Υπάρχουν δύο ειδών μεταγραφές. Αυτές που τις κάνεις πάνω στον πανικό σου κι αυτές που τις κάνεις επειδή έχεις πραγματικά ανάγκη. Αυτό που μ' άρεσε στην περίπτωση του Πασκουάλ είναι ο τρόπος που αντιμετώπισε σε πρώτη φάση την υπόθεση του Τζέιμς. Θυμάσαι σαν τώρα να γράφονται δεκάδες σενάρια από την πρώτη μέρα της πρόσληψής του, άλλοτε για Μαυροκεφαλίδη, άλλοτε για κοντό, άλλοτε για ψηλό, και αναρωτιόμουν πώς είναι δυνατόν να προσθέσει παίκτη από day one, χωρίς να γνωρίζει το ρόστερ και τις δυνατότητές του.
Εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε πως ο Πασκουάλ έκανε το αυτονόητο. Πρώτα είδε, εν συνεχεία αξιολόγησε και σε τρίτη φάση μπήκε ζεστά στο κομμάτι «ενίσχυση». Αν μη τι άλλο ο τρόπος σκέψης του απέδειξε πως πρόκειται για έναν προπονητή που δεν φοβάται την ευθύνη, που δεν λέει μέσα του «παίκτης να 'ναι ό,τι να 'ναι, ώστε να έχω κι εύκολη τη δικαιολογία στην πρώτη στραβή».
Είναι αλήθεια ότι ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε τη σεζόν με μια μικρότερη «τρύπα» στην περιφέρεια, η οποία έγινε πολύ μεγαλύτερη μετά τον τραυματισμό του Τζέιμς. Δύο «τρύπες» διαφορετικών ειδών, μία στο οργανωτικό κομμάτι και μία στο εκτελεστικό. Την πρώτη επιχειρεί ο Παναθηναϊκός να την καλύψει σε έναν βαθμό με τον Μποχωρίδη, απόφαση συνειδητή από την πρώτη μέρα, την δεύτερη αναγκαστικά θα περιμένει την επιστροφή του Αμερικανού.
Το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός «χτίστηκε» στη λογική του «τρέχουμε, πηδάμε, σουτάρουμε» και θυμάμαι σαν τώρα τον Αργύρη Πεδουλάκη να δηλώνει στο ΣΕΦ, μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό, πως «τώρα η ομάδα θα δουλέψει το set παιχνίδι», παραδεχόμενος πως είχε βασίσει (σχεδόν) τα πάντα στην ταχύτητα των Τζέιμς και Καλάθη.
Το πρώτο ερώτημα λοιπόν είναι κατά πόσο αυτό του είδους μπάσκετ μπορεί να σε πάει μέχρι το τέλος της διαδρομής, κατά πόσο δηλαδή η ταχύτητα θα σου δώσει το πλεονέκτημα σε μεγάλα παιχνίδια; Από την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα θα δοθεί και η απάντηση στο αν ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν ακόμη ποιοτικό πόιντ γκαρντ που θα καταθέτει περισσότερο μυαλό και λιγότερο ταχύτητα.
Προσωπικά θεωρώ πως η απάντηση είναι «όχι». Προφανώς και η ταχύτητα είναι ζητούμενο για όλες τις ομάδες, προφανώς και το μπάσκετ εξελίσσεται σ' αυτό τον τομέα, αλλά τα μεγάλα παιχνίδια κρίνονταν, κρίνονται και θα κρίνονται στο χαμηλό ρυθμό, στο mind game, στα λιγότερα λάθη και στο καλύτερο διάβασμα στο «πέντε εναντίον πέντε».
Με δεδομένη λοιπόν αυτή την άποψη θεωρούσα εξ αρχής ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν έναν ακόμη δημιουργικό γκαρντ, έναν παίκτη παρόμοιο με τον Καλάθη και διαφορετικό από τον Τζέιμς. Εναν πλέι μέικερ που κατά περίσταση θα μπορούσε να παίξει στο «2», θα ήταν καλός σουτέρ, θα είχε περισσότερο το μυαλό του στην πάσα απ' ό,τι στο σουτ και θα κάλυπτε τα κενά του Καλάθη που είναι αδύνατον να παίζει 35 λεπτά από τον Οκτώβρη και μέχρι τον επόμενο Ιούνη.
Γιατί δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά ο Τζέιμς; Παραπέμπω στην απάντηση που προανέφερα του Αργύρη Πεδουλάκη, μετά την ήττα στο ΣΕΦ. Ο Τζέιμς είναι αυτό που εκφράζει μεν το σύγχρονο μπάσκετ, σουτάρει, τρέχει, πιέζει, αλλά με 2,5 ασίστ κατά μέσο όρο στις τελικές πάσες, δεν θα μπορούσε να είναι ο άνθρωπος που θα καλύψει τον Καλάθη στο παιχνίδι «πέντε εναντίον πέντε».
Ο Παναθηναϊκός που βάζει ψηλά τον πήχη, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για όλα τα είδη μπάσκετ. Για να το πετύχει αυτό χρειάζεται έναν ακόμη περιφερειακό που θα του εξασφαλίζει σωστή αντίδραση όταν τα παιχνίδια πηγαίνουν στο «5-5».
Με λίγα λόγια, ο Παναθηναϊκός που βάζει ψηλά τον πήχη, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος για όλα τα είδη μπάσκετ. Με Καλάθη και Τζέιμς έχει εξασφαλισμένη την τάση για γρήγορο ρυθμό, με Καλάθη κι έναν ακόμη γκαρντ που θα οργανώνει με παρόμοιο τρόπο, θα έχει εξασφαλισμένη και τη σωστή αντίδραση, όταν τα παιχνίδια πάνε στο «5-5».
Πάνω που ο Πασκουάλ είχε μάθει να ζει με το πρόβλημα στην περιφέρεια, ήρθε ο τραυματισμός του Γκιστ για να φέρει τα πάνω - κάτω και στα ημίψηλα σχήματα που είναι απαραίτητα. Ο Παναθηναϊκός έπαθε πολύ μεγάλη ζημιά από τον Σπανούλη, ζημιά που προφανώς θα ήταν μικρότερη αν ο Γκιστ βρισκόταν στο παρκέ. Ο Αμερικανός είναι ο συνδετικός κρίκος όλου του Παναθηναϊκού. Αυτός που θα παίξει κατ' ανάγκη «5», αυτός που θα βγει να μαρκάρει στην περιφέρεια, αυτός που θα κάνει χρήσιμο τον Καλάθη με τα τελειώματά του και την έκρηξη στον αιφνιδιασμό, αυτός που δίνει στον Πασκουάλ τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί σχήματα με Νίκολς και Σίνγκλετον στην ίδια πεντάδα.
Κακά τα ψέμματα παίκτες σαν τον Γκιστ δεν υπάρχουν πολλοί αυτή την στιγμή στην αγορά. Αν υποθέσουμε ότι ο Οκάρο Γουάιτ είναι παίκτης με τα χαρακτηριστικά του Γκιστ, ότι πιο κοντινό δηλαδή θα μπορούσε να βρει ο Παναθηναϊκός, πάλι θα χρειαζόταν χρόνο για να προσαρμοστεί και να κάνει το ίδιο σωστά κάποια από τα πράγματα που ήταν δεδομένα από τον Γκιστ. Ενδεχομένως λοιπόν η αδυναμία να βρεθεί μια τόσο καλή περίπτωση, να αναγκάσει τον Πασκουάλ να ψάξει για άλλους είδους παίκτη. Προφανέστατα και οι «πράσινοι» οφείλουν να εξαντλήσουν τις πιθανότητες για να βρουν τον αντι-Γκιστ, αλλά δεν αποκλείω να πάνε σε κάτι πιο «βαρύ», αν δεν βρεθεί η κατάλληλη περίπτωση.
