Η φανέλα με το Νο 13 πήρε τη θέση της στην οροφή του ΟΑΚΑ δίπλα σε αυτή με το Νο 4. Η στιγμή που όλοι μας φοβόμασταν και να ξεστομίσουμε ακόμα, έφτασε και ο μεγάλος αρχηγός φόρεσε για τελευταία φορά την αγαπημένη του πράσινη φανέλα. Τώρα μπορεί να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και να εξιστορεί σε φίλους και συγγενείς όσα έζησε όλα αυτά τα χρόνια μέσα στα παρκέ. Ο Διαμαντίδης βέβαια εκτός από την απόσυρση της φανέλας του που αποτελεί την ύψιστη τιμή για κάθε αθλητή είχε τιμηθεί και έναν χρόνο πριν στην μοναδική εκδήλωση που οργάνωσε τότε η ΚΑΕ. Το Σεπτέμβριο του 2015 ο Παναθηναϊκός τίμησε την καλύτερη πεντάδα της τελευταίας 25ετίας του συλλόγου. Τότε Διαμαντίδης, Αλβέρτης, Μποντιρόγκα, Φώτσης και Βράνκοβιτς αποθεώθηκαν από 18.000 πιστούς που είχαν κατακλίσει κάθε γωνιά του ΟΑΚΑ. Η ψηφοφορία των φιλάθλων ανέδειξε αυτούς τους παίκτες ως κορυφαίους της 25ετίας και φυσικά ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει με την επιλογή τους.
Όλες αυτές τις ημέρες γράφτηκαν πάρα πολλά για τον Διαμαντίδη και τα αφιερώματα για το μεγαλείο του έδιναν και έπαιρναν. Όχι άδικα βέβαια καθώς τα κατορθώματα του Μήτσου για να αποτυπωθούν χρειάζονται ολόκληρους τόμους. Το να γράψουμε ακόμα ένα αποθεωτικό άρθρο για τον πληρέστερο αθλητή που αγωνίστηκε ποτέ στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν ξέρω αν πρόσφερε κάτι παραπάνω. Έτσι θα χαρίσουμε μερικές γραμμές σε αθλητές που φόρεσαν και τίμησαν τη πράσινη φανέλα και που δεν είχαν την τύχη του Αλβέρτη και του Διαμαντίδη να δουν τη φανέλα τους να αποσύρεται. Από το 1992 που ξεκίνησε η γιγάντωση του συλλόγου, με τον Παύλο Γιαννακόπουλο στο τιμόνι, έχουν φορέσει τα πράσινα αμέτρητοι σούπερ σταρς. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο όλοι έχουν συμβάλει στη δημιουργία του μύθου του εξάστερου. Κριτήρια για αυτές τις επιλογές θα είναι οι τίτλοι που κατέκτησαν, η αγάπη του κόσμου στο πρόσωπό τους και φυσικά και η ιστορία που κουβαλούσαν στις πλάτες τους, αλλά και ο χαρακτήρας τους.
Ξεκινώντας με τη θέση του πλέι μέικερ δε θα μπορούσε να λείπει ο τεράστιος Σάρας Γιασικεβίτσιους. Είναι σίγουρο άλλωστε πως αν δεν υπήρχε ο Διαμαντίδης αυτός θα ήταν στη πρώτη πεντάδα που τιμήθηκε πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Ένας τεράστιος παίκτης πραγματικό κομπιουτεράκι, που πέρασε το μπάσκετ σε άλλη διάσταση. Ίσως ο μοναδικός που θα μπορούσε να συνδυάσει το θέαμα με την ουσία τόσο αρμονικά. Στον άσσο συναντάμε και άλλους μεγάλους παίκτες του Ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μπετσίροβιτς, Τζεντίλε, Κάτας , Γιαννάκης και Μουλαομέροβιτς έχουν αμφότεροι από μία Ευρωλίγκα με τα χρώματα του Παναθηναϊκού και αγαπήθηκαν από τη πράσινη εξέδρα άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Ο Τζεντίλε έχει μείνει στη μνήμη μας από το χιλιοτραγουδημένο διπλό τίτλου στο ΣΕΦ το 1998. Ο Γιαννάκης παραλίγο να αποβεί μοιραίος στο Παρίσι, αλλά μιλάμε για μία μεγάλη μορφή του αθλήματος. Ο Μούλα ήταν μέσα στους διακριθέντες στη Μπολώνια και έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στο έπος του 2002. Ο Μπετσίροβιτς μαζί με τον Διαμαντίδη δημιούργησαν ένα από τα καλύτερα δίδυμα στον άσσο, με επιστέγασμα της συνεργασίας τους το triple crown του 2007. Τελευταίος μα όχι έσχατος ο Οντεντ Κάτας, που στον τελικό με την αγαπημένη του Μακάμπι το 2000 με ένα τρίποντο μαχαιριά έγειρε την πλάστιγγα προς το μέρος μας. Μεγάλος παίκτης αλλά άτυχος καθώς οι τραυματισμοί τον ανάγκασαν να βάλει τέλος πρόωρα στη καριέρα του.
Στη θέση 2 πολύ μεγάλα ονόματα ξεσήκωναν κατά καιρούς τις εξέδρες. Νίκος Γκάλης, Μπάιρον Σκοτ, Ντρου Νίκολας και Ιμπραήμ Κουτλουάι είναι μερικοί από αυτούς. Ο Γκάλης παρόλο που πρόσφερε μόνο ένα κύπελλο στην ομάδα είναι η ίδια η ιστορία του Ελληνικού μπάσκετ και η παρουσία του και μόνο με τα πράσινα αποτελεί μεγάλη τιμή για τον σύλλογο. Θα το θυμόμαστε και για τις μεγάλες βραδιές στη Γλυφάδα απέναντι στη Λιμόζ του Μάλκοβιτς το 1993 στα προημιτελικά πριν το φάιναλ 4. Τότε που ο Νικ είχε κάνει τον Ντακουρί να χάσει τα αβγά με τα πασχάλια. Από την άλλη ο Ντρου Νίκολας είχε ενεργή συμμέτοχη σε δύο ευρωπαϊκά το 2009 και το 2011. Ήρθε σαν μια καλαθομηχανή και μέσα σε λίγα χρόνια είχε μεταμορφωθεί σε έναν πλήρη παίκτη που πρόσφερε και στην άμυνα. Άλλωστε σε αυτόν ανατέθηκε η τελευταία άμυνα στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ στο Βερολίνο. Ο Μπάιρον Σκοτ ήταν μπροστάρης στην επιστροφή στους τίτλους μετά από 14 ολόκληρα χρόνια, με τη μεγαλειώδη εμφάνιση απέναντι στον ΠΑΟΚ στον 5ο τελικό. Ένας παίκτης που είχε κατακτήσει και το δακτυλίδι του ΝΒΑ με τους Lakers και ήταν από τις πιο δυνατές μεταγραφές – βόμβες που πυροδοτούσε κάθε καλοκαίρι ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Ο Κουτλουάι έχει μείνει για πάντα στη μνήμη μας για το ιστορικό τρίποντο στον τελικό της Μπολώνια το 2002 και αποτελεί έναν από του πλέον αγαπητούς αθλητές μας.
Στη θέση 3 Ντομινίκ Ουίλκινς, Ραμούνας Σισκάουσκας, Φάνης Χριστοδούλου και Γιόνας Ματσιούλις. Οι δύο πρώτοι κάθισαν μόλις έναν χρόνο στην ομάδα και συνδύασαν την παρουσία τους με τη κατάκτηση της ευρωλίγκας. Το όνομα Ντομινίκ τα λέει όλα. Μακράν η μεγαλύτερη μεταγραφή παίκτη, με όλη την ιστορία που κουβαλούσε σαν σταρ του ΝΒΑ. Ποιος ξεχνάει τα όργια που έκανε στο φάιναλ 4 του Παρισιού με 35 & 16 πόντους σε ημιτελικό και τελικό στον δρόμο για το πρώτο ευρωπαϊκό που πάντα θα μένει χαραγμένο στη μνήμη όλων μας. Μετά ο Ραμούνας Σισκάουσκας. Ένας παίκτης ότι πιο κοντινό υπήρχε στον Ντέγιαν. Με μεγάλη ευχέρεια μπορούσε να παίξει άνετα από το 1 έως το 4. Οι 20 πόντοι του στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ στο ΟΑΚΑ και το καθοριστικό τρίποντο απέναντι στον ΟΣΦΠ στον τελικό του πρωταθλήματος ήταν οι εικόνες που μας έχουν μείνει χαραγμένες από τον ένα χρόνο του Λιθουανού με τα πράσινα. Ένας άλλος Λιθουανός αγαπήθηκε πολύ περισσότερο όμως και ας υπολειπόταν σε ταλέντο. Ο λόγος για τον Γιόνας Ματσιούλις που ήρθε το καλοκαίρι του 2012 όταν όλοι μιλούσαν για διάλυση του εξάστερου και είχε πολύ μεγάλη προσφορά στα δύο νταμπλ που ακολούθησαν. Παίκτης του προπονητή που έπαιζε στο 3 και στο 4 με μεγάλη ευχέρεια και που με τη δύναμή του και το πάθος του κέρδισε αμέσως τις καρδιές των οπαδών. Αφήσαμε τελευταίο τον μεγάλο Φάνη. Ότι πιο αυτοκαταστροφικό έχει να επιδείξει το Ελληνικό μπάσκετ. Αστείρευτο ταλέντο που αν το αξιοποιούσε θα μπορούσε ακόμα και στο ΝΒΑ να παίξει. Στην ομάδα έμεινε ένα χρόνο μόλις και περισσότερο θα τον θυμόμαστε από τον τσακωμό του με τον Ιωαννίδη στον ημιτελικό με την ΑΕΚ. Δυστυχώς όμως κάποιοι τον συγκράτησαν τότε!
Στη θέση του πάουερ φόργουοντ υπάρχει ο Κώστας Τσαρτσαρής. Από την άσημη Νήαρ Ήστ και μετά από μία περιπέτεια στην Ισλανδία, ήρθε στον Παναθηναϊκό και για πολλά χρόνια ήταν από τις κολώνες της ομάδας σε άμυνα και επίθεση. Ήταν αυτό που λέμε all around παίκτης αφού είχε φοβερό ρεπερτόριο στις κινήσεις του και τρομερή αμυντική προσήλωση. Θα μπορούσε και αυτός να είναι στη πρώτη 5αδα αλλά τον ‘’έφαγε’’ ο Φώτσης στη στροφή. Στη θέση του πάουερ φόργουοντ θα βάλουμε τον Ντάριλ Μίντλετον που ήρθε σαν 4άρι και ο Ζοτς τον έκανε και αυτόν ένα από τα πιο χρήσιμα 5άρια. Όλη του η καριέρα όμως σε Μπαρτσελόνα, Μπανταλόνα, Ζιρόνα κλπ ήταν στη θέση 4. Νομίζω ότι παρόλο που δεν ήταν εντυπωσιακός αθλητής αποτελεί το πρότυπο του δουλευταρά και του λάτρη της προπόνησης. Δεν είναι τυχαίο ότι τον βλέπαμε στα παρκέ μέχρι τα 47 του χρόνια..
Στη θέση του σέντερ δε θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από άλλον εκτός από τον τεράστιο Μάικ Μπατίστ. Έναν άσημο αμερικάνο, που ήρθε από το πρωτάθλημα του Βελγίου σαν 3άρι με μέτριο σουτ και ο αθεόφοβος Ομπράντοβιτς τον μετέτρεψε στο κορυφαίο σέντερ της Ευρώπης. Με ενεργή συμμετοχή σε 3 κατακτήσεις ευρωλίγκας και αμέτρητα σόου στα ντέρμπι με τον αιώνιο αντίπαλο ο big mike θα καταλαμβάνει πάντα ιδιαίτερη θέση στη καρδιά όλων των Παναθηναϊκών. Ο Παναθηναϊκός όμως έχει κατά καιρούς φέρει μερικούς από τους κορυφαίους σέντερ. Εδώ που τα λέμε μόνο ο Ντίβατς και ο Σαμπόνις του ξέφυγαν του Γιαννακόπουλου! Σε αυτή τη θέση θα συναντήσουμε τους Ράτζα, Ρέμπρατσα, Τομάσεβιτς και Πέκοβιτς. Ποιόν να επιλέξεις και ποιόν να αφήσεις απέξω. Μάλιστα όλοι τους είχαν κατά καιρούς και φοβερές μονομαχίες μεταξύ τους, σαν αντίπαλοι, σε παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Ρέμπρατσα και Τομάσεβιτς στο δρόμο για το φάιναλ φορ της Πυλαίας το 2000 στη μονομαχία Παο – Μπουντούτσνοστ. Ρέμπρατσα και Ράτζα στους τελικούς του Ελληνικού πρωταθλήματος το 2001. Τομάσεβιτς και Πέκοβιτς στις μεγάλες μονομαχίες Πάο – Παρτίζαν το 2008. Αλήθεια τι τυχεροί που είμαστε όλοι εμείς που τα ζήσαμε αυτα. Ο Ζέλικο Ρέμπρατσα ήταν μία κινητή εγκυκλοπαίδεια του πως πρέπει να παίζεται η θέση του σέντερ. Ο Ράτζα ένας σούπερ σταρ που έκλεισε την καριέρα του στο τριφύλλι με το διπλό τίτλου στο ΣΕΦ και το τρίποντο από το κέντρο του γηπέδου. Ο Τομάσεβιτς ήταν ο πιο εγκεφαλικός παίκτης στη θέση 5 και ο Πέκοβιτς ένα θαύμα της φύσης με απίστευτη δύναμη.
Κλείνοντας θα ήθελα να τονίσω κάτι πολύ σημαντικό. Όλα αυτά τα χρόνια το μπάσκετ επέτρεψε σε εμάς τους Παναθηναϊκούς να προχωράμε με το κεφάλι ψηλά. Είναι το μόνο τμήμα με συνεχείς τίτλους από το 1997 και μετά. Ο λόγος του σημερινού άρθρου είναι αυτός ακριβώς. Να μην ξεχνάμε τι έχουμε ζήσει και τι μας έχει χαρίσει αυτός ο σύλλογος. Επίσης το άρθρο θέλει να περάσει και το μήνυμα ότι ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά τον Διαμαντίδη. Εγγύηση για αυτό αποτελεί η οικογένεια Γιαννακόπουλου και φυσικά ο κόσμος που τόσα χρόνια στέκεται δίπλα στην ομάδα. Ας αναλογιστούμε πόσους τεράστιους παίκτες και προπονητές έχουμε αποχαιρετήσει και πόσες φορές μιλούσαμε για δυσαναπλήρωτα κενά και μερικούς μήνες μετά πάλι πανηγυρίζαμε. Και ας είναι αυτή η αποχώρηση του Μήτσου ποιο βαριά ακόμα και από του Ομπράντοβιτς. Είναι πολύ βαριά η κληρονομιά που κουβαλάει αυτή η ομάδα στη πλάτη της και όλοι εμείς που περάσαμε από τα πέτρινα χρόνια στον Τάφο του Ινδού στα σαλόνια της Ευρώπης και στη κορυφή του Έβερεστ. Η ιστορία συνεχίζεται και εδώ θα είμαστε να τα λέμε, να γκρινιάζουμε, να αποθεώνουμε και να κρίνουμε.
Υ.Γ. Η εκδήλωση της ΚΑΕ για τον Διαμαντίδη ήταν αντάξια της ιστορίας του Παναθηναϊκού και απέδειξε και φέτος, όπως και πέρυσι, ότι ξέρει να τιμά τους αθλητές της. Ο Διαμαντίδης εκτός από μεγάλος αθλητής, μας δίδαξε πολλά περισσότερα. Το να είσαι ταπεινός και να δουλεύεις με το κεφάλι κάτω. Το να βάζεις πάνω από όλα την ομάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη τελευταία του φορά στο παρκέ επέλεξε την ασίστ από το να σκοράρει. Όπως και όταν ονομάτισε έναν – έναν τους αφανείς ήρωες της ομάδας. Παναθηναϊκές αξίες είναι αυτές και μην απορείτε αν λείπουν μερικοί ομολογουμένως μεγάλοι παίκτες από το σημερινό μας άρθρο. Λείπουν γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις….
