Ο Παναθηναϊκός οδεύει ολοταχώς για ακόμα έναν αποκλεισμό από το φάιναλ 4 της Ευρωλίγκας. Θα είναι ο 5ος συνεχόμενος μετά το 2012 που έδωσε το παρών στη Κωνσταντινούπολη. Για ακόμα μία φορά παρουσιάστηκε κατώτερος των περιστάσεων και ανέτοιμος να κάνει το βήμα παραπάνω. Αυτή τη φορά όμως πόνεσε περισσότερο ο διαφαινόμενος αποκλεισμός γιατί και καλές μονάδες είχε η ομάδα και δυναμική έδειξε στη προηγούμενη φάση και υπήρχε πλεονέκτημα έδρας. Για να φτάσουμε εδώ όμως υπήρξαν κάποια πράγματα που το προκάλεσαν και αυτά θα προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε χωρίς αφορισμούς και χωρίς να μηδενίσουμε τίποτα.
Η ομάδα φέτος έκανε ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Αναφέρομαι φυσικά στις ποιοτικές μεταγραφές που έγιναν το καλοκαίρι. Αν θυμηθούμε πριν από δύο χρόνια ποιοι απάρτιζαν το ρόστερ και ποιοι φέτος θα καταλάβουμε τη διαφορά. Σίνγκλετον, Ρίβερς, Τζέιμς είναι μεγάλες μεταγραφές και αυτό δεν σβήνει από 1-2 κακές εμφανίσεις. Αποκτήθηκε και ο Μπουρούσης με καλά λεφτά που πέρυσι έκανε παπάδες με τη Λαμποράλ και κανείς δε μπορεί να κατηγορήσει γι αυτό τον πρόεδρο. Παρόλα αυτά όμως το ρόστερ είχε χτυπητές αδυναμίες και ελλείψεις σε κάποιες θέσεις, ενώ σε κάποιες άλλες υπήρχε υπερφόρτωση. Την ευθύνη για αυτό το ανομοιογενές ρόστερ την έχει φυσικά ο Πεδουλάκης και η διοίκηση που πέρυσι το καλοκαίρι έχτισαν την ομάδα. Όπως φυσικά ο Αργύρης πιστώνεται και το γεγονός ότι διάλεξε τους ποιοτικούς παίκτες που αναφέραμε πιο πάνω.
Όταν ήρθε η ώρα της διασταύρωσης με τη Φενέρ υπήρξε αδικαιολόγητα μία υπεραισιοδοξία που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούταν ούτε από το όνομα της αντιπάλου, πολύ δε περισσότερο από τον προπονητή που καθόταν στον πάγκο της. Η ομάδα μας είχε τις γνωστές αδυναμίες. Ο Καλάθης με το κακό σουτ γινόταν στόχος για τους αντίπαλους προπονητές. Ο Σίνγκλετον δεν είναι καθαρό 5άρι και εκμεταλλευόταν πάντα το καλό του σουτ στις περιστροφές. Για έναν προπονητή σαν τον Ομπράντοβιτς όμως θα ήταν πολύ εύκολο να το καταπολεμήσει αυτό. Ο Γκιστ έχει αθλητικότητα αλλά δεν έχει ούτε σουτ, ούτε δύναμη να αντιμετωπίσει τα βαριά κορμιά. Ο Φελντέιν στα δύσκολα χάνεται. Όλες αυτές οι αρρυθμίες που παρουσίαζε η ομάδα βγήκαν και αναδείχθηκαν στο παρκέ από τον Ζέλικο που είναι μετρ της τακτικής. Επίσης δεν άφησε κανένα περιθώριο στον Τζέιμς να τρέξει και στον Καλάθη να δημιουργήσει. Γιατί έγιναν όλα αυτά? Απλά γιατί ο Ζέλικο είναι ο κορυφαίος προπονητής στην Ευρώπη και αυτό θα το αναλύσουμε και πιο κάτω.
Αλλά και σε επίπεδο παικτών η Φενερ είχε δύο μεγάλους ηγέτες γεννημένους για μεγάλα παιχνίδια. Μπογκντάνοβιτς και Ούντοχ όσο και να μας πονάει δεν υπάρχουν στην ομάδα μας. Όπως δεν υπάρχει και 3άρι τύπου Ντατόμε ή παίκτης σαν τον Βέσελι σε δύναμη και αλτικότητα. Από τη στιγμή λοιπόν που ο Παναθηναϊκός δε κατάφερε να περιορίσει τον Μπογντάνοβιτς, ούτε να κερδίσει τις μάχες με τον Ούντοχ αυτομάτως ήταν καταδικασμένος να χάσει. Και μη ξεχνάμε ότι Ντατόμε και Σλούκας δεν έκαναν τα παιχνίδια της ζωής τους. Από την άλλη περιμέναμε κάποιον κομήτη να μας κάνει τη ζημιά, γιατί ο κλασσικός Ομπράντοβιτς πάντα ετοιμάζει τέτοιου είδους εκπλήξεις. Αυτός ήταν ο Κάλινιτς στο πρώτο παιχνίδι. Εμείς σαν Παναθηναϊκός σε όλα αυτά δεν είχαμε τίποτα να αντιπαραβάλουμε. Με Σίνγκλετον, Γκιστ και Καλάθη μπλοκαρισμένους θα έπρεπε να εμφανιστεί κάποιος από μηχανής θεός και να κάνει το παιχνίδι της ζωής του ώστε να ισορροπήσουμε. Αυτοί που θα μπορούσαν ήταν Φελντέιν, Γκάμπριελ, Παππάς και Νίκολς ή Μπουρούσης. Αλλά πόσα παιχνίδια έχουμε κερδίσει με αυτούς πρωταγωνιστές? Ο Φελντέιν πήγε περίφημα στη Μαδρίτη με 5/6 τρίποντα αλλά στο τέλος τα έκανε θάλασσα. Το ίδιο και ο Νίκολς στη Μόσχα. Ρίβερς και Τζέιμς όσα και να έβαζαν ποτέ δε θα μπορούσαν μόνοι τους να κερδίσουν αυτή τη Φενέρ. Από τη στιγμή που δε λειτούργησε και η άμυνα καλά, ώστε να πάνε τα ματς στους 60-65 πόντους δεν υπήρχε καμία σωτηρία.
Πάμε τώρα και στο κεφάλαιο προπονητής. Έχουν ακουστεί αυτές τις δύο μέρες τα μύρια όσα για τον Πασκουάλ. Δυστυχώς η αποχώρηση του Ζοτς το 2012 έχει αφήσει πολλά κατάλοιπα σε πολλούς τους οπαδούς της ομάδας. Οι συγκρίσεις που μοιραία γίνονται δεν είναι δίκαιες για κανέναν προπονητή μας. Μέχρι στιγμής έχουν βγει άχρηστοι Πεδουλάκης, Ιβάνοβιτς, Τζόρτζεβιτς. Ο Πασκουάλ μπορεί και αυτός να βρεθεί στο ίδιο τσουβάλι με τους υπόλοιπους. Λένε πολλοί ότι τον έδεσε κόμπο ο Ομπράντοβιτς στα δύο αυτά παιχνίδια. Σωστό είναι αυτό, αλλά και ποιον δεν έχει δέσει ό Σέρβος όλα αυτά τα χρόνια? Για ρωτήστε τον Μεσίνα να σας πει ή τον Μπλατ ή τον Γιαννάκη που είδε την καριέρα του και το όνομα που είχε φτιάξει με την Εθνική να γκρεμίζονται σαν χάρτινος πύργος. Ο Πασκουάλ δεν αποτελεί εξαίρεση στους πιο πάνω καταξιωμένους προπονητές. Δεν μπορεί ούτε αυτός να φτάσει τον κορυφαίο όλων. Έχει υποστεί αρκετές ήττες στη σκακιέρα των πάγκων και με τη Μπαρτσελόνα παλιότερα και τώρα. Ο μόνος που όλα αυτά τα χρόνια κατάφερνε και κόντραρε λίγο τον κορυφαίο Ζοτς, ήταν ο ίδιος του ο δάσκαλος Ντούσαν Ίβκοβιτς που τον ήξερε σαν την παλάμη του.
Από αυτό το σημείο μέχρι όμως να κατηγορούμε τον Πασκουάλ ως ανεπαρκή υπάρχει τεράστια απόσταση. Με μία ομάδα που δεν ήταν δική του και με παίκτες που τους βρήκε εδώ και δεν τους επέλεξε ο ίδιος κατάφερε να βγει 4ος στον μαραθώνιο της φετινής Ευρωλίγκας. Η μοίρα τον έριξε στα χέρια του Ζοτς και το μοιραίο δεν άργησε να έρθει. Φυσικά και πρέπει να μείνει στην ομάδα και να χτίσει μόνος τον Παναθηναϊκό της επόμενης περιόδου. Αν φύγει θα είναι καταστροφικό. Οι καλοί προπονητές είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Μπλατ, Ιτούδης, Περάσοβιτς έχουν ομάδες και συμβόλαιο. Αν κυριαρχήσει ο παρορμητισμός και οι εν θερμώ αποφάσεις δεν θέλει πολύ να βρεθούμε με κανέναν προπονητή τύπου Μπιάνκι ή Ζούρου. Ακούω για τον Σάρας να γράφονται διθύραμβοι. Είναι ένας προπονητής για τον οποίον πιστεύω ότι θα έχει εξέλιξη και θα γίνει τοπ όνομα στο μέλλον. Φυσικά τα ίδια και καλύτερα γράφονταν και όταν πήραμε τον Τζόρτζεβιτς που χαρακτηριζόταν τότε ως το next big think της προπονητικής στην Ευρώπη. Τα αποτελέσματα τα είδαμε όλοι μας. Και όσοι πιστεύουν ότι ο Σάρας θα μπορούσε να χτυπήσει σε τακτική τον Ομπράντοβιτς σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι ας γυρίσουν πλευρό και να συνεχίσουν να ονειρεύονται. Ακόμα και για τον Σάρας όμως έχει βουήξει η πιάτσα ότι έχει κλείσει ήδη στη Μπαρτσελόνα για του χρόνου οπότε δεν μπορεί και αυτός να υπολογίζεται. Οπότε ποιος μένει? Μήπως σε κάποιους αρέσει ο Ρέπεσα ή ο Σκαριόλο?
Φέτος είναι η πρώτη χρονιά μετά τη φυγή του Ζοτς που αποκτήσαμε μία καλή βάση παικτών και έναν καλό προπονητή για να χτιστεί ο νέος Παναθηναϊκός. Χρειάζεται υπομονή και στήριξη. Μέσα στον παιχνίδι υπάρχει και η ήττα. Μόνο ο Ολυμπιακός στο ποδόσφαιρο απαγορεύεται να χάνει και όποτε συμβαίνει αυτό μόνο θύματα δεν θρηνούμε! Ας μην αντιδρούμε και εμείς έτσι. Είναι πρώτη φορά που κάτι καλό φαίνεται να δημιουργείται. Το πρωτάθλημα θα το διεκδικήσουμε με καλές πιθανότητες. Το καλοκαίρι θα είναι μεγάλο και πιστεύω ότι η επόμενη χρονιά θα είναι καλύτερη. Ο Πασκουάλ θα δουλέψει με την ησυχία του και με δικούς του παίκτες. Θα κριθεί και αυτός του χρόνου πιο αυστηρά πλέον. Χρειάζεται υπομονη από όλους γιατί όπως έλεγε και ένας Γάλλος φιλόσοφος ‘’Η υπομονή είναι πικρή αλλά ο καρπός της πολύ γλυκός! ‘’
