Πριν από αρκετά χρόνια, όταν η μικρή κόρη του Σάσα Τζόρτζεβιτς ήταν μόλις 3 ετών, έμαθε ότι ο μπαμπάς της θέλει να γίνει προπονητής και με όλη την παιδική αφέλεια και την αθωότητά της του είπε: «Μπαμπά, γιατί θέλεις να γίνει προπονητής; Αυτοί το μόνο που κάνουν είναι να στέκονται και να κοιτάζουν». Ο «Σάλε» όμως είχε έτοιμη την απάντηση: «Ο μπαμπάς θα προσπαθεί να μην κοιτάει μόνο». Κι αν η κόρη του τον ρωτούσε το ίδιο και σήμερα, θα πρόσθετε στην απάντηση και ότι θέλει τις ομάδες του να διέπει η βασική του φιλοσοφία, που είναι άμυνα που σπάει κόκκαλα και κατάθεση ψυχής στο παρκέ.
Ο Τζόρτζεβιτς έκανε πράξη τα λόγια του και αυτό φάνηκε αρχικά στη θητεία του στην εθνική Σερβίας, και φάνηκε και με εμφατικό τρόπο και προχθές το βράδυ στο ΣΕΦ. Ο Παναθηναϊκός ήταν ο «δικός του» Παναθηναϊκός. Ηταν μια ομάδα που πάλευε με νύχια και με δόντια, έπαιζε «σκυλίσια» άμυνα και κατέθετε την ψυχή της στο παρκέ. Μα ήταν και μια ομάδα καλά διαβασμένη, που ήξερε τι ζητάει στο γήπεδο, που έστηνε παντού... δόκανα στους «ερυθρόλευκους» και τους έκανε να υποκλιθούν στο τέλος στην ανωτερότητα των «πράσινων».
Η λογική του παραλόγου
Αν κάποιος ρίξει μια ματιά στην στατιστική, ίσως να μην πιστέψει ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Ολυμπιακό προχθές στον Πειραιά. Οι «πράσινοι» είχαν μέτρια ποσοστά στα δίποντα (14/29 ? 48%), κάκιστα στα τρίποντα (4/16 ? 25%) και τραγικά στις βολές (30/46 ? 65%). Μέσα σε όλα, πήραν ελάχιστα πράγματα στην επίθεση από τους ψηλούς τους (Ραντούλιτσα 4π., Φώτσης 2, Κούζμιτς 3, Γκιστ 4) και έβγαλαν το παιχνίδι με περιορισμένο ροτέισον 9 παικτών (δεν χρησιμοποιήθηκαν οι νεαροί Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης, Λούντζης).
Οπως λένε όμως, οι αριθμοί δεν λένε την αλήθεια. Και δεν τη λένε για πολλούς λόγους, τους οποίους θα προσπαθήσει να απαριθμήσει σήμερα το «Goal». Λόγους που όλοι τους φυσικά έχουν πάνω τους την υπογραφή του Σάσα Τζόρτζεβιτς.
Οι... χειροπέδες στον Σπανούλη
Ο δρόμος για τον προχθεσινό «πράσινο» θρίαμβο (70-64) απέναντι στον Ολυμπιακό χαράχτηκε και μέσα από την εξουδετέρωση του Σπανούλη. Ο «Σάλε» βέβαια δεν έκανε κάτι πρωτότυπο. Εκανε ό,τι έχουν κάνει κατά καιρούς κι άλλοι προπονητές (ο Αργύρης Πεδουλάκης έχει πολλά δικά του κεφάλαια στο βιβλίο με τους τρόπους εξουδετέρωσης του «V-Span»), αλλά του βγήκαν όλα.
Κατ' αρχάς του... βγήκε ο Νικ Καλάθης, που έβγαλε το λάδι στον παίκτη του Ολυμπιακού και δεν τον άφησε να πάρει ανάσα. Ο Παναθηναϊκός, εξάλλου, οδηγούσε συνέχεια τον Σπανούλη στην αριστερή πλευρά, που δεν είναι η... αγαπημένη του, του έβγαζε δεύτερο παίκτη όταν πήγαινε προς τα μέσα, ο Κούζμιτς δεν τον άφηνε να στήσει πικ εντ ρολ και γύρναγε γρήγορα πίσω στις αλλαγές, ενώ πάντα έβγαινε παίκτης από την καρδιά της άμυνας, να κόψει την πάσα του Σπανούλη στην αδύνατη πλευρά.
Αμυνα-μέγγενη
Το αντικλείδι με το οποίο ο Παναθηναϊκός ξεκλείδωσε τη νίκη ήταν η άμυνα, που έμοιαζε με... μέγγενη που όλο έκλεινε και σύνθλιψε μέσα της τα όνειρα του Ολυμπιακού για νίκη. Η αμυντική γραμμή του Παναθηναϊκού έμοιαζε φτιαγμένη από μπετόν αρμέ, μα το πιο σημαντικό ήταν η ενέργεια και το πάθος που έβγαζαν οι «πράσινοι». Οι παίκτες του Τζόρτζεβιτς έμοιαζαν... δαιμονισμένοι. Ετρεχαν παντού, πίεζαν παντού. Κανείς δεν έχανε ούτε μισό βήμα από τον παίκτη που είχε αναλάβει. Ειδικά στα πρώτα 6'.30'' του τέταρτου δεκαλέπτου η «πράσινη» άμυνα ήταν για σεμινάριο και εκεί ο Παναθηναϊκός... έπνιξε τον Ολυμπιακό και πήρε το ροζ φύλλο αγώνα και την πρόκριση στην ημιτελική φάση του Κυπέλλου.
Χέρια στην μπάλα
Ολοι έβαζαν τα χέρια τους στην μπάλα και έστηναν ένα δάσος από χέρια. Ετσι και η κάθε ντρίπλα των «ερυθρόλευκων» γινόταν με κόπο, ενώ το ίδιο γινόταν και στο κομμάτι της κυκλοφορίας της μπάλας. Μέσα σε όλα, σε κάθε «ερυθρόλευκη» πάσα προς την αδύναμη πλευρά συνέχεια βρισκόταν παίκτης που έβγαινε εκεί, έβαζε τα χέρια στον χώρο και μέσα από αυτό ήρθαν αρκετά κλεψίματα.
Ο... ευάλωτος και ο Κούζμιτς
Οι αλλαγές στα μαρκαρίσματα και οι περιστροφές ήταν για σεμινάριο, με μοναδική εξαίρεση τον Ραντούλιτσα, που τα αργά του πόδια τον έκαναν ευάλωτο. Τα «ερυθρόλευκα» πικ εντ ρολ αναχαιτίστηκαν, ενώ σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε ο Κούζμιτς, ο οποίος έβγαινε γρήγορα μπροστά στο σκριν και γύριζε γρήγορα πίσω στις αλλαγές.
Τα ριμπάουντ και ο Καλάθης
Τα ριμπάουντ είναι πάντα ένας παράγοντας που μπορεί να κάνει την πλάστιγγα να γείρει προς την πλευρά της ομάδας που έχει το πάνω χέρι στον τομέα αυτόν. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε αυτήν τη μάχη (41-34). Το εκπληκτικό είναι ότι ένας από τους δυο πρώτους ριμπάουντερ στο ματς ήταν ο Καλάθης (ο άλλος ήταν ο Φώτσης, ενώ αμφότεροι είχαν από 6 ριμπάουντ), ο οποίος μπορεί να μην έλαμψε επιθετικά και να έσπασε στεφάνια στις βολές (7π., με 3/8βολ., 2/4δίπ., 0/1τρίπ.), αλλά έκανε χίλιες και μια δουλειές στο παρκέ.
Είχε αναλάβει τον Σπανούλη, διάβαζε καλά τις φάσεις (όταν είχε κενό στην καρδιά της «ερυθρόλευκης» ρακέτας ή όταν ήταν ψηλά «ερυθρόλευκος» ψηλός με αργά πόδια, τότε έμπαινε προς τα μέσα επιχειρώντας ή το ντράιβ ή την ασίστ), έδωσε 4 ασίστ, κέρδισε 6 φάουλ, έκανε 1 κλέψιμο και είχε μόλις 2 λάθη σε 30 λεπτά. Και το παράσημό του ήταν τα λόγια του Τζόρτζεβιτς μετά το ματς, οπότε και ο «Σάλε» τον χαρακτήρισε νέο ηγέτη της ομάδας.
Το ρίσκο του σουτ
Ενα άλλο χαρτί που έριξε στο παρκέ ο Τζόρτζεβιτς και του βγήκε... άσος ήταν το ρίσκο του σουτ. Ο «Σάλε» έκλεισε καλά τους παίκτες που μπορούν να κάνουν ζημιές (Σπανούλης, Λοτζέσκι), ενώ κλείστηκε και ο Πρίντεζης που μπορεί μεν να μην είναι σουτέρ-φόβητρο από τα 6,75μ., αλλά στη μέρα του μπορεί να... σκοτώσει. Ο Τζόρτζεβιτς είχε δώσει εντολή να μην πάρει ελεύθερα τρίποντα ο πάουερ φόργουορντ των Πειραιωτών και οι παίκτες του το έκαναν πράξη.
Από την άλλη, όμως, έδωσε το τρίποντο και γενικά το ελεύθερο σουτ (οι «πράσινοι» παίκτες πήγαιναν τις περισσότερες για βοήθειες ή στις υπόλοιπες έκλειναν προς τα μέσα) σε άλλους «ερυθρόλευκους» παίκτες. Τα σουτ φυσικά δεν μπήκαν και έτσι ο Παναθηναϊκός χάραξε και μέσα από αυτό το κομμάτι τον δρόμο για τη νίκη.
