Η σύλληψη της ιδέας δεν έχει ώρα. Εχει ολοκληρωθεί, λοιπόν, η αναμέτρηση του Παναθηναϊκού, έχουν γίνει οι αναλύσεις από σχετικούς και άσχετους, έχει επισημανθεί από τον Αρη Λαούδη η αδυναμία του Παναθηναϊκού στο ριμπάουντ (η Εφές κατέβασε 15 επιθετικά ισοσκελίζοντας τρόπον τινά τα 18 λάθη της) και έρχεται η ώρα της χαλάρωσης. Μην φανταστείτε. Κατά τις τρεις τα χαράματα με συντροφιά το ντέρμπι Σικάγο Μπουλς - Νιου Γιορκ Νικς…
Εβλεπα την ταχύτητα του Ντέρικ Ρόουζ, ο οποίος έχοντας υπάρξει Ταύρος επί οκτώ χρόνια, εισέπραξε χειροκρότημα αναμεμιγμένο με αποδοκιμασίες, και τον συχνά άναρχο τρόπο παιχνιδιού στο ΝΒΑ και έκανα τον εξής συνειρμό: Μήπως και η Ευρωλίγκα οδεύει προς αυτό το μοντέλο; Μήπως και η αναμέτρηση στο «Αμπντί Ιπεκτσί» θύμιζε ματς κανονικής περιόδου του κορυφαίου πρωταθλήματος;
Δεν το παίζω έξυπνος, ούτε υποστηρίζω ότι η σκέψη μου είναι απαραιτήτως και η πιο ορθή, ωστόσο κάποιες στιγμές παρακολουθώντας νωρίτερα τον Παναθηναϊκό και την Αναντολού Εφές μου δημιουργήθηκε η εικόνα ότι παίζουν δύο χαζοχαρούμενες ομάδες και απλώς μια από αυτές θα κέρδιζε. Το ματς ήταν τρελό και από εκείνα τα παιχνίδια, στα οποία αν ο νικητής ερχόταν ανάποδα, ο ηττημένος δεν θα είχε παράπονο.
Δύο ριμπάουντ λιγότερα να έπαιρνε η Εφές και δύο σουτ παραπάνω να έβαζε ο Παναθηναϊκός, οι Πράσινοι θα περίμεναν την Μακάμπι Τελ Αβίβ στην έδρα τους με απολογισμό 4-1 και όχι 3-2, για να ταξιδέψουν μετά στην Μαδρίτη και εν συνεχεία να υποδεχτούν τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ και μάλιστα την ίδια εβδομάδα (16 και 18 Νοεμβρίου). Δεν συνέβη, όμως, αυτό στην Κωνσταντινούπολη. «Ο Παναθηναϊκός έχασε την ευκαιρία του και η ζωή συνεχίζεται», θα σκέφτηκαν κάποιοι. Το θέμα είναι πώς συνεχίζεται και με ποιους προβληματισμούς;
Το έχετε αντιληφθεί ότι ο Παναθηναϊκός είναι αναγκασμένος να αποδίδει ένα μπάσκετ, που δεν έχει συνηθίσει να πρεσβεύει; Τι εννοώ. Το μπάσκετ και ειδικά ο Παναθηναϊκός ήταν μια ομάδα, που κυριαρχούσε λόγω των ποιοτικών γκαρντ και της ποσότητας, που είχε στην περιφερειακή γραμμή του. Ας ρίξουμε μια ματιά ποιους παίκτες είχε τις χρονιές των Φάιναλ Φορ. Και δεν συζητάμε μόνο για το 2009, όταν διέθετε «Dream Team» (Διαμαντίδης, Σπανούλης, Γιασικεβίτσιους, Νίκολας, Χατζηβρέττας, Κέτσμαν), αλλά και μπάτζετ 25 εκατομμυρίων. Σύμφωνοι, αυτά τα νούμερα δεν υπάρχουν στην Ελλάδα του 2016. Ας είμαστε σοβαροί.
Δύο χρόνια αργότερα, στο Φάιναλ Φορ της Βαρκελώνης, η πεντάδα των γκαρντ ήταν Διαμαντίδης, Καλάθης, Νίκολας, Σάτο και Τέπιτς, ενώ στο Φάιναλ Φορ της Κωνσταντινούπολης, το τελευταίο στο οποίο συμμετείχε ο Παναθηναϊκός των Γιαννακόπουλων και του Ομπράντοβιτς, τη γραμμή των γκαρντ συγκροτούσαν οι Γιασικεβίτσιους, Καλάθης, Λόγκαν, Σάτο και Κυρίτσης. Φέτος, ποιους και πόσους γκαρντ έχει στο ρόστερ του ο Παναθηναϊκός; Εναν κλασικό πόιντ γκαρντ (Καλάθης), έναν χαρισματικό σκόρερ (Παππάς), έναν άπειρο σε αυτό το επίπεδο και αναπόφευκτα ασταθή (Φελντίν), έναν συμπληρωματικό πλέι μέικερ (Μποχωρίδης) και έναν πυραυλοκίνητο, αλλά απερίσκεπτο γκαρντ, που πρεσβεύει άλλο μπάσκετ από αυτό που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στα Φάιναλ Φορ (Τζέιμς).
Αντιθέτως, ο Παναθηναϊκός γέμισε φόργουορντ. Λες και ήθελε να μοιάσει στην περυσινή Λοκομοτίβ του Μπαρτζώκα, που όμως είχε πολυβόλα στην περιφέρεια: Ντιλέινι, Ντρέιπερ, Τζάνινγκ, Μπρόκχοφ, Μπίκοφ. Δεν είμαι μηδενιστής. Ολοι διαθέτουν ποιότητα, όπως ο Ρίβερς, που έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στο υψηλό επίπεδο. Οι άλλοι δύο νεοαποκτηθέντες, όμως, ο Σίγκλετον και ο Νίκολς, βλέπουν «ζωγραφιστό» και τρέμουν, κατά συνέπεια ο μοναδικός πάουερ φόργουρντ, που μπορεί να βοηθήσει στη ρακέτα τον Μπουρούση είναι ο συγκινητικός (και χθες) Τζέιμς Γκιστ, που κάποια στιγμή σου έδινε την εντύπωση ότι θα καταρρεύσει και το επόμενο λεπτό απογειώθηκε και κόντεψε να γκρεμίσει την μπασκέτα! Τόση συσσωρευμένη ενέργεια σε παίκτη της Euroleague είναι σπάνιο φαινόμενο. Στην εξίσωση των φόργουορντ πάντα βρίσκεται ο υπολογίσιμος Φώτσης λόγω του μακρινού σουτ και ο Χαραλαμπόπουλος, που ακόμη «ψήνεται».
Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού, επαναλαμβάνω, εντοπίζεται στα γκαρντ! Το ενθαρρυντικό είναι ότι έχει εντοπίσει την αδυναμία, αλλά η αγορά δεν είναι πλούσια σε παίκτες αυτή την περίοδο. Από τα συμφραζόμενα και από ένα γεγονός, που συνέβη σε διοικητικό επίπεδο στην Ισπανία, καταλαβαίνω ότι όντως οι Πράσινοι έχουν ρωτήσει για τον Μάρκο Πόποβιτς της Φουενλαμπράδα, αλλά δεν πρέπει να τρελαίνονται κιόλας, για τους λόγους που μπορεί να κατανοήσει ο καθένας. Ο Κροάτης είναι combo guard, που εξασφαλίζει τα συμβόλαιά του (μικρά ή μεγάλα δεν έχει σημασία) χάρη στην ικανότητά του στα σουτ τριών πόντων και όχι για το «διάβασμα» του παιχνιδιού και τη δημιουργία. Και κάτι τελευταίο. Ο Παναθηναϊκός έχει θέμα στη δημιουργία. Μην σας κάνουν εντύπωση οι 21 ασίστ στην Πόλη. Οι δώδεκα ανήκουν στον Καλάθη…
