Το μπάσκετ είναι απλό και γι αυτό είναι και δύσκολο. Δεν χρειάζεται να κάνεις παραπάνω απ' όσα μπορείς, χρειάζεται να πετύχεις αυτά για τα οποία είσαι σίγουρος ότι μπορείς να τα κάνεις καλά. Ο Παναθηναϊκός δεν εντυπωσίασε επειδή διέλυσε τη Γαλατασαράι, ικανοποίησε γιατί ήταν η πρώτη φορά που απέδειξε με τόσο εμφατικό τρόπο πως αυτό που είχε στο μυαλό του το καλοκαίρι μπορούσε τελικά να το «χτίσει» με τα συγκεκριμένα «υλικά».
Ισως αυτή να ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εμφάνιση του υλικού που διαθέτει ο Παναθηναϊκός. Δεν αναφέρομαι στην ποιότητα όσο στο στυλ παιχνιδιού που ταιριάζει σ' αυτή την ομάδα. Αυτό το σχήμα με Καλάθη, Φελντέιν, Γκάμπριελ, Νίκολς και Σίνγκλετον ανέδειξε όλες τις αρετές του αθλητικού μπάσκετ και ήταν η πεντάδα με την οποία ο Παναθηναϊκός «καθάρισε» την μπουγάδα.
Μ' αυτό ξέφυγε στο πρώτο ημίχρονο, μ' αυτό τελείωσε το ματς στο ξεκίνημα του γ' 10λεπτου. Ακόμη κι αν ο Αταμάν προσπάθησε να απαντήσει με την πλέον αθλητική πεντάδα που είχε στα χέρια του, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε με... πυραυλο μπροστά στην πολύ αργή Γαλατασαράι.
Το πεντάρι του Πασκουάλ (Σίνγκλετον) έμοιαζε πιο γρήγορο από το 2άρι (Μίτσοφ) των Τούρκων, με αποτέλεσμα κάθε απόπειρα της Γαλατά να απειλήσει στο «5-5» να καταλήγει σε κάποιο κλέψιμο κι εν συνεχεία σε αιφνιδιασμό του Παναθηναϊκού. Ο Σίνγκλετον έκλεψε τρεις φορές την μπάλα βγαίνοντας πάνω στη φάση ενώ η ρακέτα ήταν απλησίαστη, καθώς οι «πράσινοι» ήταν δύο βήματα μπροστά στη σκέψη από τους Τούρκους.
Ο Παναθηναϊκός έβαλε μεν... πόντους, αλλά άφησε το στίγμα του στο ματς από την άμυνά του. Ηλεγξε απόλυτα τον ρυθμό, πήγε σε γρήγορο, αλλά όχι βιαστικό παιχνίδι και με παίκτη - ορχήστρα τον Καλάθη έφτασε στην πιο άνετη νίκη του στη φετινή Ευρωλίγκα. Ο Νικ ήταν πάλι ο κορυφαίος των «πράσινων», είχε μάλιστα την ευκαιρία να πάρει ανάσες από τον Πασκουάλ και οι 14 πόντοι με 7/9 δίποντα δεν φτάνουν για να επιβεβαιώσουν την εικόνα του καλύτερου.
Δίπλα του ο Ρίβερς, που τουλάχιστον στο πρώτο ημίχρονο, επιβεβαίωσε ότι είναι ο πιο σταθερός Αμερικανός παίκτης που απέκτησε το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός. Γκαρντ οικονομίας, παίκτης που θα βάλει αυτά που πρέπει, ανεξάρτητα αν θα πάρει πολλά ή λίγα σουτ. Το 'χει αποδείξει άλλωστε και στις δύο περιπτώσεις. Αυτή τη φορά τελείωσε με 14, έχοντας 6/8 εντός πεδιάς και 5 ριμπάουντ, αλλά πιο σημαντικό είναι πως μετά από καιρό ο Παναθηναϊκός έχει έναν παίκτη που μπορεί να βγει από δύο σκριν και να... μπουμπουνίσει την μπάλα.
Ο Σίνγκλετον ταίριαζε τόσο πολύ στη φιλοσοφία του ματς που ο Πασκουάλ σήκωσε τον Μπουρούση, όταν τα πάντα είχαν τελειώσει. Ο Αμερικανός θύμισε εποχές Λάσμε, τότε που οι μπάλες κλέβονταν διαδοχικά στην περιφέρεια και τελείωσε με 13π. και 7 ριμπάουντ, αξιοποιώντας κάθε ευκαιρία που του χάρισε ο Καλάθης. Στα συν ο Πασκουάλ προσθέτει και την καλή εμφάνιση του Γκάμπριελ, την πρώτη από την ημέρα που φόρεσε τα πράσινα.
Οσες φορές χρησιμοποιήθηκε έπαιξε στο «3», με εξαίρεση το τελευταίο πεντάλεπτο κι έδειξε πως πράγματι είναι διαφορετικός παίκτης από τον Γκιστ. Ωστόσο, έχει στοιχεία που του χρειάζονται και πρέπει να αξιοποιηθούν περισσότερο για να καλυφθεί η απώλεια του Γκιστ. Πιο αξιόπιστο σουτ, καλύτερος με την μπάλα κάτω, ανάλογη ενέργεια και ταχύτητα σε ανοικτό γήπεδο.
Προφανώς το επιβλητικό +27 δεν κρίνει κάτι για τον Παναθηναϊκό, άλλωστε είναι τόσο δύσκολη η φετινή Ευρωλίγκα που ανά βδομάδα αλλάζουν τα δεδομένα. Προφανώς και η Γαλατασαράι δεν είναι Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, ΤΣΣΚΑ, μάλλον είναι στο τρίτο ράφι, άλλωστε ούτε οι «πράσινοι» είναι στο πρώτο επίπεδο και μοιραία αυτά τα παιχνίδια χαρακτηρίζονται «must win». Ακολουθούν πέντε παιχνίδια «φωτιά» για τους «πράσινους» που έδειξαν σαφέστατα δείγματα βελτίωσης.
Υ.Γ.: Είναι άδικο και κουραστικό θα έλεγα να περιμένουμε κάθε τόσο τον Χαραλαμπόπουλο ή να τον συγκρίνουμε με τον κάθε Ευρωπαίο πιτσιρικά που μια μέρα νωρίτερα είχε βγάλει μάτια σε κάποιο ματς στην Ευρωλίγκα. Ο Χαραλαμπόπουλος δεν είναι Ντόντιτς, ούτε αυτή τη στιγμή έχει το θάρρος και το θράσος να πάρει την μπάλα και να κάνει τα αντίστοιχα όργια. Θεωρώ πως ο Παναθηναϊκός χειρίστηκε υπέρμετρα αισιόδοξα την περίπτωσή του τις προηγούμενες χρονιές και θεωρώ φυσιολογικό το στάδιο που περνάει τώρα.
Δεν ξέρω που θα βρίσκεται σε δύο χρόνια από σήμερα και τι θα προσφέρει στον Παναθηναϊκό, ξέρω όμως πως τα «επόμενος ηγέτης», «το μεγαλύτερο ταλέντο» κι όλα αυτά τα κραυγαλέα που ακούστηκαν την τελευταία διετία ανέβασαν αδικαιολόγητα ψηλά τον πήχη. Υπομονή λοιπόν και βήμα-βήμα...
