Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι το πρόσωπο των τελευταίων ημερών στην μπασκετική καθημερινότητα. Τόσο η απόφαση να διεξαχθεί ο τελικός στην έδρα του αντιπάλου, όσο και η στάση που κράτησε την ημέρα του τελικού τον κατέστησαν απόλυτο πρωταγωνιστή. Γιατί είναι κάποιες μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τις πραγματικά μεγάλες ομάδες να ξεχωρίζουν από αυτές που ανήκουν στον σωρό και ας έχουν κατακτήσει και οι άλλοι πολλούς τίτλους. Γιατί να είστε βέβαιοι πως αν στη θέση του Παναθηναϊκού βρίσκονταν οι λιμανίσιοι ο τελικός δε θα ξεκινούσε ποτέ και ο τίτλος θα κρίνονταν στις δικαστικές αίθουσες. Ο εξάστερος όμως δε λειτουργεί έτσι. Μετά από την απόφαση σταθμό για την έδρα του τελικού, ακολούθησε και η θετική ψήφος για την αθώωση του προέδρου του Άρη κου Λάσκαρη στον αθλητικό δικαστή. Πράγματα που στα μάτια του αιώνιου αντιπάλου φαίνονται εξωπραγματικά όταν πριν από 2,5 χρόνια προσπαθούσε να πάρει τον αγώνα κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό στα χαρτιά. Ήταν τότε που τα αμούστακα πιτσιρίκια του Ιβάνοβιτς ξεφτίλισαν τους ερυθρόλευκους στο κεκλεισμένων των θυρών ΟΑΚΑ, αλλά οι Αγγελόπουλοι ήθελαν να πάρουν το παιχνίδι στις δικαστικές αίθουσες. Για να μην επεκταθούμε και στο ποδόσφαιρο όπου η νίκη με κάθε θυσία έχει γίνει επιστήμη τα τελευταία 20 χρόνια και δυστυχώς κάπως έτσι μεγάλωσαν πολλές γενιές παιδιών.
Ο Δημήτρης όμως μεγαλώνοντας σε μία οικογένεια με ιδανικά και αρχές και πιο ώριμος από ποτέ αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία πως ο κάθε άνθρωπος είναι κατάλληλος για συγκεκριμένες ομάδες και θέσεις. Η επιστροφή στην ελίτ της Ευρώπης είναι αυτοσκοπός για τον ίδιο και την αγαπημένη μας ομάδα. Όταν ανέλαβε το βαρύ φορτίο της διαδοχής στον προεδρικό θώκο του Παναθηναϊκού υπήρχε ένα κλίμα αβεβαιότητας και αμφισβήτησης καθώς συνέπεσε και με την αποχώρηση Ομπράντοβιτς. Γιατί ακόμα και αν διαδέχεσαι τον πατέρα και τον θείο σου, σαν φυσική ροή των πραγμάτων σε μία οικογένεια, είναι πολύ δύσκολο να καταφέρεις να πετύχεις και να συνεχίσεις μία αυτοκρατορία. Ο Δημήτρης ανέλαβε το 2012 την προεδρία του Παναθηναϊκού παραλαμβάνοντας από τον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο μία ομάδα που μέτραγε 32 πρωταθλήματα, 13 κύπελλα, 1 διηπειρωτικό και φυσικά τα 6 ευρωπαϊκά. Φορτίο πολύ βαρύ για έναν άνθρωπο που δεν είχε φτάσει καν τα 40 του χρόνια.
Πριν φτάσουμε σε αυτό το σημείο ο Δημήτρης ήταν ένας φανατικός οπαδός της ομάδας. Ποτέ δεν έπαψε να είναι βέβαια, ακόμα και όταν έγινε πρόεδρος. Ο χαρακτήρας του παρορμητικός και εκρηκτικός που πολλές φορές τον οδηγούσε να ξεφεύγει από τα όρια. Τα περιστατικά με τον ίδιο πρωταγωνιστή είναι ουκ ολίγα. Το 1999 μετά από παιχνίδι με τον Ολυμπιακό (νίκη με 59-56) εισέβαλε στα αποδυτήρια και είχε πολύ σοβαρό διαπληκτισμό με τον Σούμποτιτς και τον Ράτζα. Ο λόγος ήταν ότι ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να καλύψει τη διαφορά των 10 πόντων που είχε χάσει στον Α γύρο και έτσι έχασε το πλεονέκτημα της έδρας. Η εξέλιξη του πρωταθλήματος πάντως δεν τον δικαίωσε καθώς οι πράσινοι πέτυχαν το αξέχαστο break στο ΣΕΦ κατακτώντας το πρωτάθλημα. Τότε βέβαια ήταν ένα παιδί μόλις 25 ετών που το αίμα του έβραζε. Γενικά εκείνη η σεζόν ήταν πολύ ταραχώδης για τους πράσινους και παρόλο που υπήρχε κατάκτηση του πρωταθλήματος έγιναν πολλές εκκαθαρίσεις στο τέλος της σεζόν.
Μετά υπήρξε η περίοδος Ομπράντοβιτς όπου στην ομάδα όλα κυλούσαν ρολόι. Οι τίτλοι έρχονταν αδιαλείπτως και η αυτοκρατορία γιγαντώνονταν μέρα με την μέρα. Ακόμα και τότε όμως υπήρξαν εστίες φωτιάς. Η πιο σοβαρή από όλες ήταν όταν μετά από μία ήττα από το Μαρούσι, στους ομίλους της Ευρωλίγκας, η εφημερίδα ΠΡΑΣΙΝΗ κυκλοφόρησε με εξώφυλλο το αμίμητο ‘’ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ’’. Πολλοί τότε μίλησαν για την αρχή του τέλος για τον Ζοτς και τον Παναθηναϊκό. Στην επόμενη κιόλας προπόνηση των πρασίνων εκατοντάδες οπαδοί έδωσαν το παρών για να συμπαρασταθούν σε προπονητή και παίκτες, ‘’αδειάζοντας’’ με τον τρόπο αυτό τον Δημήτρη και την εφημερίδα του. Ο ίδιος ο Γιαννακόπουλος σε μελλοντική του συνέντευξη παραδέχτηκε το συγκεκριμένο λάθος.
Φτάνοντας το καλοκαίρι του 2012 ο κόσμος του Παναθηναϊκού ήταν μουδιασμένος. Η αποχώρηση του Ομπράντοβιτς σε συνδυασμό με την αποχώρηση των αδερφών Γιαννακόπουλου από την διοίκηση του εξάστερου άπλωνε ένα πέπλο αβεβαιότητας και απαισιοδοξίας σε όλους. Ο Γιαννακόπουλος βούτηξε κατευθείαν στα βαθιά. Τα δύο πρώτα χρόνια κατέκτησε ισάριθμα νταμπλ και κατάφερε να συνεχίσει τη συλλογή τίτλων για την ομάδα. Πολλές φορές πάλευε να σκοτώσει τον οπαδό μέσα του αλλά δε τα κατάφερνε όλες τις φορές. Στα αγωνιστικά όμως πήρε άριστα με δύο σερί νταμπλ και γενικά με τουλάχιστον ένα τίτλο κάθε χρονιά.
Το καλοκαίρι του 2014 έγινε η περίφημη Ελληνοποίηση που είχε σαν σκοπό να προωθήσει Έλληνες παίκτες και να τους δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Εκείνο το καλοκαίρι η ομάδα έχασε σημαντικούς παίκτες (Ματσιούλις, Λάσμε) και τους αντικατέστησε με παίκτες αμφιβόλου αξίας (Μπατίστα, Σλότερ, Μπλουμς) με αποτέλεσμα την παταγώδη αποτυχία στο επόμενο πρωτάθλημα. Σε αυτό το σημείο να τονίσουμε ότι το σκεπτικό του Γιαννακόπουλου δεν ήταν λάθος. Οι πράσινοι τα τελευταία χρόνια του Ομπράντοβιτς δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τους Έλληνες παίκτες με αποτέλεσμα όλοι οι καλοί γηγενείς παίκτες να καταλήξουν στον αιώνιο αντίπαλο. Ίσως το μεγαλύτερο σφάλμα του Ζοτς που κοίταζε μόνο το σήμερα και όχι το αύριο. Ο Δημήτρης λοιπόν απευθύνθηκε σε έναν προπονητή που είχε στο βιογραφικό του την ανάδειξη ταλέντων (Ιβάνοβιτς) και προσπάθησε να φτιάξει και αυτός την δική του Ελληνική βάση. Όμως με εξαίρεση τον Παππά και τον Γιάνκοβιτς οι υπόλοιποι παραήταν μικροί για να μπορέσουν να κολυμπήσουν στα βαθιά. Ο Χαραλαμπόπουλος ήταν μόλις 17, ενώ ο Λούντζης ήταν 16. Με παιδιά από το Λύκειο δεν μπορείς να κάνεις ομάδα. Πολύ περισσότερο όταν και οι ξένοι σου είναι από το κάτω ράφι. Σαν σκέψη λοιπόν ήταν καλή αλλά έπασχε στην εκτέλεση.
Μπορεί λοιπόν τις τελευταίες σεζόν να μην κατακτήθηκαν πολλοί τίτλοι αλλά κατακτήθηκε κάτι πολύ πιο σημαντικό. Ποιο ήταν αυτό? Μα φυσικά η μετάλλαξη του ίδιου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Ένας Γιαννακόπουλος που δεν απαντούσε στις προκλήσεις των ‘’καλών παιδιών’’ (εδώ γελάμε) του Πειραιά και στην ακατάσχετη δικομανία τους. Οι Αγγελόπουλοι κατάντησαν γραφικοί με τα καμώματά τους ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα του ποδοσφαίρου όπου η γραφικότητα περισσεύει. Οι περσινοί τελικοί έγιναν σε πολύ καλό κλίμα παρά την οφθαλμοφανή αλλοίωση αποτελέσματος στον δεύτερο τελικό. Η κορυφαία του στιγμή βέβαια ήταν μετά τον σκληρό αποκλεισμό από τη Λαμποράλ Κούτσα με 3-0. Όχι τόσο για τον ασπασμό – προάγγελο μεταγραφής στον Μπουρούση, αλλά για την επίσκεψή του στα αποδυτήρια των Βάσκων όπου τους έδωσε συγχαρητήρια και τους είπε ότι στα δικά του μάτια ήταν η καλύτερη ομάδα. Τότε που όλοι οι παίκτες της Λαμποράλ τον χειροκρότησαν όρθιοι. Μεγάλες Παναθηναϊκές στιγμές ομώνυμες των ιδανικών που έχουμε μεγαλώσει όλοι όσοι αγαπάμε και υποστηρίζουμε την φανέλα με το τριφύλλι.
Ο Γιαννακόπουλος στα 42 του χρόνια πλέον πιο ώριμος από ποτέ οδηγεί τον Παναθηναϊκό προς νέες επιτυχίες. Η οπαδική του τρέλα περιορίστηκε σε τρέλα δημιουργίας μίας πραγματικά μεγάλης ομάδας. Οι μεταγραφές του φετινού καλοκαιριού το αποδεικνύουν. Όπως το αποδεικνύει και η απόκτηση ενός πραγματικά μεγάλου προπονητή, αλλά και του Τζεντίλε ασχέτως αν ακόμα δεν έχει δείξει στο παρκέ το ταλέντο του. Είναι μεγάλη υπόθεση να υπάρχει μία συνέχεια στη διοίκηση της ΚΑΕ μέσα από την οικογένεια Γιαννακόπουλου. Με τον Παύλο Γιαννακόπουλο να βαδίζει στα 88 χρόνια και τον Θανάση στα 86 έπρεπε να μπει νέο αίμα στην ομάδα. Ο Δημήτρης ήταν ο καταλληλότερος και αυτό απεδείχθη στη πράξη με 7 εγχώριους τίτλους στο δύσκολο ξεκίνημά του. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού ξέρουν πολύ μπάσκετ και πάντα βάζουν πλάτη για την ομάδα τους, ακόμα και αν υπάρχουν διαφορές και διχογνωμίες. Και η ομάδα όμως από το 1996 και μετά δεν τους έχει αφήσει ποτέ χωρίς τίτλο. Δε θα γίνουν ποτέ Αεκτζήδες που κάποτε έβριζαν εν χορώ τον Φιλίππου και τον αποκαλούσαν γιαουρτά. Τον Φιλίππου που κατάφερε να δώσει ένα πρωτάθλημα στην ΑΕΚ, ένα κύπελλο Σαπόρτα και έναν τελικό ευρωλίγκας. Όταν αποχώρησε η κίτρινη ομάδα έφτασε να παίζει Α2. Γιατί το μπάσκετ δεν είναι ποδόσφαιρο και τα έσοδα είναι μηδαμινά σε σχέση με τα μπάτζετ των ομάδων.
Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι η ανωτερότητα αυτού του μεγάλου συλλόγου δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον βούρκο του Ελληνικού αθλητισμού. Φτάνει να συγκρίνεις το μπασκετικό διαμάντι του Παναθηναϊκού με τον ποδοσφαιρικό τσίρκο του Πειραιά που εδώ και 20 χρόνια κατακτά τίτλους και χρήμα και δεν έχει κάνει μία πορεία της προκοπής στην Ευρώπη. Που εκπροσωπείται από παράγοντες όπως ο Σάββας Θεοδωρίδης, ο Καραπαππάς και παλιότερα με Μητρόπουλους και σία που όπου και να τους ακουμπήσεις θα λερωθείς. Για να μην επεκταθούμε σε εγκληματικές οργανώσεις, Πάμπερς, noor-1 και ιστορίες με μολυσμένα νερά κλπ κλπ. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δε θα μπορούσε να ακολουθήσει τέτοιες τακτικές. Μπήκε για τα καλά στα καλούπια που ορίζει το DNA της πράσινης ομάδας. Όση τρέλα και να κουβαλούσε στα νιάτα του ποτέ δεν είχε μάθει να λειτουργεί υπόγεια. Γι αυτό και ο τίτλος που κατακτήθηκε το Σάββατο στο Αλεξάνδρειο είχε πολύ γλυκιά γεύση και πανηγυρίστηκε δεόντως. Γιατί για ακόμα μία φορά δείξαμε την ανωτερότητα που μας διέπει σαν σύλλογος. Αυτοί είμαστε και αφήστε τους άλλους να κάνουν φιέστες στο Καραϊσκάκη μεταξύ συγγενών και φίλων.
Σκοπός του άρθρου δεν είναι να κάνει μία αγιογραφία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Δεν τη χρειάζεται κιόλας. Το ίδιο και μεγαλύτερο μπράβο αξίζει και στον κόσμο της ομάδας που παρόλο τη φτωχοποίηση που υφίσταται καθημερινώς στέκεται δίπλα στην ομάδα από το υστέρημά του. Παναθηναϊκός και Γιαννακόπουλος είναι έννοιες αλληλένδετες και συγκοινωνούντα δοχεία. Μαζί με τον ασύγκριτο κόσμο μας μπορούμε να ελπίζουμε σε ακόμα καλύτερες ημέρες. Πάντα μέσα στα αθλητικά πλαίσια και προσπαθώντας όσο το δυνατόν περισσότερο να γινόμαστε καλύτεροι και παράδειγμα και για τα νέα παιδιά που θα ακολουθήσουν αυτή τη μεγάλη ομάδα. Γιατί Παναθηναϊκός γεννιέσαι δεν γίνεσαι!
