Βελτιώνεται ή δεν βελτιώνεται ο Παναθηναϊκός με Πασκουάλ; Σουτάρει πολύ ή λίγο ο Παναθηναϊκός με τον Ισπανό στον πάγκο; Μπορεί αυτή η ομάδα να πάει μέχρι το τέλος της διαδρομής ή το ταβάνι της είναι η 8άδα της Ευρωλίγκας; Ερωτήματα που πέφτουν βροχή και τις περισσότερες φορές οι απαντήσεις που δίνονται μου μοιάζουν αφοριστικές. Σε μια εποχή που τα πάντα είναι μαύρο ή άσπρο, σε μια εποχή που πάντα πρέπει να διαλέγεις αν θα είσαι μ' έμάς ή με τους άλλους, το να θελήσεις να δώσεις λογικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μοιάζουν με προσπάθεια να βρεις βελόνα στ' άχυρο...
Για να κάνουμε τον μέχρι τώρα απολογισμό της θητείας του Πασκουάλ θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάτι βασικό: Να καταλήξουμε σε τι μπάσκετ μπορεί να παίξει με βάση το υλικό που βρήκε στον Παναθηναϊκό. Να συμφωνήσουμε δηλαδή πως αυτή η ομάδα, αυτό το ρόστερ, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που δεν μπορούν να μεταλλαχθούν όποιος κι αν βρίσκεται στην άκρη του πάγκου. Και για να προλάβω τους αφορισμούς, είναι άλλο πράγμα το «βελτιώνω» και είναι διαφορετικό πράγμα το «μεταλλάσσω»...
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν είναι μια ομάδα που «χτίστηκε» πάνω στο ατομικό ταλέντο, στο περιφερειακό σουτ, την ταχύτητα και την αγωνιστική κατάσταση των δύο πόιντ γκαρντ και κυρίως του Νικ Καλάθη. Σε πολύ μεγάλο βαθμό, σε ποσοστό άνω του 60%, ο καλός ή ο κακός Παναθηναϊκός εξαρτάται από την αγωνιστική κατάσταση του Νικ και στην προκειμένη περίπτωση δεν εξετάζουμε αν αυτό είναι σωστό ή λάθος, αλλά το να καταλήξουμε στο τι μπάσκετ μπορεί να παίξει μια ομάδα με αυτά τα χαρακτηριστικά.
Με δεδομένα λοιπόν τα παραπάνω, ο Πασκουάλ έπρεπε σε μεγάλο βαθμό να προσαρμόσει τη φιλοσοφία του στο υλικό που είχε, να βελτιώσει κάποια πράγματα που σηκώνουν βελτίωση (π.χ. άμυνα) και να προσπαθήσει στον βαθμό που γίνεται να δώσει μεγαλύτερη ισορροπία στο επιθετικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Είναι σαφές πως αν ο Ισπανός είχε στη διάθεσή του τον Τζέιμς Γκιστ θα είχε ευκολότερο έργο να επιτελέσει, αλλά ήταν που ήταν δύσκολο το να ταιριάξει τα κομμάτια, του έγινε ακόμη δυσκολότερο με τον Αμερικανό στα πιτς.
Αποδεχόμενοι λοιπόν το παραπάνω, το μπάσκετ δηλαδή που μπορεί να παίξει ο Παναθηναϊκός, πάμε να δούμε τι έχει καταφέρει και τι δεν έχει πετύχει ο Πασκουάλ από την πρώτη μέρα της θητείας του και μέχρι σήμερα.
Στα θετικά καταγράφονται τουλάχιστον 4 σημεία. Πρώτον, για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να αξιοποιήσει το ατομικό ταλέντο των παικτών του θα πρέπει ο προπονητής να δείξει εμπράκτως ότι πιστεύει στους παίκτες του. Ο Ρίβερς είναι για παράδειγμα ένα κερδισμένο στοίχημα του Πασκουάλ, ένας από τους δύο πιο σταθερούς παίκτες μαζί με τον Σίνγκλετον.
Στην ίδια κατηγορία θα τοποθετούσα τον Παππά, αν και στην συγκεκριμένη περίπτωση θα καταθέσω μια μικρή ένσταση. Σαφώς και ο διεθνής γκαρντ παρουσιάζεται μεταμορφωμένος προς το καλύτερο τον τελευταίο ενάμιση μήνα, σαφέστατα κι έχει έναν ρόλο που ταιριάζει περισσότερο σε ομάδα που έχει βλέψεις στην Ευρωλίγκα, αλλά θεωρώ πως ο Πασκουάλ έφτασε στην «αναβάθμιση» του Παππά με μεγάλη δόση τύχης.
Αυτή η αλλαγή στον αγώνα της Πάτρας με τον Παναθηναϊκό στο -10 έμοιαζε περισσότερο με απονενοημένο διάβημα εκείνη την στιγμή παρά για συνειδητή επιλογή που είχε σαν στόχο να δώσει κίνητρο στον παίκτη του. Εστω κι έτσι, θα πρέπει να αναγνωριστεί στον Ισπανό πως η αξιοποίηση του Παππά από 'κεινο το σημείο και ύστερα είναι πιο ταιριαστή σε σχέση με τον Παππά των 20 πόντων που είχε το μυαλό του περισσότερο στο πώς θα βάλει την μπάλα στο καλάθι και λιγότερο στο πώς θα βουτήξει στο παρκέ για μια καλή άμυνα.
Το τρίτο σημείο αφορά στη συνολική προσέγγιση του Παναθηναϊκού στο αμυντικό κομμάτι. Αν και οι «πράσινοι» δεν έχουν διάρκεια, υπάρχουν στιγμές και αγώνες που η άμυνά τους έχει χαρακτήρα Πασκουάλ. Οταν ζορίζεται ο Παναθηναϊκός γίνεται επιθετικός, φτάνει να παίζει στα όρια του φάουλ, έτσι όπως πρέπει να παίζει κάθε ομάδα που στοχεύει να πάει ψηλά.
Το αρνητικό ωστόσο είναι πως αυτή η αμυντική προσέγγιση δεν έχει διάρκεια. Δεν επιτρέπεται για παράδειγμα για ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό να δέχεται 40 και 45 πόντους ημίχρονο, ούτε είναι λογικό να αντιδρά μόλις βλέπει το παιχνίδι να χάνεται από τα χέρια της.
Το τέταρτο σημείο έχει να κάνει με την προσπάθεια του Πασκουάλ να ανοίξει το rotation και να βάλει περισσότερα πολεμοφόδια στη φαρέτρα του. Με δεδομένα τα παραπάνω, το γεγονός ότι οι δυνατότητες του ρόστερ έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, το μόνο που μπορεί να κάνει ο Ισπανός είναι να ψάξει τρόπους που θα του δώσουν τη δυνατότητα να κάνει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που περιμένει ο αντίπαλος.
Σ' αυτό το επίπεδο εντάσσεται για παράδειγμα η ανάγκη να δώσει ευκαιρίες στον Τζεντίλε και να τον μετατρέψει από εκτελεστή σε δημιουργό ρακέτας, στην ίδια κατηγορία ανήκει η προσπάθεια να μεταλλαχθεί ο Παππάς, στην ίδια λογική είναι και η προσπάθεια για inside game από τον Ρίβερς, ακόμη και από τον Καλάθη.
Προφανώς ο Πασκουάλ δεν έχει πετύχει σε όλα, υπάρχουν και πολλά ακόμη που δεν του έχουν βγει ή δεν τα έχει τολμήσει. Για παράδειγμα, ο Παναθηναϊκός απέκτησε το περασμένο καλοκαίρι τον καλύτερο ψηλό της Ευρωλίγκας, αλλά δεν είναι σε θέση να τον αξιοποιήσει ούτε στο 60% των όσων είδαμε πέρυσι στη Μπασκόνια.
Προφανώς και μέσα σε 5 μήνες ο Μπουρούσης δεν άλλαξε, ούτε ξέχασε το μπάσκετ που ήξερε. Η διαφορά είναι πως στον Παναθηναϊκός εξαρτάται από άλλους, ενώ στην Μπασκόνια η ομάδα εξαρτιόταν από αυτόν.
Ο ψηλός δεν είναι σταθερός, αλλά πώς να είναι, όταν σύσσωμος ο Παναθηναϊκός δνε είναι σταθερός. Εδώ είναι υποχρεωμένος να εξαρτάται από τα κέφια του Καλάθη ή του Τζέιμς, ενώ στην Μπασκόνια ήταν αυτός που δημιουργούσε, εκτελούσε και κρατούσε την μπάλα στα χέρια του περισσότερο και από τους πλέι μέικερ.
Είναι σαφές λοιπόν πως ο Πασκουάλ δεν έχει βρει τον τρόπο για να πάρει το top του Μπουρούση, δεν έχει ρισκάρει ίσως να πάρει την μπάλα από τα χέρια των δύο γκαρντ και να την παραδώσει στον Μπουρούση για να παίξει το παιχνίδι ψηλού - κοντού, όπως έκανε πέρυσι ο Περάσοβιτς. Να δώσω δύο νούμερα, ίσα-ίσα προς επιβεβαίωση: Πέρυσι ο «Μπουρού» είχε κατά μέσο όρο 9 προσπάθειες ανά παιχνίδι και περισσότερες από 2 τελικές πάσες. Φέτος οι προσπάθειες έχουν περιοριστεί στις 6,5, οι ασίστ είναι λιγότερες από μία και αντιστοίχως βεβαίως έχουν μειωθεί και τα νούμερα σε πόντους και χρόνο συμμετοχής.
Το δεύτερο «γκρίζο» σημείο του Πασκουάλ, που συνδυάζεται με την υπόθεση του Μπουρούση, αφορά στην αδυναμία του Παναθηναϊκού να παίξει κάτι διαφορετικό απ' αυτό που έχουμε δει μέχρι σήμερα. Σ' αυτό το κομμάτι ο Ισπανός προσπαθεί, ναι μεν δεν τον πειράζουν τα πολλά σουτ από την περιφέρεια, αλλά θέλει να βγαίνουν μέσα από σωστή δημιουργία, καλές αποστάσεις και υπομονή στην επίθεση.
Είναι άλλο για παράδειγμα να βγαίνει το τρίποντο του Ρίβερς μετά από δημιουργία του Τζεντίλε σε ρόλο πάουερ φόργουορντ και είναι διαφορετικό να βγαίνει μέσα από το ένστικτο του κάθε παίκτη. Το πρώτο είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας που κάνει ο Πασκουάλ για να προσθέσει νέους τρόπους, το δεύτερο είναι αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο στήθηκε ο Παναθηναϊκός από το καλοκαίρι.
Ενα τρίτο κομμάτι αφορά στον τρόπο που ο Πασκουάλ χρησιμοποιεί τους Χαραλαμπόπουλο και Μποχωρίδη. Προσωπικά να επαναλάβω την πάγια άποψή μου πως πρωταθλητισμός και ανάδειξη ταλέντων, την ίδια περίοδο σε μια μεγάλη ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός, δεν συμβαδίζουν. Δεν μπορεί από τη μία να ζητάς από τον προπονητή σου να σε οδηγήσει στο φάιναλ φορ και παράλληλα να τον εγκαλείς γιατί δεν χρησιμοποιεί περισσότερο τους πιτσιρικάδες.
Τα πίσω-μπρος που έζησε ο Παναθηναϊκός επί Ιβάνοβιτς, όταν ο άνθρωπος αποκτήθηκε για να δουλέψει τους μικρούς και τελικά κρίθηκε εκ του αποτελέσματος δεν επιτρέπεται να το ξαναζήσει. Σε μια χρονιά που η ομάδα «χτίστηκε» με ξεκάθαρο στόχο να πρωταγωνιστήσει και όχι για να αναδείξει παίκτες, ο Πασκουάλ θα κάνει απολογισμό μετρώντας Κύπελλα, επιτυχίες, αποτυχίες κι όχι μετρώντας το χρόνο του Χαραλαμπόπουλου.
Από την άλλη, αυτό που θα ήθελα να δω από τους δύο «μικρούς» του Παναθηναϊκού, θα ήταν μια σταθερή βελτίωση στην Α1 που θα άνοιγε σιγά - σιγά το παραθυράκι για κάποια ποιοτικά λεπτά στα παιχνίδια της Ευρωλίγκας. Μια βελτίωση στην αυτοπεποίθηση, στο θράσος που κατ΄ επέκταση θα τους βοηθούσε να πάρουν περισσότερες προσπάθειες. Μέχρι τώρα, η απόδοση των δύο μοιάζει με... καρδιογράφημα ευθείας γραμμής κι αυτό είναι ένα ζητούμενο που θα πρέπει να προβληματίσει πρώτα τους ίδιους και μετά τον Παναθηναϊκό. Και για να προλάβω επισημάνσεις τύπου Ντόντσιτς, να πω απλά πως δεν μιλάμε για το ίδιο επίπεδο, ούτε καν για τον ίδιο τρόπο δουλειάς την τελευταία τριετία...
Συμπερασματικά, ο Πασκουάλ προσπαθεί μεν να κάνει παρεμβάσεις στην αγωνιστική φιλοσοφία του Παναθηναϊκού, μοιάζει να ξύνει το κεφάλι του για να κατεβάσει ιδέες, αλλά ο τρόπος που είναι διαμορφωμένο το ρόστερ δεν επιτρέπει ριζικές αλλαγές. Οσο και να θέλει για παράδειγμα, ο Παναθηναϊκός θα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την αγωνιστική κατάσταση του μοναδικού καθαρόαιμου πλέι μέικερ (Νικ Καλάθης) που διαθέτει κι όσες αλχημείες κι αν προσπαθεί να κάνει, θα είναι αδύνατον να αλλάξει τα πράγματα σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Υπάρχουν στοιχεία με τα οποία οι «πράσινοι» θα ζήσουν και θα πεθάνουν τη φετινή περίοδο και δύο απ' αυτά είναι ο Καλάθης και το μακρινό σουτ.
Μέχρι που μπορεί να πάει αυτός ο Παναθηναϊκός; Καλό το ερώτημα, αλλά δεν υπάρχει μία και μόνη απάντηση κι αυτό επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ουδείς μπορεί να προσδιορίσει ακόμη την ταυτότητα, το ταβάνι, τις αντοχές αυτού του ρόστερ. Προφανώς αν μιλάμε για την Ευρωλίγκα ξεκινάει ως αουτσάιντερ απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο που έχει πλεονέκτημα έδρας, αλλά αλήθεια, ποιος αντίπαλος μπορεί να παίξει τη... ζωή του κορώνα - γράμμα απέναντι σε μια τρελή ομάδα σαν τον φετινό Παναθηναϊκό;
