Υπάρχουν δύο τρόποι σκέψης για να αναλύσεις ένα παιχνίδι σαν κι αυτό με τη Μακάμπι. Στην πρώτη περίπτωση βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο, αναρωτιέσαι πως μπορεί μια ομάδα με... ενάμιση παίκτη να παίρνει τη νίκη και συλλογίζεσαι ποιο μπορεί να είναι το ταβάνι του Παναθηναϊκού, όταν φεύγει με ψηλά το κεφάλι, έχοντας όλο κι όλο έναν παίκτη (Σίνγκλετον) να ξυπνάει αναμνήσεις από την συγκεκριμένη αναμέτρηση.
Από την άλλη, υπάρχει το μισοάδειο ποτήρι, η άποψη του προβληματισμού για το πόσο βελτιωμένος (δεν) εμφανίστηκε ο Παναθηναϊκός, για το πόσα περισσότερα τρίποντα μπορεί να σουτάρει μια ομάδα, για το πόσο (μη) αναγνωρίσιμο είναι το plan B στο «πέντε εναντίον πέντε».
Κακά τα ψέμματα, ο Παναθηναϊκός έπεσε από την Ακρόπολη και βρήκε πορτοφόλι σε ένα παιχνίδι που περισσότερο το έχασε η Μακάμπι και λιγότερο το κέρδισε ο ίδιος. Κατάφερε να πάει με τη ψυχή στο στόμα στην παράταση κι εκεί... βούτηξε τη νίκη με τον τρόπο που παραλίγο να τον καταστρέψει στην κανονική διάρκεια.
Ο Παναθηναϊκός επέμεινε πολύ περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε στο τρίποντο. Ηταν σαφές πως η Μακάμπι επέλεξε να δώσει τα ελεύθερα σουτ στους ψηλούς της ελληνικής ομάδας, αυτοί ορθώς τα πήραν σε ένα βαθμό, αλλά από ένα σημείο και μετά ήταν σαφές πως το επέλεγαν ελλείψει plan B.
Για μια ακόμη φορά ο Παναθηναϊκός δεν ακούμπησε στιγμή την μπάλα στη ρακέτα. Πιο πολλές φορές θυμάμαι τον Καλάθη να γίνεται κάτοχος της μπάλας μέσα στο ζωγραφιστό απ' ό,τι κάποιον από τους ψηλούς του Πασκουάλ. Ο Μπουρούσης, ο μόνος παίκτης που μπορεί να απειλήσει με πλάτη, έπαιξε πάλι κάτω από 15 λεπτά κι ο Ισπανός επέμεινε στο μοντέλο της κατά μέτωπο επίθεσης με τους Γκιστ, Νίκολς, Φώτση να κυνηγούν το μακρινό σουτ.
Ο Παναθηναϊκός σούταρε 35 τρίποντα και 42 δίποντα, νούμερο εξωπραγματικό, αν σκεφτούμε μάλιστα πως το ποσοστό του από τα 6,75μ. έφτασε μετά βίας το 25,7% και γράφω μετά βίας γιατί η διαφορά έγινε στο πρώτο δίλεπτο του έξτρα χρόνου, εκεί που οι «πράσινοι» έβαλαν 2-3 μαζεμένα σουτ και ουσιαστικά απέκτησαν ψυχολογικό πλεονέκτημα.
Ο Πασκουάλ πρέπει να κάνει μια λαμπάδα στο ύψος του Σίνγκλετον που αντιμετώπισε συμπαίκτες κι αντιπάλους σαν τους Κινέζους που έκανε πλάκα όλο το καλοκαίρι. Κάθε λεπτό συμμετοχής και πόντος (30λ., 26π.) με εκπληκτικά ποσοστά (4/5 δίποντα, 3/4 τρίποντα), 6 ριμπάουντ, 2 ασίστ και 2 κοψίματα, το ένα εκ των οποίων σε καθοριστικό σημείο που πιθανότατα θα του δώσει και μια θέση στα highlights της εβδομάδας.
Ο Σίνγκλέτον σε όλη τη διάρκεια και ο Γκιστ στο φινάλε ήταν οι μόνες αξιόπιστες επιλογές του Πασκουάλ στην επίθεση, την ώρα που ο Καλάθης σούταρε με 1/8, ο Φελντέιν με 0/4 κι ο Ρίβερς με 0/5! Οι τρεις γκαρντ του Παναθηναϊκού είχαν στο σύνολο 1/17 τρίποντα (!) και πάλι καλά που ήταν ο Λευτέρης Μποχωρίδης για να σώσει τα προσχήματα της περιφέρειας με τα 2/2.
Η Μακάμπι προσπαθεί να εφαρμόσει ένα μοντέλο Μπλατ, αλλά έχει πολλές πριμαντόνες, και χρειάζεται πολλές μπάλες στην επίθεση. Ο τρόπος που έχασε το παιχνίδι στην κανονική διάρκεια θα πρέπει να διδάσκεται από τους προπονητές του σκεπτόμενου μπάσκετ έναντι αυτών που πρεσβεύουν αποκλειστικά το «γρήγορα και αθλητικά». Στις τελευταίες επιθέσεις έμοιαζε να χτυπάει το κεφάλι της στον τοίχο, προσπαθώντας να πάρει επιλογές στο «ένας εναντίον ενός», αλλά εκβιάζοντας τις φάσεις, σαν αυτές να εξελίσσονταν σε προσωπική υπόθεση του κάθε παίκτη.
Ο Παναθηναϊκός είχε διπλό κέρδος από την εξέλιξη που είχε το ματς. Πρώτον, διατήρησε το αλώβητο στην έδρα του που είναι βασική προϋπόθεση σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση και δεύτερον κέρδισε κι άλλο χρόνο για να δουλέψει. Είναι σαφές πως οι παιδικές ασθένειες που εμφανίστηκαν από το ξεκίνημα της σεζόν δεν έχουν ξεπεραστεί. Ο Παναθηναϊκός θέλει να τρέξει, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς να κάνει όταν βρεθεί στο «5-5». Θέλει να πάει σε γρήγορες επιθέσεις των 14'-15΄, αλλά τις περισσότερες φορές βιάζεται και καταλήγει μ' ένα τρίποντο που μοιάζει να είναι και η μοναδική σκέψη στο μυαλό των παικτών του.
Το μεγάλυτερο ωστόσο κέρδος είναι η ανταπόκριση του Λευτέρη Μποχωρίδη στην επιμονή του Τσάβι Πασκουάλ. Θέλετε από ανάγκη, θέλετε από εμπιστοσύνη, ο Μποχωρίδης πατάει πλέον παρκέ και παιχνίδι με το παιχνίδι κερδίζει χρόνο για το επόμενο ματς. Τα 2/2 τρίποντα είναι δείγμα αυτοπεποίθησης, είναι προϊόν της ασφάλειας που του εγγυάται ο Ισπανός και ο ίδιος μοιάζει να την εισπράττει.
Γι αυτό τον Μποχωρίδη, τον πλέι μέικερ που κάνει ένα βηματάκι τη φορά, αξίζει η αναμονή και η επιμονή, αξίζει το ρίσκο του να μην πάρεις τρίτο πλέι μέικερ. Σε σχέση άλλωστε με τα διάφορα ονόματα που ακούω τις τελευταίες ημέρες, μάλλον θα προτιμούσα αυτά τα 11-12 λεπτά του Μποχωρίδη που δεν είναι απλά ποιοτικά, αλλά είναι και ελπιδοφόρα για το μέλλον.
