Μπαίνοντας στην τελική ευθεία για τα πλέι οφ της Ευρωλίγκας θα προσπαθήσουμε να διεισδύσουμε στα άδυτα του οργανισμού που λέγεται μπασκετικός Παναθηναϊκός. Μία ομάδα που δείχνει να απέχει πάρα πολύ από το ταβάνι της, αλλά που κερδίζει όλα τα παιχνίδια που έχουν μπροστά τους την πρόθεση ‘’πρέπει’’. Είναι μέσα σε όλους τους στόχους της και σίγουρα είναι ένας αντίπαλος που όλοι θα ήθελαν να αποφύγουν στις διασταυρώσεις. Οι παίκτες της ομάδας σαν μονάδες είναι πολύ καλοί και οι πράσινοι διαθέτουν το πιο δυνατό ρόστερ στην μετά Ομπράντοβιτς εποχή. Απέχουν όμως αρκετά από το σημείο όπου θα θεωρηθούν ΟΜΑΔΑ με όλη τη σημασία της λέξης. Πράγμα απολύτως λογικό όταν αλλάζεις προπονητή μεσούσης της περιόδου και αυτός που έρχεται δεν έχει επιλέξει ούτε έναν παίκτη. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις αναποδιές που και φέτος μας τίμησαν δεόντως, τότε καταλαβαίνεις εύκολα ότι η θέση της ομάδας και η πορεία της ως τώρα είναι πέρα για πέρα επιτυχημένη.
Ο Πασκουάλ παρέλαβε μία ομάδα από τον Πεδουλάκη αποτελούμενη από καλούς και ποιοτικούς παίκτες. Παίκτες που οι περισσότεροι ήταν ρολίστες στις προηγούμενες ομάδες τους και τώρα καλούνται να ντυθούν με τον μανδύα του πρωταγωνιστή και μάλιστα σε μία ομάδα που φέρει 6 αστέρια στη φανέλα της. Αυτό το γεγονός αυτομάτως δίνει έξτρα κίνητρο στους παίκτες και δεν είναι τυχαίο ότι οι κορυφαίες μεταγραφές αποδεικνύονται οι Ρίβερς και Σίνγκλετον που μπήκαν αμέσως στο πετσί του νέου τους ρόλου. Η ομάδα όμως έχει και δύο μεγάλες ανορθογραφίες. Την έλλειψη καθαρού άσσου πίσω από τον Καλάθη και την έλλειψη δυνατού σέντερ πίσω από τον Μπουρούση. Αυτά τα δύο λάθη δεν διορθώθηκαν στη διάρκεια της σεζόν και μένει αν δούμε αν μέχρι το τέλος θα πορευτεί έτσι ο Παναθηναϊκός. Η επιστροφή του Γκιστ θα ανακουφίσει αρκετά την ομάδα μέσα στη ρακέτα, αλλά και πάλι δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση θα παρουσιαστεί ο Αμερικανός και αν θα μπορέσει αμέσως να προσφέρει αυτά που μας είχε συνηθίσει.
Στον άσσο ο Τζέιμς πλέον παίρνει χρόνο μαζί με τον Παππά, σε μία εφαρμογή του αρχικού σχεδίου που ήθελε αυτούς τους δύο εναλλάξ να καλύπτουν τη θέση όταν ο Καλάθης κάθεται στον πάγκο. Βέβαια στο σύγχρονο μπάσκετ το πλέι μέικερ δεν είναι μόνο για να κατεβάζει την μπάλα και να πασάρει στο 2άρι όπως τα παλιά χρόνια. Χρειάζεται και δημιουργία και ασίστ που ο Τζέιμς δεν φαίνεται να διαθέτει. Ο προπονητής δείχνει να το παλεύει αρκετά μέχρι να βρει το κατάλληλο σχήμα. Ο Μάικ Τζέιμς δίνει στην ομάδα το απρόβλεπτο που πάντα είναι απαραίτητο όταν κολλάνε οι υπόλοιποι και το μεγάλο στοίχημα του Καταλανού είναι να μπορέσει να τον βάλει σε καλούπια. Όπως δείχνει να τα έχει καταφέρει με τον Παππά που μεταμορφώθηκε σε εξολοθρευτή στην άμυνα και κυνηγά κάθε μπαλιά. Ειδικά για τον αγαπημένο Νικόλα της εξέδρας είναι μεγάλο το κέρδος και για τον ίδιο και για την ομάδα. Είναι ένα από τα πολλά στοιχήματα που καλείτε να κερδίσει ο Πασκουάλ στον φετινό Παναθηναϊκό, αλλά και για την επόμενη σεζόν.
Η δουλειά του προπονητή είναι σύνθετη. Πρέπει αρχικά να βελτιώσει κάθε παίκτη ξεχωριστά και μετά όλους αυτούς να τους κάνει ένα ισχυρό σύνολο. Οι πράσινοι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη μέση του δρόμου. Για τον Παππά τα είπαμε και πιο πάνω. Ο Ρίβερς και ο Σίνγκλετον κάνουν πιθανώς την καλύτερη σεζόν της καριέρας τους. Ο Τζέιμς παρά την τρέλα που κουβαλάει δεν έχει ίχνος βεντετισμού πάνω του και στην άμυνα κυνηγάει λυσσασμένα κάθε μπάλα. Ο Μπουρούσης όποτε χρειαστεί στα τελευταία παιχνίδια έχει φωνάξει παρών αποτελώντας το ιδανικό plan b για τον προπονητή του όπως έγινε και χθες με τη Μπάμπεργκ. Ο Γκάμπριελ από υποψήφιος για αποχώρηση έχει μπει για τα καλά στο ροτέισον, ενώ και ο Φελντέιν έχει βάλει πολλά περισσότερα στοιχεία στο παιχνίδι του από το σουτ που ήταν το μοναδικό του προτέρημα πέρυσι. Η ομάδα αποδίδει πολύ καλά στην άμυνα και δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη στιγμή οι πράσινοι διαθέτουν την καλύτερη άμυνα της διοργάνωσης. Γιατί είναι δώρο θεού να έχεις παίκτες που μπορούν να προσφέρουν και στις δύο άκρες του παρκέ.
Φυσικά στην ομάδα δεν είναι όλα ρόδινα. Υπάρχουν πολλά αγκάθια που καλείτε ο προπονητής να βρει λύσεις. Το σημαντικότερο αυτή την εποχή ακούει στο όνομα Καλάθης και το ντεφορμάρισμα διαρκείας που περνάει. Μετά από έναν φοβερό πρώτο γύρο όπου πολλές φορές μόνος του κρατούσε την ομάδα ο Νικ δείχνει να έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Ίσως να βγαίνει και η κούραση, ίσως να είναι κάτι άλλο που δεν έχει εξήγηση. Ο Πασκουάλ οφείλει να του ξαναβρεί ρόλο και να τον ξανακάνει χρήσιμο, όπως όταν ήρθε στην ομάδα τον Οκτώβριο και είδαμε έναν πραγματικά αναγεννημένο Καλάθη. Εκτός από τον Καλάθη οφείλει να βρει και ρόλο στον Τζεντίλε που παρουσιάζεται τραγικός. Για τον Ιταλό είναι ξεκάθαρα ψυχολογικό το θέμα καθώς ούτε το μπάσκετ ξέχασε, ούτε είναι τόσο κακός παίκτης. Ίσως να του είναι υπερβολικά βαριά η φανέλα του Παναθηναϊκού και αυτό να τον πνίγει. Το θέμα είναι ότι ο συγκεκριμένος τρώει χρόνο από Χαραλαμπόπουλο και Νίκολς που σίγουρα κάτι παραπάνω θα πρόσφεραν. Το πιο νορμάλ είναι για κάποια παιχνίδια να μείνει εκτός για να καθαρίσει και το μυαλό του και μετά να δούμε αν όντως αποδειχθεί η πιο αποτυχημένη μεταγραφή στα χρονικά ο Τζεντίλε ή αν όντως έχει να δώσει πράγματα στην ομάδα. Πάντως μην απορήσουμε αν τον δούμε ξαφνικά μεταμορφωμένο. Μη ξεχνάμε πως τα ρεπορτάζ πριν από ένα μήνα έδειχναν τον Γκάμπριελ με το ένα πόδι εκτός ομάδας. Αντί αυτού όμως είδαμε μία φανταστική μεταμόρφωση προς το καλύτερο.
Ας περάσουμε όμως και λίγο στην ομαδική απόδοση. Έχει γίνει πολύ κουβέντα τελευταία για το ότι οι πράσινοι ζουν και πεθαίνουν με το τρίποντο. Αυτό είναι μισή αλήθεια. Γιατί μπορεί όντως οι προσπάθειες για τρίποντο να προσεγγίζουν αυτές για δίποντο αλλά πάντα γίνονται υπό καλές προϋποθέσεις και μέσα από το σύστημα της ομάδας. Για παράδειγμα όταν ο Σίνγκλετον από τη θέση 5 τραβιέται στη περιφέρεια και μένει μόνος δε μπορεί να μη σουτάρει. Το ίδιο και ο Ρίβερς με το Φελντέιν μέσα από τις συνεργασίες με τους ψηλούς. Ό μόνος που παρεκλείνει από τον κανόνα είναι ο τρελό - Τζέιμς αλλά δεν μπορείς να πεις και τίποτα όταν η μπάλα καταλήγει στο διχτάκι!! Αυτό που χρίζει εξήγησης και ανάλυσης είναι ότι ο Πασκουάλ δεν ξεκινάει με τους καλύτερους παίκτες του τους αγώνες και πάντα βρίσκεται να κυνηγάει το σκορ. Από 16-0 του Βελιγραδίου, στο 20-9 με τη Γαλατά, στο 8-18 με τον ολυμπιακό και χθες στο 3-11 με τους Γερμανούς. Δεν ξέρω ειλικρινά τι βίτσιο είναι αυτό να βάζει από μόνος του εμπόδια στο έργο του, αλλά αποκλείεται να μην έχει δει το πρόβλημα που υπάρχει. Κοινη συνισταμένη όλων των παραπάνω παιχνιδιών πλην του Βελιγραδίου, είναι η παρουσία του τραγικού Τζεντίλε στην αρχική 5άδα. Είναι σαν να παίζεις με 4 παίκτες.
Κλείνοντας το σημερινό άρθρο να πούμε ότι τον Μάρτιο-Απρίλιο θα κριθούν όλα στα πλέι οφς. Εκεί η ομάδα θα πρέπει να παρουσιαστεί έτοιμη απαλλαγμένη από τις αρρυθμίες που παρουσιάζει στα παιχνίδια της αυτή τη περίοδο. Περιμένουμε όλοι την επιστροφή του Γκιστ και την άνοδο του Καλάθη. Προσευχόμαστε να συνεχίσει ο Σίνγκλετον να είναι καλά παρόλο που παίζει αδιάκοπα από το καλοκαίρι του 2015 χωρίς να δείχνει σημάδια κόπωσης. Να δέσει ακόμα πιο πολύ η ομάδα και οι Μπουρούσης και Γκάμπριελ να ανεβάσουν ακόμα πιο πολύ στροφές. Ρίβερς και Τζέιμς να συνεχίσουν αυτό που ξέρουν τόσο καλά να κάνουν. Αν μπορέσουν στη εξίσωση να μπουν και οι Χαραλαμπόπουλος, Μποχωρίδης αυτό μόνο κέρδος θα είναι για τον εξάστερο. Ο Πακουάλ καλείτε ως έμπειρος σεφ να φτιάξει ένα καλό φαγητό από τα υλικά Α ποιότητας που διαθέτει. Τα υπόλοιπα μετά το γεύμα και τη γεύση που θα έχει μείνει στον ουρανίσκο!
