Αρέσει δεν αρέσει, ο Τσάβι Πασκουάλ ήταν ο MVP των τελικών! Και επειδή σε μια σειρά αγώνων, που κρίνει τον τίτλο του πρωταθλητή, η στρατηγική των δύο προπονητών καλύπτεται συχνά από το πέπλο καπνού των φωτοβολίδων και τα πεπραγμένα των οπαδικών στρατών, ας δώσουμε έμφαση σε αυτά που συνέβησαν εντός παρκέ, ώστε ο Παναθηναϊκός να ανακτήσει τα σκήπτρα έπειτα από δύο σεζόν χωρίς πρωτάθλημα.
Ουσιαστικά, ο Παναθηναϊκός έπαιξε όλη τη σεζόν σε ένα ματς! Ετσι το αισθάνονταν ο προπονητής, οι συνεργάτες του, οι παίκτες, ο σύλλογος και τώρα δικαιούνται να αισθάνονται υπερηφάνεια, γιατί ανταποκρίθηκαν σε ένα εχθρικό περιβάλλον αποδίδοντας μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Σε επίπεδο τακτικής, οι βασικοί πυλώνες της στρατηγικής του Τσάβι ήταν δύο:
Αλλαγές σε όλα τα σκριν, όταν στο παρκέ βρισκόταν ο Τζέιμς Γκιστ, ώστε να περιοριστεί η δημιουργία του Βασίλη Σπανούλη. Στον πρώτο τελικό, «κλειδί» για τον Ολυμπιακό ήταν ο Νίκολα Μιλουτίνοφ, αλλά στο Game 4 και στο Game 5, ο Καταλανός χρησιμοποίησε το σχήμα με τους τρεις ψηλούς (Γκιστ, Σίγκλετον, Γκέιμπριελ), ούτως ώστε στις αλλαγές να μην δημιουργείται mismatch ούτε με τον ψηλό του Ολυμπιακού. Διότι ένας από τους τρεις ψηλούς του ΠΑΟ αναλάμβανε τον αντίπαλο σέντερ. Το αποτέλεσμα; Στο πρώτο ημίχρονο του πέμπτου τελικού, ο Ολυμπιακός δεν είχε πετύχει ούτε έναν πόντο από το αγαπημένο του «pick and roll». Η άμυνα του Τριφυλλιού είχε θριαμβεύσει.
Στους πρώτους αγώνες της σειράς, ο Παναθηναϊκό έκανε παγίδα στο low post με στόχο βεβαίως να περιορίσει τη δράση του Γιώργου Πρίντεζη, ο οποίος όχι μόνο θεωρείται, αλλά και είναι ο καλύτερος παίκτης στην Ευρώπη στη θέση του. Στον πέμπτο τελικό, ο Τσάβι αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Πρίντεζη ένας εναντίον ενός με τον Κρις Σίγκλετον (και αυτό είναι μια ακόμη ιδέα που πιστώνεται ο προπονητής). Ο χαρισματικός Αμερικανός έβγαλε τρομερές άμυνες «κλειδώνοντας» τον διεθνή πάουερ φόργουορντ και κόβοντας τελείως τη δημιουργία του (4 π. με 2/14 σουτ και 0 ασίστ).
Ενα σημαντικό κομμάτι, που ήλεγξε ο Παναθηναϊκός ήταν οι πόντοι του Ολυμπιακού από αιφνιδιασμό. Στον τέταρτο τελικό, οι Ερυθρόλευκοι πέτυχαν 4 πόντους και στον πέμπτο τελικό και μάλιστα στην έδρα τους σταμάτησαν στους… 3 πόντους, αριθμοί που οφείλονται στην άμυνα του Τριφυλλιού. Επιπροσθέτως, στον κρισιμότερο αγώνα της σεζόν, οι Πράσινοι υπέπεσαν σε μονοψήφιο αριθμό λαθών (8 λ.) δίνοντας μόλις 4 πόντους στους γηπεδούχους από δικά τους λάθη. Ολα αυτά εξηγούν το επιβλητικό 51-66 και τους εννέα πόντους του Ολυμπιακού στο τελευταίο δεκάλεπτο.
Αν εξαιρέσουμε τους 80 πόντους που σημείωσαν οι Πειραιώτες στον δεύτερο τελικό στο ΟΑΚΑ, με το άλλοθι της απουσίας του Σπανούλη να τους απελευθερώνει, ο μέσος όρος πόντων τους στα άλλα τέσσερα ματς ήταν κάτω από 60 πόντους (μ.ό. 59 π.) και αυτό οφείλεται στην αμυντική προσήλωση των Πρασίνων στα μεγαλύτερα διαστήματα και στις αλλαγές επί σαράντα λεπτά, που «χάλασαν» το μυαλό των Ερυθρόλευκων. Συζητώντας με κάποιους προπονητές, οι περισσότεροι παραδέχθηκαν ότι η έλλειψη ενέργειας των παικτών του Ολυμπιακού ήταν στο μυαλό και όχι στο σώμα δίνοντας μια ενδιαφέρουσα διάσταση στη συγκεκριμένη συζήτηση που έχει προκύψει τις τελευταίες δύο εβδομάδες.
Στο επιθετικό κομμάτι, αυτό που κατάφερε ο Τσάβι Πασκουάλ και σίγουρα το πιστώνεται ήταν η ωριμότητα, που έβγαλαν στο παρκέ του ΣΕΦ, αλλά και στον τέταρτο τελικό οι Μάικ Τζέιμς και Νικ Καλάθης. Ο Αμερικανός κόντεψε να σημειώσει Triple Double Figure (11 π., 10 ρ., 6 ασ.) κάνοντας μόλις 2 λάθη σε 30’12’’ συμμετοχής και ο διεθνής πόιντ γκαρντ απετέλεσε το καθαρό μυαλό του Παναθηναϊκού τις κρίσιμες στιγμές τελειώνοντας το Game 5 με 12 πόντους, 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 κλεψίματα και 2 λάθη σε 30’.
Οι αποφάσεις τους λαμβάνονταν με ορθολογικά κριτήρια και ήταν οι κινητήριοι μοχλοί του Παναθηναϊκού, ενώ στο low post ο Γιάννης Μπουρούσης έδειξε την ποιότητά του παίρνοντας αμέσως την μπάλα όταν έμπαινε ως αλλαγή. Παρεμπιπτόντως, ο Μπουρούσης δεν ξεκίνησε στην αρχική πεντάδα στους δύο τελευταίους αγώνες, όπως συνέβη στους τρεις πρώτους τελικούς. Και αυτό αποτελεί διαφοροποίηση και μια ακόμη ιδέα του προπονητή, ο οποίος ανακάτεψε αρκετά την τράπουλα και δικαιώθηκε για τις επιλογές του.
Ο Τσάβι δούλεψε, βέβαια, πάρα πολύ και στο ψυχολογικό κομμάτι έχοντας να διαχειριστεί τη σφοδρή κρίση, που δημιούργησε η διχοτόμηση της ομάδας μετά την απόφαση της διοίκησης να επιστρέψει η αποστολή με πούλμαν από την Κωνσταντινούπολη. Για την οποία (διχοτόμηση) έφερε και εκείνος ευθύνη, κάτι που έχω σημειώσει σε παλαιότερα άρθρα. Ο χρόνος ευνόησε τον Παναθηναϊκό ως προς τη διευθέτηση αυτής της κρίσης, γιατί ο προπονητής είχε αρκετό καιρό, ώστε να ετοιμάσει την ομάδα του για τους τελικούς. Μεσολάβησε 1,5 μήνας και κάτι από τον τρίτο αγώνα των πλέι οφ της Ευρωλίγκας, που πραγματοποιήθηκε στις 25 Απριλίου.
Τι έκανε, όμως, ο Καταλανός; Δεν προσπάθησε να διαγράψει την αρνητική κατάσταση μονοκοντυλιά. Δεν είπε δηλαδή «τα αφήνουμε όλα πίσω, ξεκινάμε από το μηδέν», αλλά δούλεψε με υπομονή επιχειρώντας να φέρει σιγά -σιγά και έναν - έναν παίκτη στον δρόμο της ομάδας. Να βάλει και τους δώδεκα παίκτες στην ίδια σελίδα. Και το πέτυχε για τους λόγους που έχουμε αναλύσει διεξοδικά και δεν χωρούν αμφισβήτηση. Είναι οξυδερκής, εργασιομανής, δίκαιος και εξαιρετικός στη διαχείριση προσωπικοτήτων. Και αυτό δεν το κρίνουμε εκ του αποτελέσματος. Το μαρτυρούν παλαιότερα άρθρα για τον Καταλανό, ο οποίος αξιοποίησε ένα ακόμη στοιχείο: τον πληγωμένο εγωισμό των παικτών του.
Κακά τα ψέματα. Η εικόνα του Παναθηναϊκού μετά τον αποκλεισμό από την Φενέρμπαχτσε ήταν εικόνα διάλυσης. Στη θέα, όμως, του τίτλου, ενεργοποιήθηκε ο εγωισμός του κάθε παίκτη και με το πέρασμα του χρόνου και των αγώνων (και δη των τελικών) ο Παναθηναϊκός παρουσίαζε σημαντική βελτίωση, προσέθετε μικρά κομματάκια στο παιχνίδι του μελετώντας το βίντεο του προηγούμενου αγώνα και στον τελικό των τελικών στο παρκέ του ΣΕΦ εμφανίστηκε η ομάδα που είχαν οραματιστεί άπαντες στον σύλλογο: από τον Αργύρη Πεδουλάκη και τη διοίκηση ως τους οπαδούς του Τριφυλλιού, που έπειτα από πολλές ψυχολογικές δοκιμασίες είναι και πάλι υπερήφανοι για την ομάδα τους.
