Η τελική ευθεία απέχει ακόμα, όμως ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να πατήσει τσίτα τα γκάζια πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Χρόνος υπάρχει, τα τρένα είναι ακόμα στην αποβάθρα και ο Σάσα Τζόρτζεβιτς βρίσκεται ενώπιον της μεγάλης πρόκλησης. Να χρησιμοποιήσει με σωστές δόσεις τα ισχυρά συστατικά της νέας συνταγής για να τεκμηριωθεί η σωστή χημεία.
Εχω ένα λόγο επιπλέον να γράψω τούτες τις γραμμές, διότι τις ημέρες που ο Παναθηναϊκός επικρινόταν για την αδυναμία του στην άμυνα, επέμενα ότι η μεγαλύτερη πληγή που παρέμενε ανεπούλωτη από το ξεκίνημα της σεζόν, δεν ήταν τόσο η απόδοσή του στα μετόπισθεν (που φυσικά δεν ήταν καλή), αλλά στην επίθεση. Εκεί, όπου δυσκολευόταν οικτρά να βρει ρυθμό, να παίξει 5 εναντίον 5, να σκοράρει, να υπηρετήσει τους αυτοματισμούς του.
Με την απόκτηση του Χέινς και του Ελιοτ Ουίλιαμς, μία ομάδα που έμοιαζε να είναι η πιο αργή και προβλέψιμη του δεύτερου ραφιού της Ευρωλίγκας, ξαφνικά μετατρέπεται σε μία εντελώς απρόβλεπτη μηχανή σκοραρίσματος. Αν θα του βγει σε καλό ή όχι, είναι κάτι που θα το αναγνωρίσουμε όλοι σε περίπου 4 μήνες. Ο Τζόρτζεβιτς όμως, μοιάζει να είναι αποφασισμένος στην πλήρη αφιέρωσή του στο εξής δόγμα: Αν δεν μπορώ να νικήσω στους 60π., τότε θα το κάνω στους 90π. Κι αυτό θα επιχειρήσει να κάνει, δημιουργώντας πια ένα σύνολο, που θα έχει ταυτότητα, συγκεκριμένες αρετές και αδυναμίες.
Μέχρι τώρα, ακόμα και οι αντίπαλοι προπονητές, μετά το σκάουτινγκ που έκαναν πριν τον αντιμετωπίσουν συμφωνούσαν όλοι σε ένα πράγμα: Οτι ουδείς κατάλαβε ποτέ τι είναι αυτό που θέλει να πετύχει ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι του. Ποιος είναι ο στόχος του, η φιλοσοφία του. Εξέλειπε το στοιχείο του χαρακτήρα! Πλέον, θεωρητικά τουλάχιστον, ο Παναθηναϊκός αποκτά πρόσωπο και τοποθέτηση. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε ο Ραντούλιτσα που σύμφωνα με την κοινή λογική είναι αρνητικός πρωταγωνιστής στην άμυνα, οι πράσινοι είναι πολύ δύσκολο να γίνουν σούπερ αμυντική ομάδα με διάρκεια και αφετηρία το αμυντικό μισό του γηπέδου. Δεν είναι ώρα να αναλύσουμε τους λόγους.
Ο Χέινς μπορεί να βοηθήσει τον Καλάθη και τον Διαμαντίδη στη δημιουργία, μπορεί επίσης να πιέσει τη μπάλα και να βγάλει του συκώτια του αντιπάλου, ενώ ο Ουίλιαμς, που δεν κουβαλάει σούπερ αθλητικά στοιχεία, είναι ο ορισμός του swingman. Δημιουργεί, τελειώνει φάσεις με διαφορετικούς τρόπους, αλλά και πάλι η άμυνα δεν είναι το πιο δυνατό σημείο του. Εξάλλου πόσα αθλητικά μπορεί να βγάλει ένα παιδί που έχει ταλαιπωρηθεί απ’όλους, μα απ’όλους όμως τους τραυματισμούς που μπορεί να τύχουν σε έναν αθλητή;
Εχει όμως κάτι, που στερούνται πολλοί ξένοι οι οποίοι έρχονται στην Ευρώπη. Είναι αρτίστας! Διαθέτει κουλτούρα για το μπάσκετ. Δεν είναι Ουίλι Αντερσον (αν θυμάστε κάποιοι, έπαιξε στον Ολυμπιακό και την ΑΕΚ που πήγε στο Φάιναλ Φορ και για εμένα είναι ο σπουδαιότερος σε μπασκετική κουλτούρα παίκτης που εμφανίστηκε ποτέ στην Ελλάδα), αλλά χωρίς να είναι πυραυλοκίνητος, διαθέτει την ευφυία και μίνιμουμ απαιτούμενα προσόντα να γεννήσει φάσεις που δε στηρίζονται καθόλου στα μπράτσα, ή την έκρηξη, αλλά στην κουλτούρα, την αντίληψη, το ταλέντο.
Ο Τζόρτζεβιτς κάνει το αυτονόητο. Προστατεύει τον πυρηνικό σέντερ που έχει στην επίθεση, ξεφορτώνεται όπως όλα δείχνουν, δύο παίκτες που δεν του έδιναν ώθηση ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση (Πάβλοβιτς-Κούζμιτς) και προσθέτει δύο μηχανές πόντων. Αλλωστε αυτή ήταν και σκέψη του: Ζήτησε παίκτες, ανεξαρτήτως θέσεων, που να βάζουν τη μπάλα στο καλάθι. Σκόρερς! Και τους πήρε.
Ο Παναθηναϊκός θα κάνει κι άλλη προσθήκη φυσικά και θα πρόκειται για ένα ψηλό που θα έρθει να δέσει τα χαρακτηριστικά του με αυτά του Ραντούλιτσα. Δεν ξέρω αν δε βιάζεται, ή αν δε θεωρεί πως υπάρχει ανάγκη, όμως η κίνησή του Παναθηναίκού αργεί. Και ο Τζόρτζεβιτς δείχνει ότι ακόμα κι αν δεν έρθει αυτός ο παίκτης, μπορεί να οδηγήσει το καράβι. Θα φανεί.
Ας μην είμαστε όμως βιαστικοί αναφορικά με το θέμα των επιλογών, ή των κοψιμάτων. Μην ξεχνάμε ότι στην Ευρωλίγκα ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει όσους ξένους θέλει, ενώ στο ελληνικό πρωτάθλημα παρουσιάζεται το πρόβλημα, καθώς πρέπει να μείνει με έξι. Αν έρθει και ψηλός τότε το τριφύλλι θα έχει 8! Οπότε δύο θα πρέπει να κοπούν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός αλλάζει στάτους. Κι αυτό είναι το καλύτερο νέο (επί χάρτου ακόμα). Μένει να αποδειχθεί και στην πράξη.
ΥΓ. Το μόνο που προβληματίζει στην υπόθεση Χέινς και Ουίλιαμς, είναι ότι και οι δύο γουστάρουν να παίζουν και να δημιουργούν με τη μπάλα στα χέρια. Το ίδιο όμως αρέσει και στον Καλάθη. Ποιος θα προσαρμοστεί σε ποιον; Δύσκολος γρίφος για τον Σάλε…
Υ.Γ.1 Περισσότερο ο Ουίλιαμς και λιγότερο ο Χέινς δεν έχουν την απειλή βγαίνοντας από τα σκριν. Διαβάσουν καλύτερα, κι εκτελούν πιο καλά όταν σουτάρουν μετά από ντρίπλα (ή πολλές ντρίμπλες).
Υ.Γ.2 Οι προπονητές θα διαφωνήσουν ίσως, αλλά πλέον δεν υπάρχει θέση “3” στο μπάσκετ. Ειδικά στην περιφέρεια, οι θέσεις υποχωρούν και κυριαρχούν τα χαρακτηριστικά των παικτών. Αρα αν φύγει ο Πάβλοβιτς ή περιοριστεί, ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να ανησυχεί για τη θέση “3” αυτή καθαυτή, αλλά αν αυτός που θα τη καλύψει θα μπορεί
α) Να σκοτώνει όταν παίρνει τη μπάλα από τη δημιουργία των χειριστών
β) Να παίξει άμυνα σε ψηλότερους παίκτες και να κάνει σωστές περιστροφές.
