Job Description: Αθλητικός ψηλός, με έφεση στο παιχνίδι ψηλά από τη στεφάνη και δυνατότητα να καλύπτει τις αμυντικές αδυναμίες κοντά στο καλάθι.
CV: «Είναι ένας παίκτης που δίνει ενέργεια, έχει εκπληκτικά αθλητικά στοιχεία και δυνατότητα να παίζει άμυνα σε διαφορετικές θέσεις».
Deal: Done!
Αν θες να καταλάβεις το παρόν και να μαντέψεις το μέλλον, πρέπει πολλές φορές να αναζητήσεις το παρελθόν. Ο Βίνσεντ Σαμάρ Χάντερ ήταν ένας δευτεροετής ελπιδοφόρος φόργουορντ στο πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ελ Πάσο. Έπαιζε για τον Τιμ Φλόιντ στους UTEP Miners και μόλις είχε αρχίσει να βελτιώνει τους αριθμούς του και να φτιάχνει ένα αξιοπρεπές όνομα για την μετέπειτα καριέρα του. Ξαφνικά, αποφάσισε να παρατήσει το κολέγιο και παρά τις συμβουλές και νουθεσίες των πιο έμπειρων, να δηλώσει συμμετοχή στο ντραφτ. Εκείνο το παρόν, χρειαζόταν την αναδρομή στο παρελθόν.
Ο Βίνσεντ γνώριζε τους κινδύνους, όμως είχε πάρει την έγκριση που τον ένοιαζε περισσότερο. «Το συζήτησα ξανά και ξανά με την οικογένειά μου και συμφωνήσαμε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να προχωρήσω στην κίνηση», έλεγε δίκην απολογίας στους απορημένους δημοσιογράφους. Η οικογένειά του αριθμεί τέσσερα μέλη, πέντε μαζί με τον ίδιο. Η μητέρα του Ρέιτσελ, ο τέσσερα χρόνια μικρότερός του Ματ, η 12χρονη αδελφή του Κόνγουεϊ και ο πέντε ετών Κάιλ Λέικ. Στο σπίτι δεν υπήρχε πατέρας και ο Βίνσεντ ως μεγαλύτερος έπρεπε να φροντίζει τα ετεροθαλή αδέλφια του!
«Θυμάμαι ακόμα και τους ηλικιωμένους γείτονές μου. Έλεγαν συνέχεια «τα παιδιά σου δεν κάνουν τίποτα άλλο από γήπεδο και σπίτι», διηγείται η Ρέιτσελ και ο Ματ, που τώρα παίζει στην τρίτη Εθνική κατηγορία της Γερμανίας – αποβλήθηκε από το κολέγιό του για ακαδημαϊκούς λόγους – χρησιμοποίησε την παιδική του ηλικία ως κίνητρο για να δουλεύει περισσότερο. «Υπήρχαν μικρά πράγματα που σε έκαναν να θες μια καλύτερα ζωή. Να μην έχεις το δικό σου δωμάτιο, να μην έχεις αρκετά να φας, να μην σ’ αρέσει το σπίτι που ζεις», εξομολογήθηκε και μαζί με τον Βίνσεντ έφτιαξαν το καταφύγιο των ονείρων.
Το μόνο που χρειάζονταν ήταν μπάλα και ένα άδειο γήπεδο μπάσκετ στην ευρύτερη περιοχή του Ντιτρόιτ. «Είμαστε σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτοι. Περπατούσαμε ή παίρναμε το λεωφορείο και ψάχναμε ένα μέρος για να παίξουμε». Στο γήπεδο, οι αδελφικοί δεσμοί πήγαιναν περίπατο. «Ο Ματ είναι ψηλότερος από εμένα. Οπότε έπρεπε να αποδεικνύω ότι ακόμα είμαι ο μεγάλος του αδελφός. Δεν έχει σημασία πόσο ψηλότερός μου είσαι. Είσαι ο μικρός στην οικογένεια». Ο Βίνσεντ που παραδέχεται ότι σιχαινόταν να χάνει από τον Ματ, άλλαζε μόλις έβγαιναν από το γήπεδο. «Ό,τι πρόβλημα κι αν είχαμε το συζητούσαμε. Ξέραμε ότι ο ένας καλύπτει τον άλλον».
Bad boy!
Οι μπασκετικές αναφορές αμφότερων των Χάντερ ήταν τα κακά παιδιά. «Είμαι παιδί του Ντιτρόιτ και πάντα έβλεπα τους Πίστονς. Με ενθουσίαζε η σκληρότητα στο παιχνίδι τους και ό,τι συνεπάγεται αυτής», δηλώνει ο Βινς που είχε ένα λόγο παραπάνω να είναι σκληρός. «Ήμουν πάντα εκείνος που έπεφτε ανάμεσα σε θέσεις. Και έπρεπε κάθε φορά που έμπαινα στο παρκέ να αποδεικνύω ότι χωράω στην ομάδα».
Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε χρόνο για να δείξει ότι πραγματικά έχει θέση σε οποιαδήποτε ομάδα. Στο γυμνάσιο δεν ήταν καν στους καλύτερους δέκα φόργουορντ των Ηνωμένων Πολιτειών, ούτε που είχε γίνει γνωστό το όνομά του στο Μίσιγκαν. Στο πρώτο έτος στο UTEP με 12,3 πόντους και 6,5 ριμπάουντ ανά αγώνα δε θα μπορούσε να ελπίζει να κάνει καριέρα στο ΝΒΑ. Κι όμως είχε πάντα τον τρόπο του να τα καταφέρνει. «Ο Βίνσεντ είναι από τους κορυφαίους στην πολιτεία και ένας παίκτης που σιχαίνεται να χάνει», έλεγε ο προπονητής του Τζέιμς Μίτσελ, όταν αποφοιτούσε ο παίκτης του από το προπαρασκευαστικό σχολείο με 26,5 πόντους, 14 ριμπάουντ, τέσσερα κλεψίματα και τέσσερις ασίστ μέσο όρο.
Ο Χάντερ θα επέλεγε το 2013 να πάει στο Τέξας, παρά τις υποτροφίες που του πρότειναν Iowa State, Dayton και Xavier. Εκεί θα κάνει αίσθηση στη δεύτερη χρονιά του με τα νούμερά του να φτάνουν στους 14,9 πόντους, 9,2 ριμπάουντ σε 28,5 λεπτά συμμετοχής και κατευθείαν ήρθε το επόμενο βήμα στο μυαλό του. «Ακολούθησα την επιθυμία μου. Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου είναι να παίξω στο ΝΒΑ και θεωρώ ότι έχω μια τεράστια ευκαιρία να το κάνω φέτος», έλεγε και δήλωνε συμμετοχή στο ντραφτ του 2015.
Για τον περισσότερο κόσμο, έκανε ανοησία. Ο Βινς Χάντερ έβλεπε τη δυσπιστία των υπολοίπων ως κίνητρο για να τους αποδείξει το αντίθετο και δούλευε στα καλοκαιρινά καμπ για να μπορέσει να βρει μια ευκαιρία. «Όλοι προβλέπουν ότι δε θα επιλεχτώ, όμως όσο έχω ελπίδα θα προσπαθώ. Κι αν δεν είμαι στο ντραφτ, τότε θα χρησιμοποιήσω το χρόνο μου για να γίνω καλύτερος», απαντούσε στις υποθετικές ερωτήσεις και πέρασε το καλοκαίρι δουλεύοντας το σουτ του. Αλλάζοντας, επί της ουσίας, τον τρόπο που σούταρε αφού αυτό του υπέδειξαν οι προπονητές του.
Στις 25 Ιουνίου του 2015 όπως προβλεπόταν δεν ήταν ανάμεσα στα 60 ονόματα που άκουσαν το όνομά τους. «Κυνήγησα το όνειρό μου. Ήθελα να μπορέσω να προσφέρω στην οικογένειά μου, όμως τίποτα δεν τελειώνει εδώ. Ξέρω ακριβώς πως λειτουργούν τα πράγματα στο ντραφτ και είναι περισσότερο business. Θα ήταν υπέροχο να άκουγα το όνομά μου, δε θα το αρνηθώ. Όμως έτσι λειτουργεί το ΝΒΑ. Τώρα πρέπει να δουλέψω πιο σκληρά και να βρω το δρόμο μου».
Στο κολέγιο από τη στιγμή που προσέλαβε – αρκετά καθυστερημένα είναι η αλήθεια – ατζέντη δεν μπορούσε να επιστρέψει και τα διαρκή trial μαζί με το NBDL έμοιαζαν οι κατευθύνσεις του. Δοκίμασε στο Σακραμέντο και στη Φιλαδέλφεια χωρίς αποτελέσματα και κατέληξε στους Reno Bighorns στην αναπτυξιακή λίγκα. Πριν… πέσει, όμως, εκεί είχε δώσει μια περιγραφή του εαυτού του για τους 76ers.
«Τους είχα ρωτήσει κι εγώ κάποια πράγματα στη συνέντευξη που πέρασα. Αν χρειάζονται έναν παίκτη με ενέργεια, έναν παίκτη που θα παίρνει ριμπάουντ και θα τους δίνει επιπλέον κατοχές. Κάποιον που θα μπαίνει στο παρκέ και θα παίζει άμυνα και θα μαζεύει κάθε ελεύθερη μπάλα». Οι Σίξερς, η ομάδα με το χειρότερο ρεκόρ στο ΝΒΑ, προφανώς δεν τον χρειάζονταν. Τα σκουπίδια του ενός, ο θησαυρός του άλλου…
