Την μαχητική του ψυχή έδειξε ο Γιώργος Μούκος που τερμάτισε στο IRONMAN Lanzarote, έναν από τους δυσκολότερους αγώνες IRONMAN στον κόσμο και πιο σκληρό της ευρωπαϊκής ηπείρου, τρία χρόνια μετά από σοβαρό ατύχημα σε προηγούμενη προσπάθειά του σε full IRONMAN, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα χειρουργείο με πλάκα τιτανίου και επτά βίδες στην κλείδα.
Πρόκειται για έναν αγώνα που έχει περίπου 40% υψηλότερο ποσοστό εγκατάλειψης (DNF) σε σχέση με τον παγκόσμιο μέσο όρο των αγώνων IRONMAN, 2.500 μέτρα υψομετρικής διαφοράς στο ποδήλατο,
θερμοκρασίες που φτάνουν τους 30°C, ασταμάτητοι άνεμοι 30–50 km/h, cut-off στις 17 ώρες, finisher rate περίπου 89%. Ο πράσινος αθλητής περιέγραψε την εμπειρία του στο ηφαιστειογενές νησί των Καναρίων Νήσων λέγοντας χαρακτηριστικά:
"Αυτόν τον αγώνα δεν θα έπρεπε να τον επιλέγει κανείς για πρώτο του full Ironman, πόσο μάλλον εγώ. Κι όμως, ήρθα. Ήρθα για να περιηγηθώ στο απόκοσμο τοπίο αυτού του νησιού. Και το αποτέλεσμα δεν απογοήτευσε. Η ποδηλατική διαδρομή του Lanzarote θεωρείται θρυλική. Διασχίζει το μεγαλύτερο μέρος του κεντρικού και βόρειου τμήματος του νησιού, περνώντας μέσα από ηφαιστειακά τοπία μοναδικής γεωλογικής σημασίας και από το εντυπωσιακό Εθνικό Πάρκο Timanfaya, με τους κρατήρες και τα μαύρα πετρώματα που θυμίζουν άλλον πλανήτη. Όμως, πέρα από τις υψομετρικές και τη ζέστη, ο πραγματικός αντίπαλος του αγώνα είναι ο αέρας.
Ο αέρας ξεκινά μόλις βγεις από το Puerto del Carmen και σταματά μόνο όταν προσγειωθείς πίσω στην Ελλάδα. Είναι πάντα μαζί σου. Πλευρικός, μετωπικός, ασταμάτητος, με συνεχείς ριπές. Πάντα εκεί. Ένα αδιάκοπο βουητό στα αυτιά σου για τις περισσότερες ώρες που βρίσκεσαι πάνω στο ποδήλατο. Παρά τις δυσκολίες, η ατμόσφαιρα του αγώνα και η συμμετοχή ολόκληρου του νησιού δημιουργούν μια μοναδική εμπειρία για κάθε αθλητή. Και μετά έρχεται ο κόσμος του Puerto del Carmen να σε υποδεχθεί. Οι φωνές τους μοιάζουν με μια ζεστή αγκαλιά που σου λέει: “Μην αγχώνεσαι, είμαστε εδώ να σε πάμε μέχρι τον τερματισμό”.
Η διαδρομή του τρεξίματος, σχεδιασμένη ώστε οι αθλητές να περνούν συνεχώς μέσα από το κέντρο της διοργάνωσης και δίπλα στον κόσμο, μετατρέπει τις τελευταίες ώρες του αγώνα σε μια έντονα συναισθηματική εμπειρία. Η περιβόητη καμπάνα ήταν εκεί. Με περίμενε υπομονετικά όχι δεκαέξι ώρες, αλλά τρία ολόκληρα χρόνια για να τη χτυπήσω. Και αφού τελικά δεν την έσπασα, της έδωσα ένα φιλί και τερμάτισα. Άντεξα εγώ. Άντεξε κι εκείνη.»
