Καλησπερίζω την παρέα... Η αλήθεια είναι ότι είχαμε πολύ καιρό να τα πούμε από αυτή τη στήλη. Κάτι το καλοκαίρι, κάτι οι μεταγραφές που έτρεχαν αυτό το διάστημα και είχα ρίξει το βάρος εκεί αναγκαστικά, δώσανε την ευκαιρία και σε άλλα παιδιά να λένε την άποψή τους. Οπότε θα ευχηθώ με τη σειρά μου να έχουμε μια καλή αγωνιστική χρονιά με υγεία πάνω από όλα και με όσες περισσότερες κούπες μπορούμε σε όλα τα αθλήματα.
Ώρα για μπάσκετ λοιπόν και έχοντας δει τρία γερά φιλικά του Παναθηναϊκού αρχίζουμε να βγάζουμε κάποια πρώτα συμπεράσματα για την ομάδα και το πως θα πορευτεί. Καταρχήν να πούμε ότι τα φιλικά είναι φιλικά και είναι κατά βάσει για τους προπονητές και λιγότερο για εμάς τους φιλάθλους που αδημονούμε να δούμε την ομάδα μας μετά από τόσους μήνες. Παρόλα αυτά κάποιες νίκες σε δύσκολα φιλικά λειτουργούν ευεργετικά στην ψυχολογία μιας ομάδας που θέλει να ξανανέβει στο υψηλό σκαλί ανταγωνιστικότητας. Φυσικά και κάποιες ήττες είναι ευπρόσδεκτες ειδικά όταν γίνονται νωρίς στην σεζόν και γίνονται καμπανάκι για όλους. Και όταν λέμε όλους εννοούμε διοίκηση, προπονητή και παίκτες.
Πριν ξεκινήσω όμως για το τι είδα από τον χθεσινό Παναθηναϊκό θέλω να υπενθυμίσω ότι από αυτή εδώ την σελίδα λέμε τη γνώμη μας που σε κάποιους θα αρέσει και σε κάποιους όχι. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να συμφωνούμε όλοι με όλους αλλά είναι αυτονόητο ότι πρέπει να σεβόμαστε ο ένας την γνώμη του άλλου και μέσα από διάλογο και επιχειρήματα να γίνει μια καθαρή μπασκετική συζήτηση. Επίσης από εδώ θα διαβάζετε μόνο αλήθειες είτε είναι θετικές για την ομάδα είτε όχι. Τα έχουμε ξαναπεί όταν βλέπουμε κάτι καλό θα επαινούμε και όταν βλέπουμε κάτι που δεν μας αρέσει θα κριτικάρουμε. Και θα κριτικάρουμε νωρίς γιατί αγαπάμε την ομάδα και διαβλέπουμε τον κίνδυνο που έρχεται. Βέβαια αυτό που διαπιστώνω από τα σχόλια που διαβάζω, και που έχω πάψει να απαντάω πλέον σε τέτοιου είδους σχόλια, είναι ότι η κριτική μεταφράζεται σε γκρίνια. Κατανοώ ότι αρκετός κόσμος θέλει να διαβάζει μόνο θετικά πράγματα για την ομάδα του αλλά δυστυχώς αυτό στην παρούσα φάση δεν γίνεται. Μακάρι με την πάροδο του χρόνου να μειώνονται τα αρνητικά και να αυξάνονται τα θετικά και να τελειώσει η σεζόν με τις τρεις κούπες πράσινες.
Όποιος λοιπόν θέλει να διαβάζει μόνο θετικά μπορεί να περιοριστεί στο κομμάτι που θα αναγραφούν και στη συνέχεια να διαβάσει κάποιο άλλο άρθρο. Η γνώμη κάποιου και τι του αρέσει ή όχι σε αυτό που βλέπει θα πρέπει να είναι σεβαστή από όλους τους υπόλοιπους.
Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι μας με τον φετινό Παναθηναϊκό. Α μια υποσημείωση εδώ όσον αφορά το όνομα της ομάδας. Εμείς Παναθηναϊκό τον ξέραμε και Παναθηναϊκό θα συνεχίσουμε να τον λέμε και να τον γράφουμε. Κατανοούμε το πνεύμα της εποχής και το ότι άλλες ομάδες βάζουν χορηγούς δίπλα από το όνομα πολύ πριν από εμάς οπότε ήταν αναμενόμενο να γίνει και από εμάς. Αν είναι για το καλό της ομάδας πραγματικά δεν μας απασχολεί καθόλου αλλά εμείς θα την αναφέρουμε την ομάδα με το όνομά της.
Η αλήθεια και το ψέμμα των αριθμών
Αρκετοί λένε ότι τα νούμερα δεν λένε πάντα την αλήθεια στο μπάσκετ. Για να δούμε έχουν δίκιο αυτοί που εστερνίζονται αυτή την άποψη; Αν παρατηρήσει λοιπόν κάποιος τα στατιστικά του Παναθηναϊκού θα διαπιστώσει ότι η ομάδα έκανε ένα πολύ καλό παιχνίδι και στα περισσότερα σημεία υπερίσχυσε των αντιπάλων της. Για παράδειγμα είχαμε 25 ασίστ κάτι που είναι δείγμα ότι κυκλοφόρησε καλά η μπάλα ενώ η Μακάμπι είχε 20. Είχαμε 16 επιθετικά ριμπάουντ ενώ η Μακάμπι είχε 8. Είχαμε μόλις 10 λάθη που για αυτή την εποχή μοιάζει με θαύμα ενώ στα ίδια ήταν και η Μακάμπι. Είχαμε 7 κλεψίματα ενώ η Μακάμπι μόλις 2. Στις βολές είμασταν καλύτεροι με 76% έναντι 68% όπως και στα τρίποντα με 32% έναντι 27%. Σε μια μόνο κατηγορία υστερήσαμε σημαντικά στα δίποντα με 48% έναντι 63% της Μακάμπι. Γιατί χάσαμε λοιπόν;
Κάποια πράγματα λοιπόν τα δείχνουν οι αριθμοί όπως την δημιουργία, την ευστοχία, την αθλητικότητα, τη συγκέντρωση ακόμα και την τακτική προσέγγιση της ομάδας αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν τα δείχνουν ή που πρέπει να κοιτάξει αρκετά βαθιά για να τα δείς. Ένα από αυτά λοιπόν είναι η άμυνα και αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος που έχασε ο Παναθηναϊκός. Όταν σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι βάζεις 88 πόντους σε μια ομάδα σαν την Μακάμπι και καταφέρνεις να χάσεις είναι δεδομένο ότι δεν έπαιξες ΠΟΤΕ άμυνα. Με 27 πόντους παθητικό στο πρώτο δεκάλεπτο, 20 στο τρίτο και 28 στο τέταρτο δεν μπορεί να κερδίσεις καμία ομάδα τέτοιου επιπέδου.
'Ενα ανησυχτικό σημάδι από τα στατιστικά που παρατήρησα και στο ΟΑΚΑ την προηγούμενη εβδομάδα και στο χθεσινό ματς είναι τα μεγάλα ποσοστά ευστοχίας των αντιπάλων στα δίποντα. Μάλιστα η ΤΣΣΚΑ στο πρώτο ημίχρονο του παιχνιδιού μας έφτασε το 92% με 22/24 εύστοχες προσπάθειες παρακαλώ. Χτες πάλι η Μακάμπι έπιασε 63% που είναι αρκετά υψηλό νούμερο για τέτοιο παιχνίδι. Κάποιος θα ρωτήσει γιατί γίνεται αυτό; Αν το πούμε λοιπόν μπακαλίστικα σαν μια πρώτη εικόνα είναι γιατί οι αντίπαλοί μας κάνουν βόλτα στη ρακέτα μας. Και αυτό είναι συνολική ευθύνη της ομάδας και όχι μόνο των ψηλών. Αυτό το πρόβλημα δείχνει να είναι μεγαλύτερο παρουσία του Μπουρούση στην πεντάδα και αυτό συμβαίνει γιατί ακόμα ο Πεδουλάκης δεν έχει βρει τον τρόπο και το σχήμα για να τον προστατεύει στην άμυνα όπως πχ έκανε πέρσι ο Περάσοβιτς στην Λαμποράλ. Επίσης ο Σίνγκλετον δείχνει ότι δεν μπορεί σωματικά να αντιμετωπίσει ογκώδεις σέντερ τύπου Ζίρμπες. Αποτέλεσμα όλων αυτών να δεχτούμε 30 πόντους από τα δύο πεντάρια της Μακάμπι.
Η τρύπα σε "1" και "3"
Βλέποντας τα μέχρι τώρα παιχνίδια του Παναθηναϊκού είναι φανερό ότι υπάρχει μεγάλο κενό στην οργάνωση αλλά και στη θέση 3. Ξεκινώντας από τη θέση του άσσου είναι φανερό ότι πίσω από τον Καλάθη δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να οργανώσει σε άριστο βαθμό. Ο Τζέιμς είναι 1-2 και όχι καθαρός οργανωτής, ο Παππάς είναι δυάρι, ο Φελντείν το ίδιο. Ο μόνος που ήταν 1 αλλά πάνε να μας τον κάνουν μέχρι και τριάρι φέτος είναι ο Μποχωρίδης. Ειλικρινά πρώτη φορά βλέπω παίκτη που έχει σαφές πρόβλημα στο κατέβασμα της μπάλας να προτιμάς να τον αλλάξεις θέση για να χωρέσει στο ρόστερ παρά να τον βελτιώσεις στη θέση του.
Όσο λοιπόν κι αν ο Μποχωρίδης μοιάζει ο αδύναμος κρίκος θεωρώ ότι την μεγάλη ζημιά την κάνει ο Φελντέιν ο οποίος είναι αχρείαστος φέτος και μας σπαταλάει μια υπερπολύτιμη θέση ξένου. Στη θέση δύο υπάρχει ο Παππάς, ο Τζέιμς και κατεβαίνει και ο Ρίβερς όποτε χρειαστεί. Επομένως ποια η χρησιμότητα ενός μέτριου παίκτη σε αυτή τη θέση; Και μάλιστα ενός παίκτη που αν δεν πάρει 25+ λεπτά δεν μπορεί ποτέ να μπει στα θέλω του παιχνιδιού και του Παναθηναϊκού. Το ότι δεν θα αγωνιστεί στην Α1 στον πρώτο γύρο θεωρείται No Bet και καλό θα ήταν να σκεφτούν είτε την ανταλλαγή του με κάποιον κοινοτικό γκαρντ είτε την χρησιμοποίησή του ως 7ο ξένο στην Ευρωλίγκα.
Το άλλο αναμενόμενο κενό είναι στη θέση 3 καθώς πίσω από τον Ρίβερς υπάρχει ο Χαραλαμπόπουλος που το παιδί ακόμα είναι πολύ μικρό και άπειρο για να μην το χαρακτηρίσεις φύρα στην ομάδα. Αν θες λοιπόν να δώσεις χρόνο στον Χαραλαμπόπουλο του βάζεις μπροστά έναν υπερπαίκτη στη θέση 3 που θα μπορεί να σηκώσει αν χρειαστεί και τη θέση μόνος του. Πολύ καλός παίκτης ο Ρίβερς αλλά δεν είναι ...Γουίμς. Φυσικά δυο μεταγραφές δεν μπορούν να γίνουν και σε αυτή τη θέση αν αποκτηθεί γκαρντ καλύπτεται το κενό και με σχήματα με 3 κοντούς μέχρι να μπορέσει να ψηθεί ο Βασίλης τον οποίο η αλήθεια είναι ότι τον περίμενα πιο ξεψαρωμένο φέτος μετά τις εμφανίσεις του με τον Ολυμπιακό.
Το πρόβλημα με τα διαβατήρια
Μεγάλο πρόβλημα έχει δημιουργηθεί με τους 6 ξένους της ομάδας και το ότι θα αναγκαστούμε να αγωνιστούμε σε κρίσιμα παιχνίδια με 2 ξένους λιγότερους. Όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια όμως και ας ελπίσουμε να περάσει ο πρώτος γύρος με τις λιγότερες δυνατές απώλειες γιατί και το πλεονέκτημα είναι σημαντικό και το κύπελλο. Βέβαια υπάρχει και η λύση να εκδοθεί ένα κοινοτικό διαβατήριο και να τελειώσει το θέμα. Επίσης θα μπορούσε να αποκτηθεί και ένας κοινοτικός γκαρντ και να λύσει το πρόβλημα. Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι ποιος θα είναι ο έτερος εκτός Φελντέιν που θα κοπεί. Δύσκολη επιλογή από Πεδουλάκη δεδομένου ότι ο Νίκολς ήρθε και προσαρμόστηκε άμεσα στην ομάδα. Το ότι ο Ρίβερς είναι το μόνο αξιόπιστο τριάρι του δίνει ένα προβάδισμα έναντι του Σίνγκλετον που και κουρασμένος είναι και δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα και ότι κάπως πρέπει να δικαιολογηθεί η κουφή μεταγραφή του Πατ Καλάθη που δεν παίρνει ούτε δευτερόλεπτο ως τώρα.
Πολύ κοντό ροτέισον από πολύ νωρίς
Ο Παναθηναϊκός από πολύ νωρίς δείχνει να έχει παραγωγικό ροτέισον 8 παικτών και αυτό στη φετινή Ευρωλίγκα θα είναι τεράστιο πρόβλημα. Φελντέιν, Μποχωρίδης, Χαραλαμπόπουλος, Φώτσης και Πατ Καλάθης παίρνουν ελάχιστο έως καθόλου χρόνο μέχρι τώρα και αυτό θα φανεί στην πορεία. Αν θες να φτάσεις μακριά πρέπει να έχεις τουλάχιστον 10 παίκτες που μπορούν νσ σταθούν σε αυτό το επίπεδο.
