Μια μέρα μετά τον αποκλεισμό από τον Ατρόμητο και την ντροπιαστική εμφάνιση στο Περιστέρι πάμε να βάλουμε κάποιες σκέψεις σε μια σειρά. Όσο αυτό είναι εφικτό καθώς καθαρό μυαλό ουδείς διαθέτει.
Καταρχήν για τη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ισχύει ΗΔΗ το «καλό καλοκαίρι» και ας μην είμαστε καν στα μέσα του Φλεβάρη. Το αν θα έρθεις δεύτερος, τρίτος ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, ελάχιστους απασχολεί. Βασικά είναι θέμα πρεστίζ, ειδικότερα από τη στιγμή που υπάρχουν 3-4 μεγάλα ματς και αυτό είναι όλο.
Το παραπάνω βέβαια ισχύει ΜΟΝΟ για τους οπαδούς που έχουν χίλια δίκια να νοιώθουν «άδειοι» και «προδομένοι». Δεν αποτελεί μυστικό πως ο κόσμος τα τελευταία χρόνια στηρίζει και με το παραπάνω την ομάδα, εξ ου και το «η πιο χαϊδεμένη γενιά». Και το κάνει αυτό διότι ΒΛΕΠΕΙ και ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ και πως παίζεται το παιχνίδι αλλά και την προσπάθεια που έγινε και γίνεται για να γεννηθείς ξανά μέσα από τις στάχτες σου. Φέτος όμως τα πράγματα ήταν «αλλιώς», οι απαιτήσεις πολύ πιο μεγάλες και η εικόνα μέσα στο γήπεδο μη ανεκτή. Εξ ου το άδειασμα, ο θυμός και η οργή.
Για τους παίκτες όμως η χρονιά δεν έχει τελειώσει. Η ομάδα έχει διασυρθεί ΑΡΚΕΤΑ μέχρι τώρα με Καμπάλες και Ατρόμητους και δεν πάει άλλο. Ακόμη κι αν βαθμολογικά δεν διεκδικείς τίποτα, τουλάχιστον στα μεγάλα ματς θα πρέπει να είσαι ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ και να δείξεις ΚΑΤΙ. Διότι διαφορετικά το πράγμα δεν θα μαζεύεται με τίποτα. Δεν είναι απλά εξετάσεις για το αν θα μείνουν ή θα φύγουν κάποιοι. Αυτό είναι το τελευταίο που απασχολεί καθώς παίκτες φεύγουν και έρχονται αλλά η ομάδα ΜΕΝΕΙ. Είναι και ένα νέο γκρουπ ποδοσφαιριστών που έχει έρθει στην ομάδα, που θα είναι ο κορμός της επόμενης χρονιάς και που απαγορεύεται να καεί από τώρα. Τουλάχιστον πριν τους δούμε.
Η πίκρα είναι μεγάλη και αυτό δεν «μαζεύεται» με τίποτα. Τέτοιες μέρες φταίνε οι πάντες και τα πάντα Βεβαίως και έχουν ακουστεί ένα σωρό αλήθειες, αλλά και υπερβολες. Βρίσκουν χώρο και τα φαντάσματα να βγουν παγανιά και να εφαρμόσουν το διαχρονικό «πούλα στον Παναθηναϊκό μιζέρια και θα είσαι οκ». Η χαρά τους είναι τέτοιες μέρες και «εκτελούν» με ηδονή τα… συμβόλαιά τους. Και καλά με τον μανδύα του αντικειμενικού λένε «αλήθειες» ή καλύτερα αυτά που θέλει να ακούσει ο πικραμένος και δίχως ιδιαίτερη ενημέρωση οπαδός και τα πραγματικά τους αφεντικά. Κάπως έτσι γίνεται η «δουλειά», αλλά ελάχιστοι το παίρνουνε χαμπάρι.
Μιλάμε για τύπους δημοσιογραφικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥΣ, που δεν έχουν μυρωδιά από γήπεδο, ρεπορτάζ, γραφεία εφημερίδων κλπ. Που δεν έχουν βγάλει μισή είδηση στη ζωή τους, που οι πραγματικοί δημοσιογράφοι, ρεπόρτερ αλλά και η… ζωή η ίδια τους έχουν στη φάπα κι όμως εκείνοι έχουν άποψη για όλους και για όλα. Να κάνουν κιμά τα μυαλά του κόσμου που δεν ξέρει και που δεν έχει το χρόνο να ρωτήσει και να μάθει. Πάντα με τα γαλλικά και το πιάνο τους, καθώς έτσι το παραμύθι πλασάρεται καλύτερα, γίνεται πιο πειστικό. Να τον παίρνει ο άλλος από το χωριό στο ραδιόφωνο ή να επικοινωνεί στα social media και να του λέει «πες μου γι’ αυτό», «πες μου για το άλλο» και να του απαντάνε… άρες, μάρες, κουκουνάρες. Τι να σου πει ρε μεγάλε; Αφού δεν έχει ιδέα. Παπατζής είναι. Ξύπνα!
Ξαφνικά το ρόστερ βγήκε για πέταμα. Μας το είχανε πει και νωρίτερα, όταν είχε πρωτοέρθει ο Στραματσόνι. Καθάρισε λένε την ομάδα από τους «άμπαλους» ο Ιταλός. Μα αν ήταν άμπαλοι, που προφανώς δεν ήταν και ο Αναστασίου έπαιζε μαζί τους την καλύτερη μπάλα στην Ελλάδα τότε θα έπρεπε να του χτίσουμε ένα άγαλμα του Γιάννη γι’ αυτό που κατάφερε. Ούτε το ένα ισχύει φυσικά, ούτε το άλλο. Όπως και για τον Ιταλό. Ούτε Θεός ήταν πριν ένα μήνα, ούτε «μάγειρας» τώρα. Ενας προπονητής τριών μηνών, ο οποίος μάλιστα ήρθε στην ομάδα στα μέσα της σεζόν είναι. Αν κάνει ή δεν κάνει θα το δούμε με ασφάλεια του χρόνου, εφόσον αποφασιστεί να μείνει – που λογικά θα μείνει. Όταν βάζει κάποια πράγματα στην ομάδα θα τα επισημαίνεις, όταν κάνει λάθη επίσης. Αυτό.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν έχεις καλό ή κακό ρόστερ, αλλά ΓΙΑΤΙ το ρόστερ αυτό δεν παίζει αυτό που μπορεί. Δείτε την ενδεκάδα που έπαιξε με την Καμπάλα. Δείτε και αυτή με τον Ατρόμητο (εξαιρουμένου του Μάρκους που ΕΠΡΕΠΕ να ξεκινήσει). Δηλαδή πόσο καλύτερους έπρεπε να έχεις για να περάσεις; Πλάκα κάνουμε τώρα; Η νοοτροπία είναι το άλφα και το ωμέγα. Να τους δοθεί να καταλάβουν που βρίσκονται, ποιες είναι οι υποχρεώσεις τους και που τελειώνουν οι δικαιολογίες. Και εδώ είναι ένα από τα βασικά μας θέματα. Η λογική του δεν «πειράζει». Ε κάποιες φορές πειράζει. Και μάλιστα ΠΟΛΥ. Απλά θα πρέπει να υπάρχει ο άνθρωπος που θα τους το δώσει να το καταλάβουν. Και εκεί υπάρχει θέμα.
Επίσης, οι καλύτεροι είναι πάντα αυτοί που δεν παίζουν ή αυτοί που φεύγουν. Από παλιά. Θέλετε παραδείγματα; Είχαμε τον Ρισβάνη, τον κράζαμε που δεν έχει βελτιωθεί στο ελάχιστο, που δεν έχει φτιάξει το κορμί του, που, που, που. Εφυγε, αρχίσαμε τα «διώξαμε τον παιχταρά». Η πιο φρέσκια διαπίστωση έχει να κάνει με τον Καρέλη. Δεν λέω ότι δεν ήταν πολύτιμος και προσωπικά τον θεωρώ πρώτο μάγκα για όσα έχει καταφέρει. Όταν τον είχαμε άτεχνο και χασογκόλη τον ανέβαζαν και τον κατέβαζαν κάποιοι και οι ίδιοι τώρα λένε πως από τη μέρα που έφυγε μας πήρε η κάτω βόλτα. Όλα τα υπόλοιπα δηλαδή δουλεύουν ρολόι και απλά λείπει ο Νικόλας (καλά να ‘ναι εκεί που είναι το παλικάρι)…
Πάμε και σε κάτι ακόμη. Αφορά τα σαλιγκάρια που λέγαμε παραπάνω και την αποστολή που εκτελούν. Αποκλείστηκε ο Παναθηναϊκός από τον Ατρόμητο και το βγάλανε το συμπέρασμα. «Όλα καθαρά στο πρωτάθλημα», «να που δεν παίζει ρόλο η διαιτησία», «γιατί μιλάτε;» κλπ. Γελάνε τα πληκτρολόγια, τα μικρόφωνα και τα μανταλάκια από τα περίπτερα μαζί. Τύποι που δεν τολμάνε να κρίνουν ούτε τις δηλώσεις του Σάββα Θεοδωρίδη βγάζουν γραφικούς όσους μιλάνε για παρασκήνιο και διαφθορά. Πατάνε σε ένα αποτέλεσμα και σβήνουν τα όργια για τα οποία ποτέ δεν τόλμησαν να μιλήσουν γιατί είναι κότες.
Για να μην το συνεχίσω επειδή ήδη ξέφυγα και σε λέξεις. ΦΥΣΙΚΑ και έχει πολλά θέματα δικά του να λύσει ο Παναθηναϊκός. Πάντα το λέγαμε και θα συνεχίσουμε να το λέμε. Το μεγαλύτερο όλων ωστόσο ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ το πιο βρώμικο πρωτάθλημα του πλανήτη στο οποίο και συμμετέχει. Όταν και άμα λυθεί αυτή η ιστορία μπορούμε να μιλήσουμε για όση μπαλίτσα θέλετε. Μέχρι τότε, αραιά και που…
Και κάτι τελευταίο. Δεν φταίει ο Τσίπρας που σε μέρα εθνικού πένθους κάνει χαβαλέ και βιάζει την λογική μας με έναν εκ των «οργανωτών» της Ριζούπολης. Τόσο του κόβει και το «παιδί» δεν είναι για παραπάνω. Τα κορόιδα που τον ψηφίσατε φταίτε.
YΓ: ΜΙΑ φορά ρε Τρύφωνα να βρεθείς τετ α τετ με αυτούς που έριχνες τις κατάρες. Το άλλο το «αγόρι» που τα έλεγε στην κασέτα για τη Λεωφόρο κρυβόταν κάτω από τα τραπεζομάντηλα πάντως. Εσύ;
