Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους τους φίλους... Ειλικρινά αν παρατηρήσει κανείς την καθημερινότητα του ρεπορτάζ του μπασκετικού Παναθηναϊκού θα δει ότι αυτό επαναλαμβάνεται ανα κάποιο διάστημα. Συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια γεγονότα με ακριβώς την ίδια σειρά και με ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα. Και θα εξηγήσουμε ευθύς αμέσως τι ακριβώς εννοούμε.
Κάθε μα κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός έχει άσχημο αποτέλεσμα ή άσχημη απόδοση και φαίνονται τα κενά της ομάδας και ο κόσμος φωνάζει δικαιολογημένα για ενίσχυση, τότε αρχίζει η ίδια ιστορία. Ξαφνικά προσφέρουμε αστρονομικά ποσά σε παίκτες που κατά 99% δεν θα ερχόντουσαν ποτέ στον Παναθηναϊκό. Θέλετε να θυμηθούμε τα εκατομμύρια στον Σλούκα μετά την περσινή σκούπα; Θέλετε να θυμηθούμε πάλι την πρόταση στον Μάντζαρη ενώ είχε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό; Ή θέλετε να πάμε στα φρέσκια κουλούρια με τα 4,5 εκατομμύρια στον Παπανικολάου τον οποίο δεν θέλαμε τον Οκτώβριο αλλά τώρα τον θέλαμε; Φυσικά το ίδιο έχει συμβεί και με ξένους παίκτες όπως ο Φριντέτ. Με όλους αυτούς τους παίκτες λοιπόν παρατηρείται το εξής περίεργο φαινόμενο. Όλοι μα όλοι προτιμάνε άλλες ομάδες με λιγότερα χρήματα. Αν εσείς αυτό το θεωρείτε φυσιολογικό εμείς πάμε πάσο. Και άντε χάριν της συζητήσεως να το δεκτούμε ότι συμβαίνει. Αυτό δεν πρέπει να προβληματίσει την ομάδα και παίκτες που προσεγγίζονται μας φτύνουν όλους κατάμουτρα;
Αφού λοιπόν αυτοί οι παίκτες μας απορρίψουν και εμείς πουμε ότι προσπαθήσαμε αλλά μας είπαν όχι, να σου την επόμενη μέρα ένα άλλο όνομα παίκτη παρόμοιου βεληνεκούς έτσι για να μας περάσει η στενοχώρια από την μεταγραφική αποτυχία της προηγούμενης μέρας. Εδώ παρατηρείται άλλο ένα παράδοξο φαινόμενο όμως. Ενώ στον προηγούμενο παίκτη προσφέραμε γη και ύδωρ για να έρθει, στον επόμενο παίκτη ίδιας ίσως και καλύτερης αξίας προσφέρουμε ψίχουλα. Να βάλουμε και εδώ ένα παράδειγμα για να το καταλάβουμε όλοι. Στον Παπαναικολάου προσφέραμε για 1,5 χρόνο 1,5 εκατομμύριο, ενώ στον Φάρμαρ που η αξία του και η καριέρα του δεν συγκρίνονται προσφέραμε για το ίδιο χρονικό διάστημα 550.000 ευρώ. Τα συμπεράσματα δικά σας.
Και φυσικά αφού με αυτά τα ψίχουλα δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει ούτε κι αυτός ο παίκτης, να σου στην πορεία ένα άλλο όνομα σε όλα τα σάιτ. Αυτό βέβαια το όνομα δεν έχει σε αξία καμία σχέση με τους δύο προηγούμενους παίκτες. Αυτός ο παίκτης είτε θα είναι κάποιο ταλέντο, είτε κάποιο λαβράκι είτε δεν ξέρουμε κι εμείς τι άλλο. Φυσικά είναι ένας παίκτης που το μπάτζετ του έχει αρχίσει να πλησιάζει αυτά που πραγματικά δίνουμε σαν ομάδα τα οποία δεν έχουν φυσικά καμία σχέση με τα λεφτά του Παπανικολάου. Αν είχαμε τόσα λεφτά να δώσουμε δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα να βρούμε παικταράδες και θα είχαμε σίγουρη την Ευρωλίγκα.
Το φαινόμενο με τον τρίτο παίκτη φυσικά κάπου σταματάει το βράδυ της ίδιας μέρας καθώς εμφανίζονται κάποιες δυσκολίες γιατί έχει συμβόλαιο, δεν τον αφήνει η ομάδα, ζητάει πολλά η ομάδα κτλ κτλ. Και αφού καεί και αυτή η περίπτωση μετά έρχονται οι δηλώσεις και τα ρεπορτάζ για να μας επαναφέρουν στην ωμή πραγματικότητα. Θα πάρουμε είπε παίκτη ο Τζόρτζεβιτς όταν βρούμε τον κατάλληλο και στην κατάλληλη τιμή. Δηλαδή τώρα τόσους μήνες δεν έχει βρεθεί κανένας κατάλληλος παίκτης; Η μήπως δεν έχει βρεθεί κανένας κατάλληλος παίκτης με τα λεφτά που δίνουμε; Να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να βρεθεί ποτέ ο κατάλληλος παίκτης παρά μόνο ίσως στα πλει οφ του Ελληνικού πρωταθλήματος. Μετά τον Τζόρτζεβιτς να σου και τα ρεπορτάζ που μιλάνε για συμπληρωματική κίνηση μόνο, για το ότι ο Παναθηναϊκός δεν βιάζεται για παίκτη κτλ κτλ. Φυσικά παίκτες για τους οποίους υπήρχε γκρίνια πάντα μετά από ένα καλό ματς ξεχνιούνται όλα. Όπως χτες που κερδίσαμε τον Άρη, και συγνώμη κιόλας ποιον Άρη τώρα, ξεχάστηκε η πανωλεθρία που υποστήκαμε στο ίδιο γήπεδο 3 μέρες πριν.
Και αφού συμβούν όλα αυτά έχουμε το τέλος της ιστορίας των μεταγραφών αφού η μπόρα πέρασε και η ζωή συνεχίζεται. Φυσικά δεν εξετάζει κανείς αν έχουν σπάσει τα νεύρα όλων των φιλάθλων, αν έχουν διαλυθεί ψυχολογικά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Άλλωστε αυτό θα ξαναγίνει στην επόμενη χοντρή στραβή που πάλι ο κόσμος μάταια θα ουρλιάζει. Και υποψήφια ματς για στραβές έχουμε αρκετά και πολύ κοντινά μας. Αυτή την έκφραση "Σε αναζήτηση για γκαρντ" την έχουμε δει τουλάχιστον 3 φορές φέτος και δεν ξέρω κι εγώ πόσες ακόμα έχουμε να τη δούμε. Λες και το πρόβλημα αυτού του Παναθηναϊκού είναι μόνο ένα γκαρντ και αυτό συμπληρωματικό.
Για να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία και επειδή η ψυχική υγεία όλων μας είναι το σημαντικότερο, σας καλούμε όσο μπορείτε να απέχετε από όλο αυτό το σκηνικό μέχρι να σταματήσει. Ο κόσμος μας δεν αξίζει όλο αυτό που γίνεται και κανείς δεν το καταλαβαίνει. Έβλεπες χτες στο γήπεδο φάτσες σκυθρωπές που δεν είχαν καν το κουράγιο να χειροκροτήσουν μια ενέργεια. Αναρωτιέται κανείς γιατί το καλύτερο μπασκετικό κοινό της Ευρώπης έχει φτάσει σε αυτό το σημείο; Δεν χρειάζεται να πούμε βέβαια για την γκρίνια πλέον που είναι έκδηλη σε κάθε ματς. Εμείς δεν θα συνεχίσουμε αυτό το στυλάκι της ακατάσχετης ονοματολογίας και τις εναλλαγές της διάθεσης όλων μας σε καθημερινή βάση.
Η ομάδα από ότι φαίνεται έχει ακολουθήσει τον δικό της δρόμο που θεωρεί ότι θα πετύχει και δεν συμμερίζεται την άποψη των φιλάθλων της. Επειδή όμως εμάς αυτός ο δρόμος δεν μας αρέσει δεν έχουμε σκοπό να τον ακολουθήσουμε. Όταν ξέρεις τον σωστό δρόμο και εσύ μου μπαίνεις σε παρακάμψεις και στενά τότε είσαι υπεύθυνος για τις επιλογές σου. Όταν ο Παναθηναϊκός ξαναμπεί στον δρόμο που είχε μέχρι το 2012 τότε όλα θα φτιάξουν. Μέχρι τότε θα συμβαίνουν όλα αυτά που συμβαίνουν και εμείς θα βρίζουμε, θα φωνάζουμε, θα χαλιόμαστε, θα γκρινιάζουμε και θα στενοχωριόμαστε.
Καλή εβδομάδα αδέρφια και να θυμάστε ο Παναθηναϊκός είναι ιδέα και για αυτή παλεύουμε και θα παλεύουμε όσο αντέχουμε!
