Την προσωπική μου άποψη για την ανάγκη του Παναθηναϊκού την εξέφρασα με αφορμή το φημολογούμενο ενδιαφέρον για τον Λάνγκφορντ.
Οχι, οι «πράσινοι» δεν είχαν ανάγκη αυτό που οι περισσότεροι οπαδοί έχουν στο μυαλό τους. Τον παίκτη δηλαδή που θα έρθει ως Μεσσίας για να βάλει 20άρες και 30άρες, παίρνοντας το 25% και το 30% των επιθέσεων του Πασκουάλ. Σ' αυτή την κατηγορία ήταν τα μισά, για να μην πω όλα τα ονόματα... αεροδρομίου που κυκλοφορούσαν ελεύθερα. Από τον Λάνγκφορντ μέχρι τον Ουίμς που οι πολλοί φώναζαν «ναι, αυτόν, αυτόν» μόνο και μόνο επειδή έβλεπαν τη στατιστική.
Θα το επαναλάβω λοιπόν πως καμία ομάδα που βάζει τον πήχη ψηλά δεν ξεκινάει με αφετηρία «να βρούμε έναν σκόρερ να βάζει καμιά 30αριά πόντους». Δεν υπάρχει πια αυτό το μοντέλο, έχει καταργηθεί, εφόσον λέγεσαι Παναθηναϊκός, Μπαρτσελόνα και βάζεις τον πήχη στο φάιναλ φορ.
Δεν είναι τυχαίο πως επιλογές... αεροδρομίου με τσουβάλια από λεφτά κάνουν εδώ και χρόνια ομάδες τύπου Μιλάνο που ξεκινούν με όνειρα, φιλοδοξίες και στο τέλος διαλύονται και αρχίζουν πάλι από την αρχή.
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι ποιος θα βάλει περισσότερο την μπάλα στο καλάθι, αλλά ο ΡΟΛΟΣ που έχει ο κάθε παίκτης στο παρκέ. Και σίγουρα σε μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό με έναν σοβαρό προπονητή σαν τον Πασκουάλ δεν μπορεί να επικρατήσει το στυλ «η μπάλα μου κι εγώ...».
Με όλα τα παραπάνω δεν θέλω να αποθεώσω ή να πείσω τους Παναθηναϊκούς για την επιλογή του Ντένμον, άλλωστε και οι περισσότεροι από 'μας στη διαδικασία του ψαξίματος μπήκαμε για να βρούμε στοιχεία για τον παίκτη.
Αυτό όμως που οφείλω να ομολογήσω είναι πως και αυτή η μεταγραφή έχει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Πασκουάλ κι αυτό μου επιβεβαιώνει πως ο Παναθηναϊκός έχει πλάνο. Το πλάνο του προπονητή που δεν έχει ανασφάλειες, που πιστεύει στο μπάσκετ που του αρέσει και δεν βάζει νερό στο κρασί του, κάνοντας συμβιβασμούς.
Είναι εύκολο για έναν προπονητή να διαλέξει τους καλύτερους ή έστω τους καλύτερους με βάση τα οικονομικά δεδομένα της ομάδας του, αλλά είναι δύσκολο να παίρνει το ρίσκο και την ευθύνη. Αυτός που κάνει το δεύτερο είναι αυτός που συνήθως αποδεικνύεται μεγάλος προπονητής.
Αυτός που δεν φοβάται το «τι θα πει ο κόσμος», αυτός που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τα ΜΜΕ και τους οπαδούς και αποφασίζει να ζήσει και να πεθάνει με τις δικές του ιδέες, είναι αυτός που συνήθως κερδίζει... Από την άλλη αυτός που επιλέγει τη σιγουριά του «μα, ό,τι καλύτερο μπορούσα πήρα...» συνήθως απομακρύνεται στα μισά της σεζόν...
Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ο Πασκουάλ αποφάσισε να φτιάξει μια ομάδα που ξεκινάει και τελειώνει από τα αποδυτήρια της. Για όλους τους παίκτες που έχουν αποκτηθεί ζητήθηκαν συστάσεις σε σχέση με τον χαρακτήρα τους και δεν επιλέχθηκαν με μοναδικό κριτήριο το πόσα τρίποντα βάζουν και το πόσα ριμπάουντ παίρνουν.
Ο Παναθηναϊκός ήταν μια ομάδα που πέρυσι είχε δυσκολίες σε ζητήματα πειθαρχίας και ο έμπειρος Ισπανός αντιλήφθηκε γρήγορα-γρήγορα πως πρέπει να επαναφέρει την ηρεμία.
Οι δηλώσεις του Δέδα στο SDNA και τον Χρήστο Τσάλτα για τον χαρακτήρα του Ντένμον αποτελούν την επιβεβαίωση πως ο Πασκουάλ έχει βάλει σε προτεραιότητα την προϋπόθεση του καλού χαρακτήρα. Αν αποκτηθεί και ο Περπέρογλου τότε θα έχει... 5 στα 5 στο κομμάτι αυτό με βάση τις συστάσεις και το παρελθόν των παικτών που έχουν αποκτηθεί.
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν δεν χρειαζόταν Μεσσία. Ηθελε έναν ποιοτικό combo guard που να βάζει την μπάλα από τα 6,75μ., να σουτάρει με αξιοπιστία από τις βολές, να κάνει λίγα λάθη και να παίζει άνετα στο «1». Προφανώς ο Ντένμον είναι ρίσκο στο κατά πόσο καλά κάνει όλα τα παραπάνω, αλλά σίγουρα επιλέχθηκε γιατί διαθέτει τα περισσότερα-αν όχι όλα-από αυτά τα χαρακτηριστικά.
Το scouting report των Αμερικανων περιγράφει έναν παίκτη με πολύ καλό περιφερειακό σουτ, αξιοπιστία στις ελεύθερες βολές που μπορεί να πιέσει την μπάλα και που κάνει μικρό αριθμό λαθών συγκριτικά με το χρόνο συμμετοχής του στο κολέγιο.
Στα συν του την εποχή εκείνη καταγράφηκε το γεγονός ότι επιλέχθηκε από τους Σπέρς του Γκρεγκ Πόποβιτς, αλλά και ότι μπορεί να παίξει τις δύο θέσεις της περιφέρειας.
Στα αρνητικά του προφανώς το ύψος που θα τον δυσκολέψει στο κομμάτι της άμυνας, το γεγονός ότι δεν έχει παίξει ποτέ σε υψηλό επίπεδο και φυσικά η αδυναμία του να παίξει στο ΝΒΑ παρότι προερχόταν από ένα πολύ καλό και αξιόπιστο κολλέγιο.
Ο Δέδας τον χαρακτήρισε καλύτερο του Φελντέιν, αλλά το ζήτημα είναι αν προορίζεται για αντί-Φελντέιν ή για αντί-Τζέιμς. Αν ισχύει το πρώτο, τότε ο μεταγραφικός σχεδιασμός του Παναθηναϊκού έχει κι άλλες εκπλήξεις...
