Υπάρχουν ήττες που πονάνε και υπάρχουν ήττες που τρομάζουν. Η ήττα από τον Κολοσσό με 102-97 μέσα στο ΟΑΚΑ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως για την εικόνα πλήρους αποσύνθεσης που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός.
Μια ομάδα χωρίς ενέργεια. Χωρίς συγκέντρωση. Χωρίς καθοδήγηση. Παίκτες που έμοιαζαν αποκομμένοι μεταξύ τους, χωρίς σχέδιο και χωρίς την παραμικρή αίσθηση ευθύνης απέναντι στη φανέλα που φορούν. Ο Κολοσσός δεν νίκησε επειδή έκανε το παιχνίδι της ζωής του. Νίκησε επειδή βρήκε απέναντί του έναν Παναθηναϊκό άδειο. Αγωνιστικά και πνευματικά.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι ότι δεν υπήρξε αντίδραση. Ούτε όταν η διαφορά άνοιξε, ούτε όταν το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε ανίκανος να επιβάλει τον ρυθμό του ακόμα και μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Και αυτό δεν είναι απλώς κακό σημάδι. Είναι προειδοποίηση.
Σε τέτοιες στιγμές, η ευθύνη δεν μπορεί να διαχέεται. Η κατάσταση απαιτεί ηγεσία. Απαιτεί αποφάσεις. Απαιτεί παρέμβαση από εκείνον που έχει αποδείξει ότι δεν επιτρέπει στον σύλλογο να χάνει τον δρόμο του. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος καλείται να στείλει ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση.
Η ομάδα χρειάζεται άμεσα ηλεκτροσόκ. Είτε αυτό αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, είτε τη νοοτροπία, είτε πρόσωπα και καταστάσεις. Δεν υπάρχει περιθώριο για ανοχή. Δεν υπάρχει χρόνος για δικαιολογίες. Κάθε καθυστέρηση αυξάνει τον κίνδυνο να χαθεί μια χρονιά που ξεκίνησε με προσδοκίες και επένδυση.
Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να εμφανίζεται ως μια ομάδα χωρίς ταυτότητα. Δεν μπορεί να συμβιβάζεται με εμφανίσεις που δεν τιμούν την ιστορία του. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει τώρα.
Το μήνυμα είναι σαφές: απαιτείται άμεση αντίδραση. Πριν η ζημιά γίνει οριστική. Πριν η χρονιά χαθεί. Πριν η κρίση γίνει κατάρρευση.
