Στην ουσία επικράτησε η μπασκετική λογική, αυτό που όλοι αντιλαμβανόμασταν, αλλά αφήναμε ένα παραθυράκι ανοικτό λόγω του παρελθόντος του Πασκουάλ. Η άφιξη του Βουγιούκα σήμαινε αποχώρηση Μπουρούση, όπως αντίστοιχα η απόκτηση Μπουρούση το καλοκαίρι του 2016 σήμαινε μη ολοκλήρωση της συμφωνίας με τον Βουγιούκα. Και οι δύο δεν χωρούσαν, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανές και ο Παναθηναϊκός έκανε την επιλογή του βασιζόμενος στην εισήγηση του Πασκουάλ.
Είναι ξεκάθαρο πως αυτό που φτιάχνει ο Παναθηναϊκός βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στη φιλοσοφία του Ισπανού. Το πλάνο εξελίσσεται όπως αυτός το έχει στο μυαλό του, χωρίς προσπάθειες να λειανθούν οι γωνίες, χωρίς διάθεση για συμβιβασμούς. Φάνηκε με την επιλογή του Λεκαβίτσιους που ήταν μεταγραφή έκπληξη με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ολοκληρώθηκε τώρα με την αποχώρηση-βόμβα του Γιάννη Μπουρούση. Κανείς δεν μπορεί αυτή την στιγμή να εκφέρει ολοκληρωμένη άποψη για την ορθότητα του πλάνου, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως μ' αρέσει η απόφαση του Πασκουάλ και κατ΄επέκταση του Παναθηναϊκού να στηθεί η ομάδα χωρίς συμβιβασμούς.
Μ' αρέσει που ένας προπονητής παίρνει εξ ολοκλήρου την ευθύνη, που μια διοίκηση υλοποιεί το πλάνο και στο τέλος της ημέρας θα κριθούν βάσει του αποτελέσματος, χωρίς να βάζουν προτεραιότητα στο «τι θα πει ο κόσμος...». Αυτό είναι το φυσιολογικό, αυτός είναι ο σωστός τρόπος, άσχετα αν κάποιος/οι συμφωνούν ή διαφωνούν με τις αποφάσεις που λαμβάνονται αυτή την στιγμή.
Αν πρέπει να κάνουμε «ταμείο» για την παρουσία του Μπουρούση θα έλεγα πως η συνολική του παρουσία βαθμολογείται με πάνω από τη βάση. Προφανώς και ο διεθνής σέντερ δεν είχε σχέση με την εικόνα του στη Λαμποράλ, αλλά η προσφορά του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος ήταν τόσο σημαντική που εξισορροπείται με την μετριότατη κατά τα άλλα χρονιά.
Είναι σαφές πως ο Μπουρούσης είχε άλλο ρόλο στον Παναθηναϊκό απ' αυτόν που είχε στους Βάσκους. Λιγότερο ελεύθερος, λιγότερος ο χρόνος συμμετοχής του, μεγαλύτερη η πίεση για τίτλους, περισσότερους συμπαίκτες με προσωπικότητα, εντελώς διαφορετικό στυλ παιχνιδιού. Ισως να μπορούσε πολύ καλύτερα, ίσως όμως κι αυτό που είχε ο Παναθηναϊκός στο μυαλό του να μην είχε σχέση μ΄αυτό που τελικά εφάρμοσε μετά την αποχώρηση του Πεδουλάκη...
Στη ζυγαριά Μπουρούσης-Βουγιούκας προφανώς και το ζύγι γέρνει υπέρ του πρώτου, αλλλα οφείλουμε να περιμένουμε το τελικό πλάνο και τη φιλοσοφία του Πασκουάλ. Θεωρητικά ο Μπουρούσης ήταν ό,τι πρέπει για βασικός σέντερ και πολυτέλεια για αναπληρωματικός. Αντίθετα, ο Βουγιούκας είναι ιδανικός για δεύτερος σέντερ, αλλά με πολλά ερωτηματικά για πρώτος. Το λογικό θα ήταν η απόκτηση ενός βασικού ψηλού, αλλά όλες οι πληροφορίες αναφέρουν πως ο Παναθηναϊκός θα πορευτεί με την υπάρχουσα φροντ λάιν και τους Γκιστ-Σίνγκλετον να τραβάνε κατά βάση το κουπί...
Από 'κει και πέρα, ανεξάρτητα με την (κακή) άποψη του είχε ο Πασκουάλ για τον Μπουρούση, ο τρόπος που γράφτηκε το «διαζύγιο» ήταν εξαιρετικός. Η ανακοίνωση που συνοδεύτηκε με τη δήλωση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου και του Γιάννη Μπουρούση έριξε ιδανικά τους τίτλους τέλους. Κάθε μεγάλη ομάδα οφείλει ΠΑΝΤΑ να σέβεται αυτός που έχουν προσφέρει και στην προκειμένη περίπτωση το «αντίο» γράφτηκε ιδανικά.
Οσον αφορά στην αποχώρηση του Τζέιμς νομίζω πως ταιριάζει η γάντι η παροιμία κλισέ «υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια». Υπάρχουν πολλοί σπουδαιότεροι παίκτες που τα τελευταία χρόνια αποχώρησαν από τον Παναθηναϊκό και δε νομίζω πως ο Πασκουάλ θα τα βάψει μαύρα ή θα αλλάξει τον σχεδιασμό του. Προφανώς οι «πράσινοι» χρειάζονται έναν ποιοτικό σούτινγκ γκαρντ που ωστόσο θα κάνει περισσότερα και πιο λογικά πράγματα στο παρκέ απ' αυτά που έκανε ο Τζέιμς.
Την άποψη που κατέγραψα για τον Λάνγκφορντ, την καταθέτω και σήμερα στο τραπέζι για κάθε περίπτωση παίκτη με παρόμοια χαρακτηριστικά...
