Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο Παναθηναϊκός υποχρεώνεται να δοκιμάσει τα οριά του. Είναι η εποχή που καλείται να αποδείξει αν είναι έτοιμος και ικανός για το παραπάνω βήμα ή αν είναι μια χρονιά σαν τις προηγούμενες που το ταβάνι δεν είναι ο... ουρανός, αλλά η 8άδα.
Λένε πως για να φτάσεις ψηλά θα πρέπει να νικήσεις τους φόβους σου κι επειδή το μπάσκετ είναι αξιοκρατικό, βρεθήκαμε πάλι στο (γνωστό) σημείο όπου ο Παναθηναϊκός καλείται να ξεπεράσει τις ανασφάλειές του στα εκτός έδρας παιχνίδια για να μπορέσει να διεκδικήσει το όνειρο του φάιναλ φορ.
Είναι σαφές πως για να δικαιούσαι να πιστεύεις στην υπέρβαση, χρειάζεσαι μεγάλες εκτός έδρας νίκες και ο Παναθηναϊκός βρίσκεται μπροστά στην πιο μεγάλη πρόκληση της σεζόν. Ισως μάλιστα η μοίρα τα φέρνει έτσι τα πράγματα που οι πιθανότητες που του δίνονται είναι περισσότερες απ' όσες έχει αποδείξει ότι αξίζει με βάση την εικόνα στη φετινή Ευρωλίγκα.
Η απίθανη ήττα της Φενέρ από τη Μακάμπι ξαναβάζει τους «πράσινους» στο κυνήγι μιας θέσης στην πρώτη 4άδα, έστω κι αν τα πάντα δεν εξαρτώνται από τους ίδιους. Ενας στόχος που τρεις εβδομάδες πριν έμοιαζε ανέφικτος, ένας στόχος που είχε απομακρυνθεί τόσο πολύ που περισσότερο κάναμε σενάρια για πρόκριση και λιγότερο για σενάρια με πλεονέκτημα.
Για να έχει τύχη ωστόσο ο Παναθηναϊκός θα πρέπει επιτέλους να κάνει ό,τι δεν έχει κάνει με αξιοπιστία τα τελευταία χρόνια: Να νικήσει εκτός έδρας! Και δεν μιλάμε να νικήσει ένα από τα μεγαθήρια, ομάδες που θεωρούνται φαβορί για την Ευρωλίγκα, αλλά ομάδες που είναι θεωρητικά στα μέτρα των «πράσινων», αντιπάλους που σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να φοβίζουν αυτόν τον Παναθηναϊκό, με την ποιότητα που διαθέτει στο ρόστερ του.
Σαφώς και το πράγμα στη βαθμολογία της Ευρωλίγκας παραμένει μπερδεμένο, ίσως να ξεκαθαρίσουν λίγο μετά το παιχνίδι του Ερυθρού Αστέρα με τον Ολύμπιακό, ωστόσο, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, το δεδομένο είναι ότι ο Παναθηναϊκός πάει την Πέμπτη στην Ισπανία για να παίξει στη Βιτόρια τα ρέστα του για μια θέση στην πρώτη τετράδα.
Το παιχνίδι αυτό, σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα της τελευταίας αγωνιστικής κόντρας στην αδιάφορη Μακάμπι στο Ισραήλ, μπορεί να κρίνει το πλεονέκτημα ή το μειονέκτημα του Παναθηναϊκού. Με λίγα λόγια οι «πράσινοι» έχουν μια τελευταία ευκαιρία για να αποδείξουν ότι για να πας ψηλά πρέπει να κάνεις μεγάλες νίκες και τα τρία παιχνίδια που απομένουν είναι πράγματι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα μιας ομάδας που έχει όρεξη και κίνητρο για αποδείξεις.
Οσον αφορά στην αναμέτρηση με την Εμπόριο Αρμάνι, η λέξη «αγγαρεία» είναι μικρή για να περιγράψει κανείς την εικόνα της. Οι Ιταλοί είναι αναμφίβολα ο πιο αδύναμος κρίκος στη φετινή Ευρωλίγκα, είχαν κι ένα σωρό απώλειες, οπότε το -13 είναι περισσότερο τιμητικό γι αυτούς και λιγότερο για τον Παναθηναϊκό. Τέτοια παιχνίδια αξιοποιούνται περισσότερο για... ψυχανάλυση και ο Πασκουάλ προσπάθησε να κερδίσει παίκτες μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Είναι ξεκάθαρο πια πως ο φετινός Παναθηναϊκός θα ζήσει και θα πεθάνει από την αγωνιστική κατάσταση του Νικ Καλάθη κι όσο πλησιάζουμε στο τέλος γίνεται ολοένα και πιο απαραίτητη η βελτίωση του ομογενούς γκαρντ. Με την επιστροφή του Γκιστ, ο Νικ έχει βελτιωθεί αισθητά στο δημιουργικό κομμάτι, πατάει καλύτερα στο παρκέ, νιώθει πολύ μεγάλη σιγουριά κάθε φορά που ψάχνει την πάσα ενώ κόντρα στην Αρμάνι επιχείρησε να αισθανθεί σημαντικός και στο εκτελεστικό κομμάτι. Ο Καλάθης είχε μεν πολλά λάθη (6 σε 23 λεπτά), αλλά ήταν πρώτος σκόρερ με 13π. κι αυτό το στοιχείο είναι σημαντικό πριν από τους «τελικούς» που θα ακολουθήσουν.
Από 'κει και πέρα, ο Παναθηναϊκός είχε πάλι περισσότερα τρίποντα από δίποντα (32 έναντι 30), έκανε αρκερά λάθη δεδομένου της ποιότητας του αντιπάλου, αλλά αντιλήφθηκε νωρίς πως δεν χρειαζόταν να κουραστεί για να πάρει τη νίκη και να συγκεντρωθεί στον «τελικό» που ακολουθεί. Αλλωστε αυτή η εβδομάδα είναι «κόλαση», η συντήρηση είναι απαραίτητη και πολύ λογικά ο Πασκουάλ μοίρασε το χρόνο, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί το κάτι παραπάνω από τους παίκτες του.
Υ.Γ1: Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που αισθάνομαι ότι το σύστημα της φετινής Ευρωλίγκα κουράζει... Ισως τα πολλά παιχνίδια, ίσως τα πολλά αδιάφορα ματς να «τραβάνε» τη διοργάνωση πιο πολύ απ' ό,τι της αξίζει. Σαφέστατα υπάρχουν μεγάλα ματς και είναι ωραίο να βλέπεις δύο αναμετρήσεις μεταξύ των μεγάλων, αλλά υπάρχουν και παιχνίδια σαν αυτό με την Αρμάνι που δεν βλέπονται με τίποτα...
Υ.Γ2: Φαινόμενο «Φενέρ»: Νομίζω πως κάθε χρόνο καταλήγουμε στην ίδια συζήτηση. Στο κατά πόσο δηλαδή αυτή η ομάδα διαθέτει τα υλικά, τον χαρακτήρα και τη φιλοσοφία του Ομπράνοβιτς. Προφανώς και οι επιλογές είναι δικές του, προφανώς και χρεώνεται ή πιστώνεται την αποτυχία ή την επιτυχία, αλλά θα επιμείνω στην πάγια θέση μου πως ομάδα με τον Ντίξον πλέι μέικερ δεν μπορεί να είναι ομάδα με φιλοσοφία Ομπράντοβιτς.
Οσο κι αν έχει αλλάξει το μπάσκετ, όσο κι αν το μυαλό έχει παραδώσει την σκυτάλη στην ταχύτητα, μου φαντάζει δύσκολο να ξέρεις πως θα ζήσεις ή θα πεθάνεις από έναν πλέι μέικερ τύπου Ντίξον. Πόσω μάλλον, όταν σου λείπουν οι Σλούκας και Μπογκνάνοβιτς και βλέπεις την τύχη σου να κρίνεται από τα κέφια του Αμερικανού... Και το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι μόνο η ήττα από την αδιάφορη Μακάμπι, αλλά η συνολική παρουσία των Τούρκων που παρουσιάζουν τόσα «πάνω-κάτω» στην απόδοσή τους που σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν με τη φιλοσοφία και τη σταθερότητα που ενέπνεε ο «Ζοτς».
