Ούτε σχόλια, ούτε συζητήσεις, μια φωτογραφία μου και δίπλα τα στατιστικά μου. Ετσι, μπας και καταλάβουν και οι πιο δύσπιστοι πως δεν υπάρχουν πόιντ γκαρντ στην Ευρώπη που να τελειώνουν τέτοιο παιχνίδι με 13 πόντους, 9 ασίστ και 11 ριμπάουντ...
Υπάρχει άραγε Ευρωπαίος γκαρντ που σε δύο συνεχόμενα ευρωπαϊκά ματς θα είχε συνολικά 27 πόντους, 23 ασίστ και 16 ριμπάουντ; Θα πουν οι γνωστοί αντιρρησίες «ναι, αλλά γκαρντ που δεν σουτάρει πώς γίνεται να παίρνει δύο εκατομμύρια;» και βεβαίως η απάντηση κρύβεται πίσω από δύο ονόματα, αυτά του Θοδωρή Παπαλουκά, του Ρίκι Ρούμπιο και αρκετών άλλων που στο παρελθόν δεν έγιναν πλούσιοι από το σουτ, αλλά από εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν έναν πλέι μέικερ να ξεχωρίζει.
Ο Καλάθης δεν αποκτήθηκε για να μπει στα παπούτσια του Διαμαντίδη, ούτε ποτέ ο Παναθηναϊκός ονειρεύτηκε πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Ο Καλάθης πήρε τα δύο εκατομμύρια γιατί είναι από τους καλύτερους πόιντ γκαρντ στην Ευρώπη, γιατί έχει ελληνικό διαβατήριο και κατ΄επέκταση βοηθάει να στηθεί ο ελληνικός «κορμός», γιατί αν βγει τώρα στην αγορά θα βρει τρεις - τέσσερις προτάσεις από 1,5 εκατομμύρια και πάνω.
Προφανώς και ο Καλάθης έχει αδυναμίες που πρέπει να βελτιώσει. Σαφέστατα και πρέπει να δουλέψει στο σουτ, να μένει παραπάνω ώρες στην προπόνηση για να... σπάει τα στεφάνια, αλλά αυτός ο... ελληνικός μηδενισμός και το «κόλλημα» με τον Καλάθη μοιάζει περισσότερο με εμμονή και λιγότερη με κριτική.
Από 'κει και πέρα, ο Παναθηναϊκός νίκησε, αλλά δεν παρουσίασε κάτι διαφορετικό απ' αυτό που είχαμε δει από τον Ολυμπιακό και μετά. Προφανώς και ο Πασκουάλ δεν πρόλαβε να βάλει κάτι δικό του, με εξαίρεση ίσως το τελευταίο σύστημα των 3 δευτερολέπτων με τον Ρίβερς να βρίσκεται με την μπάλα κάτω από το καλάθι. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλός γιατί ήταν εύστοχος στο α' ημίχρονο, ήταν κακός γιατί έγινε άστοχος στην επανάληψη.
Οι πόντοι που δέχτηκε είναι πολλοί για ομάδα του Πασκουάλ ενώ για μια ακόμη φορά δεν βρήκε τον τρόπο να τρέξει όσο ήθελε προκειμένου να φτάσει στο εύκολο καλάθι. Ανεξάρτητα ωστόσο απ' όλα αυτά, ο τρόπος που η ελληνική ομάδα «έκλεψε» το διπλό στη Γερμανία, είναι κάτι περισσότερο από σημαντικός.
Πολύ πιο σημαντικός μάλιστα από το πλεονέκτημα που δίνει μια νίκη σε μια δύσκολη έδρα. Ο μεν Πασκουάλ τέσταρε στα όρια τον εγωισμό και την αντίδραση των παικτών του ενώ παράλληλα κέρδισε κι άλλη άνεση χρόνου για να δουλέψει όσα θέλει. Εγινε σαφές για μια ακόμη φορά πως ο Παναθηναϊκός έχει «θέματα» στο πέντε εναντίον πέντε, αλλά είναι επίσης σαφές πως έχει το υλικό για να τα αντιμετωπίσει.
Το άλλο ευχάριστο για τον Ισπανό τεχνικό είναι η σχετικά γρήγορη προσαρμογή των Αμερικανών. Ο Ρίβερς ήταν εξαρετικός, ο Σίνγκλετον πολύ καλός στο πρώτο ημίχρονο, ενώ η πιο ευχάριστη έκπληξη για τον Πασκουάλ ήταν ο Φελντέιν που είχε να παίξει έτσι από την προ-Ουίλιαμς εποχή. Είναι σαφές πως μιλάμε για έναν παίκτη ρυθμού και ψυχολογίας, εκείνους τους παραδοσιακούς σουτέρ που λέγαμε «αν βάλει το πρώτο...».
Από 'κει και πέρα ο Μπουρούσης έκανε δύο γρήγορα φάουλ, δεν μπήκε στο ρυθμό και μοιραία έπαιξε λιγότερο από 14 λεπτά, ενώ Παππάς και Γκιστ έδωσαν λύσεις, αλλά όχι με διάρκεια.
Υ.Γ1: Δείγμα κοινής λογικής και το γεγονός ότι ο Πασκουάλ δεν έφερε ένα... τσούρμο Ισπανούς βοηθούς, αλλά επέλεξε να πορευτεί με τους συνεργάτες του Πεδουλάκη, τους ανθρώπους που ήξεραν καλύτερα τον καθένα από την ομάδα. Απαιτούνταν μια λογική συνέχεια στη χρονιά και με την επιλογή του ο Πασκουάλ αναγνωρίζει το αυτονόητο.
Δεύτερο δείγμα κοινής λογικής το γεγονός ότι ο Ισπανός τεχνικός θέλει πρώτα να δει την ομάδα και μετά να προχωρήσει στις όποιες αλλαγές. Σε αντίθεση με τα δεκάδες σενάρια που κυκλοφόρησαν με το καλημέρα, ο Παναθηναϊκός πορεύεται ως έχει μέχρι νεωτέρας, επιλογή απόλυτα φυσιολογική, καθώς ουδείς μπορεί με βεβαιότητα αυτή την στιγμή να μιλήσει με ασφάλεια για τις αλλαγές που πιθανώς να χρειάζεται το ρόστερ. Και δεν αναφέρομαι βεβαίως στην προσθήκη του κοντού που θα αντικαταστήσει τον Τζέιμς και η οποία θεωρείται δεδομένη...
Υ.Γ2: Να υποθέσω πως αυτοί που παραπονιούνται για τα λεφτά του Καλάθη είναι οι ίδιοι που αναφέρονται στον Ζήση ως «τον κολλητό των δημοσιογράφων;». Αραγε, πόσο καλύτερος θα ήταν σήμερα ο Παναθηναϊκός αν είχε την εμπειρία, το μυαλό και τα χαρακτηριστικά του Ζήση;
