Αν πιστέψουμε τη θεωρία πως υγεία είναι να βλέπεις έναν πάγκο να πανηγυρίζει περισσότερο από τους παίκτες του παρκέ ή να βλέπεις τρεις παίκτες να τρέχουν για να σηκώσουν τον πεσμένο συμπαίκτη τους, τότε ο Παναθηναϊκός πέρασε τις εξετάσεις... υγείας και σιγά - σιγά μπαίνει στο σωστό δρόμο.
Στην πρώτη του Τσάβι Πασκουάλ στο ΟΑΚΑ, παρουσιάστηκαν δείγματα της φιλοσοφίας του Ισπανού, έγιναν πράγματα που δεν είχαμε δει στα πρώτα τρία ευρωπαϊκά παιχνίδια και για ένα 25λεπτο ο Παναθηναϊκό έπαιξε καταπληκτικό μπάσκετ, συνδυάζοντας την ταχύτητα, την ενέργεια και το «διάβασμα» της άμυνας στο «πέντε εναντίον πέντε».
Μπορεί ο Πασκουάλ να μην έχει προλάβει να αλλάξει ή να προσθέσει όλα όσα θα ήθελε, αλλά αυτή τη φορά έγιναν σαφέστατα κάποια πράγματα για το μοντέλο μπάσκετ που θα δούμε από 'δω και μπρος.
1. Σίγουρα ο Πασκουάλ δεν έχει προλάβει να περάσει όλα όσα θέλει στην άμυνα, αλλά σε πρώτη φάση είδε αυτό που θα ήθελε κάθε προπονητής. Επιθετική άμυνα με τον παίκτη που βγαίνει στην αλλαγή του σκριν να πηγαίνει πολύ επιθετικά στον αντίπαλο και το αποτέλεσμα είναι συνήθως επιτυχημένο, όταν ο αμυνόμενος είναι κάποιος εκ των Γκιστ, Νίκολς, Ρίβερς, Σίνγκλετον, παίκτες με γρήγορα βήματα και μεγάλα άκρα.
2. Δουλεύει σκληρά στο κομμάτι της αυτοπεποίθησης κι ο Ρίβερς είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ο πανηγυρισμός και η αγκαλιά τους στο τέλος της α' περιόδου αποδεικνύει πως ο Ισπανός βάζει στην εξίσωση το προσωπικό κίνητρο και τον εγωισμό των παικτών του. Ο Αμερικανός πετάει από την ημέρα που αφίχθη ο Πασκουάλ, δεν διστάζει να πάει ακόμη και σε ντράιβ ένας εναντίον ενός και να τελειώνει φάσεις από τα 6,75μ., ακόμη και μετά την πρώτη πάσα.
3. Το παρατήρησα στον αγώνα με την Μπάμπεργκ, το είδα και στον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα. Σε αντίθεση με άλλους προπονητές που «κουμπώνουν» δίδυμα ψηλών, ο Πασκουάλ πάει σε ένα μοντέλο τύπου «όλοι ταιριάζουν με όλους». Είδαμε μεταξύ άλλων στο «4»-«5» Φώτση με Μπουρούση, Σίνγκλετον με Γκιστ, Μπουρούση με Γκιστ, κάτι που σημαίνει ότι ο Ισπανός δεν φαίνεται διατεθειμένος να πάει σε συγκεκριμένα σχήματα, αλλά να προσαρμόζεται ανάλογα με τις συνθήκες και τον αντίπαλο.
4. Ηταν η πρώτη φορά που είδαμε επιθέσεις σε set παιχνίδι να έχουν ξεκάθαρο προσανατολισμό. Τον Μπουρούση για παράδειγμα σε ρόλο δημιουργού και τον Καλάθη σε ρόλο εκτελεστή, τον Ρίβερς να βάζει την μπάλα στο παρκέ και να επιδιώκει το ένας εναντίον ενός, τον Γκιστ να προσπαθεί να βάλει πλάτη και να ρολάρει στον αντίπαλό του. Προφανώς και ο Παναθηναϊκός έχει θέματα σ' αυτό το κομμάτι, φάνηκε άλλωστε ξεκάθαρα και στο πρώτο 5λεπτο, όταν σε πέντε επιθέσεις εκτέλεσε 7 τρίποντα, μέχρι σιγά - σιγά να επικρατήσει η λογική και να δούμε τελικά επιθέσεις με στόχο την αδυναμία του αντιπάλου.
5. Για δεύτερη παιχνίδι ο Πασκουάλ δεν χρησιμοποιεί δευτερόλεπτο τον Χαραλαμπόπουλο που επί Πεδουλάκη ξεκινούσε στη βασική πεντάδα. Μπορεί να πει κάποιος «ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω», αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνήσω. Προς το παρόν, δεν έχω απάντηση. Το «παίζω ντε και καλά βασικός» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «βελτιώνομαι» κι επειδή ο Πασκουάλ έχει μια συγκεκριμένη μέθοδο που δουλεύει αυτές τις ηλικίες έχω την αίσθηση πως σ' αυτή τη φάση προσπαθεί να βοηθήσει τον Χαραλαμπόπουλο να «καθαρίσει» το μυαλό του και να πιάσει το πράγμα από την αρχή.
6. Ανεξάρτητα αν ο Καλάθης κάνει εκπληκτικά πράγματα όλο αυτό το διάστημα, καλύπτοντας σε ένα μεγάλο βαθμό και την απουσία του Τζέιμς, το σίγουρο είναι ότ ο Παναθηναϊκός χρειάζεται «εδώ και τώρα» πόιντ γκαρντ για να σταματήσει ο Νικ να παίζει 30 και 35 λεπτά. Ακόμη και σ' ένα ματς που το παιχνίδι είχε κριθεί από το ημίχρονο, ο Καλάθης έπαιξε περισσότερο από 33 λεπτά και σαφώς αυτό πρέπει να σταματήσει το συντομότερο δυνατό.
7.Αυτό το σχήμα με Νίκολς στο «3», Γκιστ στο «4» και Σίνγκλετον στο «5» μοιάζει να το πιστεύει πολύ ο Πασκουάλ και φαίνεται από τον τρόπο και τα χρονικά σημεία που το επιλέγει. Ο Ισπανός ποντάρει στα ημίψηλα σχήματα και μπροστά στην επιλογή αυτή δεν διστάζει να ρισκάρει και κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, είδαμε τον Σίνγκλετον να ξεκινάει απέναντι στον Κούζμιτς στη θέση «5», είδαμε τον Μπουρούση πάνω στον Μπιέλιτσα, επιλογές που μπορεί να δημιουργούν προβλήματα στην άμυνα, αλλά μπορούν να προσφέρουν ανάλογο πλεονέκτημα στην επίθεση. Στην ουσία ο Πασκουάλ μοιάζει να θέλει να τον ακολουθήσει ο αντίπαλος κι όχι αυτός να ακολουθήσει τα σχήματα του αντιπάλου. Αν ισχύει αυτό και επιβεβαιωθεί στο μέλλον, τότε ομολογώ πως έχω να το δω στον Παναθηναϊκό από την εποχή του Ομπράντοβιτς.
Υ.Γ1.: Να 'χεις τον Γκιστ, τον Σίνγκλετον ή τον Νίκολς και να βλέπεις τον Καλάθη να αναδεικνύεται δεύτερος ριμπάουντερ για πολλοστή φορά! Στα 6 σταμάτησε αυτή τη φορά, μόλις δύο λιγότερα από τον Μπουρούση.
Υ.Γ.2: 15 πόντοι, 15 ριμπάουντ από τον Κούζμιτς και μπορεί να μην «πόνεσαν» τον Παναθηναϊκό, αλλά είναι η απόδειξη πως ο κάθε παίκτες θέλει και τον κατάλληλο τρόπο παιχνιδιού για να δώσει αυτό που μπορεί. Ο Ερυθρός Αστέρας είναι η ομάδα που λατρεύουν οι ψηλοί άνω των 2.13μ, η ομάδα που με μια χρονιά στα ερυθρόλευκα μπορεί να τους κάνει πλούσιους.
