Πέρασε στα ψιλά, αλλά μόνο αμελητέο δεν είναι. Εκτός εάν θεωρούμε φυσιολογικό και σύνηθες ένας προπονητής να αδειάζει τους ποδοσφαιριστές του διαπιστώνοντας δημοσίως, σε συνέντευξη Τύπου, ότι δεν διαθέτει στην ομάδα του παίκτες ηγέτες και προσωπικότητες. Τότε, πάμε πάσο.
Δεν (μπορεί να) είναι όμως έτσι τα πράγματα. Σε ποια δουλειά και σε ποιον εργαζόμενο θα είχε θετικό αντίκτυπο να λέει ο προϊστάμενός του δημόσια “καλός είναι, αλλά δεν έχει προσωπικότητα”;
Ποιούς ακριβώς θα ενέπνεε για “αντεπίθεση” και πόσο καλύτερα θα γινόταν η (όποια ομαδική) δουλειά;
Πώς θα του φαινόταν, άραγε, να έβγαινε ο Μπεργκ ή ο Ζέκα και να δήλωναν “δεν έχουμε προπονητή με προσωπικότητα”;
Και σε τελική ανάλυση πόσοι ηγέτες πια χρειάζονται για να αποκλείσεις κάποια απίθανη Καμπάλα;
Τι είδους μεταγραφές απαιτούνται για να μην κατέβεις καν στη Νέα Σμύρνη, για να παίξεις έστω υποφερτά κόντρα στον Πλατανιά στη Λεωφόρο;
Οι δικαιολογίες είναι για όσους δεν έχουν την προσωπικότητα να παίρνουν την ευθύνη, για όσους δεν αναζητούν τις λύσεις μέσω της αυτοκριτικής και δεν τις βρίσκουν μέσω της αυτοκάθαρσης. Οι δε σπασμωδικές κινήσεις είθισται να βαλτώνουν μία κατάσταση και να διαιωνίζουν την κρίση.
Μετά την Καμπάλα λοιπόν έφταιγαν οι μεταγραφές. Μετά τον Πανιώνιο χρειαζόταν να αναθεωρηθούν κάποια πράγματα σε επίπεδο παικτών. Τελικώς, μόνο ο Πέτριτς βγήκε απ’ την 11άδα και αυτός είχε πρόβλημα τραυματισμού. Τι ακριβώς αναθεώρησε ο Αναστασίου διαφυλάσσεται μέχρι σήμερα ως επτασφράγιστο μυστικό. Μετά τον Πλατανιά έφταιγε η έλλειψη προσωπικότητας.
Η δε, σωστή στη γενική της θεώρηση, διαπίστωση ότι “οι ομάδες δεν χτίζονται απ’ τη μία ημέρα στην άλλη” είναι στην προκειμένη περίπτωση εξ ορισμού άκαιρη: για τρίτο χρόνο βρίσκεται στην ομάδα, με τον ίδιο κορμό πορεύεται μέχρι στιγμής.
Την περασμένη διετία, άλλωστε, με (ίδιο ή και) χειρότερο ρόστερ, είδαμε ωραίο ποδόσφαιρο, αλληλοσεβασμό μέσα κι έξω απ’ το γήπεδο και ομαδικό πνεύμα.
Κανόνας νούμερο ένα: ο προπονητής πρέπει να εμπνέει τους παίκτες. Απαράβατος και συνάμα απαραίτητος για να γίνεται μία ομάδα, ΟΜΑΔΑ.
Ο ίδιος πρέπει να έχει την προσωπικότητα για να τηρεί ίσες αποστάσεις και ισονομία, να συσπειρώνει τα αποδυτήρια ακόμα κι όταν όλο το υπόλοιπο σύμπαν “βράζει”, όπως ΔΕΝ έγινε μετά το 3-0 επί του Λεβαδειακού.
Να θυσιάζει εμμονές και να θυσιάζεται για τους παίκτες του. Τι απ’ όλα αυτά γίνονται; Τίποτα. Κι όσο ο καθένας ενδιαφέρεται πρωτίστως για τον εαυτό του και δεν λειτουργεί ως team player κακό του κεφαλιού του και μαύρο φίδι που τον έφαγε…
