Οποιος στέκεται στην τελευταία λάθος πάσα του Καλάθη ή το διπλό άστοχο λέι απ του Μπουρούση, μάλλον το βλέπει πιο επιφανειακά απ' ό,τι είναι. Οταν επί 49 λεπτά δεν βρίσκεις τρόπο να κερδίσεις ένα δικό σου παιχνίδι, τότε δεν πρέπει να σκέφτεσαι τι δεν έκανες σωστά στο τελευταίο λεπτό, αλλά τι έκανες λάθος στα υπόλοιπα 49.
Ο Παναθηναϊκός λοιπόν συμμετείχε σ' ένα σκηνικό... άγριας Δύσης, είχε την ευκαιρία να πάει το ματς στα μέτρα του, αλλά ένα τραγικό πεντάλεπτο στο ξεκίνημα του β΄ημιχρόνου ήταν αυτό που άλλαξε τη μορφή του αγώνα. Η Εφές δεν είναι ομαδάρα, δεν έχει ακόμη την ταυτότητα που θέλει ο Περάσοβιτς, αλλά πάει καλύτερα από τον καθένα στο επιθετικό ριμπάουντ κι αυτό είναι κάτι που ο Παναθηναϊκός έπρεπε να το αντιμετωπίσει.
Οι φάσεις με τα επιθετικά ριμπάουντ των Τούρκων στο διάστημα 20'-25', θα μπορούσαν να διδάσκονται σε σεμινάριο για τον Πασκουάλ για το τι (δεν) πρέπει να κάνει η ομάδα που αμύνεται. Το ριμπάουντ δεν είναι θέμα μόνο των ψηλών, είναι θέμα όλης της ομάδας, είναι στοιχείο ομαδικότητας, κάτι που στερήθηκε ο Παναθηναϊκός στο διάστημα αυτό.
Από την στιγμή λοιπόν που οι «πράσινοι» έδωσαν την ευκαιρία στην Εφές να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, μοιραία της έδωσε το δικαίωμα να πιστέψει αυτό που δεν πίστευε σ΄όλη τη διάρκεια του α' 20λεπτου. Ο Παναθηναϊκός έχανε τα αμυντικά ριμπάουντ, οι Τούρκοι «φόρτωναν» αυτοπεποίθηση και από την στιγμή που πήραν την σκυτάλη στο σκορ απέκτησαν το πλεονέκτημα.
Τα όσα έγιναν στην παράταση μικρή (ιστορική) σημασία έχουν, άλλωστε όταν πας σε μια επίθεση, στο ένα σουτ, στη μία άμυνα, μοιραία θα μετρήσει αυτός που έχει πιο «καθαρό» μυαλό. Ο Καλάθης έκανε μια πάσα που απαγορεύεται ακόμη και στα παιδικοεφηβικά, ο Μπουρούσης νωρίτερα είχε χάσει δύο... άχαστα κάτω από το καλάθι, αλλά δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να συζητάμε για τις τελευταίες φάσεις, όταν ο Παναθηναϊκός είχε την ευκαιρία να... πατήσει στο λαιμό την Εφές με βάση την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου και δεν το έκανε.
Ο Πασκουάλ μπορεί να κρατήσει την καλή εμφάνιση του Ρίβερς και του Νίκολς, δύο παίκτες που έδειξαν χαρακτήρα και πήραν την ευθύνη στην παράταση και την κανονική διάρκεια. Είδε πάλι τον Καλάθη να τελειώνει το ματς με 10 πόντους, 12 ασίστ και 6 ριμπάουντ, πήρε κάποια ξεσπάσματα από τον Παππά, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, αλλά σίγουρα περίμενε περισσότερα από τους Μπουρούση και Σίνγκλετον.
Ο Περάσοβιτς είχε εστιάσει πολύ στο μαρκάρισμα του διεθνούς σέντερ, άλλωστε τον ξέρει άριστα από την περσινή τους συνεργασία, και ήταν σαφές πως προσπάθησε να του κλείσει την δημιουργία, στόχος που επετεύχθη. Ο Μπουρούσης επιχείρησε πολλές φορές να πάει με πλάτη, είχε πάντα δύο αντιπάλους πίσω του κι όσο κι αν ήθελε να παίξει τον ρόλο του πλέι μέικερ ρακέτας, δεν κατάφερε παρά ελάχιστες φορές να αξιοποιήσει την ικανότητά του στη δημιουργία. Ηταν τέτοια η προσήλωση του Περάσοβιτς στον στόχο που επέλεξε να επιτρέψει το σκοράρισμα στον Μπουρούση από το να του επιτρέψει την πάσα.
Ο Παναθηναϊκός πρέπει να προβληματιστεί για την ευκολία με την οποία έχανε τα αμυντικά ριμπάουντ, στοιχείο που πρωτοεμφανίστηκε προ-Πασκουάλ εποχή. Θυμίζω, στην πρεμιέρα με τη Ζαλγκίρις οι Λιθουανοί μάζεψαν 18 επιθετικά ριμπάουντ, κόντρα στον Ολυμπιακό φτάσαμε τα 19, για να βελτιωθεί βεβαίως αισθητά η εικόνα με Μπάμπεργκ και ΤΣΣΚΑ. Είναι παράλογο για μια αθλητική ομάδα σαν τον φετινό Παναθηναϊκό να χαρίζει τόσες πολλές επιθέσεις, στοιχείο βεβαίως που κοστίζει ακριβά σ' αυτό το επίπεδο.
Προφανώς και βαθμολογικά είναι πολύ νωρίς για το οτιδήποτε. Είναι άλλωστε τέτοιο το σύστημα που δεν έχει νόημα να μιλάμε με νούμερα από τώρα. Δεδομένο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει ηττηθεί στις δύο από τις τρεις δύσκολες έδρες που δοκιμάστηκε και το μόνο που τον παρηγορεί είναι πως και στα δύο (ΤΣΣΚΑ, Εφές) περισσότερο τα έχασε και λιγότερο τα κέρδισαν οι αντίπαλοί του.
Υ.Γ.: Δυο λόγια για την ΤΣΣΚΑ... Η μεγαλύτερη επιτυχία του Ιτούδη δεν είναι το μπάσκετ που παίζουν οι Ρώσοι, αλλά το γεγονός πως η ΤΣΣΚΑ δεν μοιάζει με... ρωσική ομάδα! Δεν είναι δηλαδή αυτό το flat πράγμα των τελευταίων χρόνων του Μεσίνα που είτε νικούσε είτε έχανε αντιμετώπιζε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο.
Το αισθάνεσαι από πέρυσι, αλλά είναι εντονότερο χρόνο με το χρόνο το γεγονός ότι η ΤΣΣΚΑ είναι μια καλοκουρδισμένη μηχανή με... μεσογειακή νοοτροπία. Παίκτες που μασάνε σίδερα στο παρκέ, που πέφουν σαν λυσσασμένοι σε κάθε μπάλα, που σουτάρουν με ψυχολογία πρωταθλητή Ευρώπης.
