Την επομένη του διπλού στο ΣΕΦ από αυτή εδώ τη γωνιά είχαμε μιλήσει για την σειρά των τελικών και είχαμε πει ότι έχει πολύ ψωμί ακόμα μέχρι το τέλος. Την ώρα που όλοι πανηγύριζαν και μιλούσαν για σκούπες, εμείς λέγαμε για πράγματα που θα πρέπει να αλλάξουν και να βελτιωθούν για να έρθει ο πολυπόθητος τίτλος. Τελικά βρεθήκαμε στο 2-1 υπέρ του Ολυμπιακού και πλέον Πεδουλάκης και παίκτες καλούνται να κάνουν μία μεγάλη υπέρβαση.
Ο τελικός με τον αιώνιο αντίπαλο δεν βαίνει καλώς για τους πράσινους. Σε αυτή την εξέλιξη συνετέλεσαν πολλά πράγματα και κυρίως το λάθος στη τελευταία φάση του ΟΑΚΑ που χάρισε την ισοφάριση στον αντίπαλο. Αλλά και στον τρίτο τελικό οι διαιτητές σφύριξαν πολύ έδρα. Από επιλογή δεν θα ασχοληθώ παραπάνω με τους γκρι γιατί σε μία συζήτηση θα πρέπει να προτείνεις και λύσεις σε ένα εξόφθαλμο πρόβλημα και όχι μόνο να το αναφέρεις. Αν με ρωτάτε αν υπάρχει αλλοίωση στο πρωτάθλημα, σαφώς και υπάρχει όταν δεν τηρούνται οι κανονισμοί αλλά ακόμα και έτσι θα μπορούσε να ήταν το σκορ στο 2-1 υπέρ μας. Χάσαμε δύο παιχνίδια κολλητά από λεπτομέρειες και εκεί θα πρέπει να επικεντρωθούμε στην προετοιμασία για τον τέταρτο αγώνα.
Η διαχείριση των παιχνιδιών από τον Πεδουλάκη είναι αριστοτεχνική ως προς το διάβασμα και την προετοιμασία του αγώνα, αλλά πάσχει πολύ ως προς το rotation. Το είχαμε τονίσει και στο προηγούμενο άρθρο μας ότι δεν μπορούν παίκτες όπως ο Φώτσης και ο Διαμαντίδης να παίζουν ανά τρεις ημέρες πάνω από 30 λεπτά. Η κούραση ήταν ο πιο σημαντικός παράγοντας που στα τελευταία λεπτά του χθεσινού αγώνα το μυαλό θόλωσε και γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος ότι χτίζαμε επί 37 λεπτά. Είναι απαραίτητο να ανοίξει το rotation και να μπουν και άλλοι παίκτες στην εξίσωση των αγώνων. Και αν ο Ραντούλιτσα παρουσιάζεται επιεικώς τραγικός υπάρχει ο Παπαγιάννης που καλύπτει το κενό επάξια. Για τον Ουίλιαμς και τον Χέινς όμως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Αν πάρει ο καθένας από αυτούς 10-12 λεπτά συμμετοχής αυτομάτως αυτά τα λεπτά αφαιρούνται από Καλάθη, Διαμαντίδη και Φελντέιν. Στα παιχνίδια που είναι ντέρμπι και κρίνονται όλα στη τελευταία περίοδο τα ξεκούραστα πόδια και το καθαρό μυαλό είναι το Α και το Ω για την τελική επικράτηση.
Ας δούμε το παράδειγμα του Σφαιρόπουλου που και στα δύο τελευταία παιχνίδια ξεκούραζε τον Σπανούλη στη τρίτη περίοδο και τον έριχνε στη μάχη φρέσκο στα τελευταία 7-8 λεπτά των αγώνων. Αντίθετα ο Πεδουλάκης και λόγω των φάουλ ξεθέωνε τους παίκτες του με αποτέλεσμα να παρουσιαστούν πολύ κουρασμένοι στο τέλος και να χάνουν λεί απ και ελεύθερες βολές. Γνωρίζουμε όλοι ότι η άμυνα είναι ο πρώτος στόχος για την ομάδα και την φιλοσοφία του Αργύρη αλλά και στα δύο παιχνίδια χάσαμε από την επίθεση μας. Στο δεύτερο γιατί υπήρχε μεγάλη αστοχία και στο τρίτο από τα λάθη. Αντιθέτως στο πρώτο ματς με 83 πόντους και εξαιρετική επιθετική λειτουργία όλα πήγαν κατ ευχήν. Εκεί όμως υπήρχαν ακόμα φρέσκα πόδια και όλα κύλησαν όπως είχαν σχεδιαστεί.
Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί σε αυτή τη σειρά και έχει να κάνει πάλι με το μειωμένο rotation είναι ο μη αιφνιδιασμός του αντιπάλου προπονητή. Όταν χρησιμοποιείς 6-7 παίκτες αυτομάτως ο απέναντι πάγκος ξέρει τι να περιμένει και που να χτυπήσει. Αυτή τη στιγμή ο Σφαιρόπουλος δεν έχει τον πονοκέφαλο πως θα εξουδετερώσει τον σκόρερ Ουίλιαμς, ούτε και την έγνοια ποιος παίκτης του θα πάει πάνω στο Χέινς που μπορεί να τρέξει στο ανοικτό γήπεδο. Από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός υστερεί πολύ στη γραμμή των ψηλών και πάσχει και από την κακή φόρμα του Ραντούλιτσα θα πρέπει να ψάξει για λύσεις στην περιφέρεια. Ήταν θείο δώρο η εμφάνιση του Παπαγιάννη χθες αλλά ξέρουμε όλοι ότι αυτά τα παιχνίδια δεν τα κερδίζει ένας φέρελπις νεαρός. Αυτά τα παιχνίδια είναι ειδικών συνθηκών και συνήθως τα κερδίζει η περιφέρεια. Το είδαμε και στο πρώτο ματς με τον Καλάθη και στα υπόλοιπα δύο.
Η περιφέρεια είναι το δυνατό σημείο του Παναθηναϊκού καθώς υπάρχει και ποιότητα και ποσότητα. Εκεί όμως παρατηρείτε μία πεισματική επιμονή σε 3-4 παίκτες μόνο τη στιγμή που ο αντίπαλος ρίχνει στη μάχη σχεδόν τους διπλάσιους. Αν στα δύο τελευταία παιχνίδια οι πράσινοι έπαιρναν 10-12 πόντους από Ουίλιαμς και Χέινς ίσως τώρα να ασχολούμασταν με τα καλοκαιρινά μας μπάνια! Ακόμα και ο Μποχωρίδης θα μπορούσε να προσφέρει ένα 5λεπτο άμυνας και οργάνωσης του παιχνιδιού. Θα πρέπει ο Πεδουλάκης στο τέταρτο παιχνίδι να ρίξει όλα τα όπλα στο παρκέ. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να μένουν ανενεργοί παίκτες που μπορούν να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι. Η σειρά δεν έχει τελειώσει ακόμα. Όλα τα παιχνίδια κρίθηκαν στο νήμα και εκεί θα κριθούν και τα υπόλοιπα. Αρκεί να μην τρέχουν οι αντίπαλοι με σκουτεράκια και εμείς με πατίνια!
Υ.Γ. Το χθεσινό παιχνίδι παρά τη ήττα μπορεί να γίνει η αφετηρία για την εκτόξευση στη καριέρα δύο νεαρών παικτών που μπήκαν μέσα στο παρκέ και ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους. Χαραλαμπόπουλος και Παπαγιάννης είναι τα νέα αστέρια του Ελληνικού μπάσκετ και ότι πολυτιμότερο για την επόμενη μέρα του εξάστερου.
Υ.Γ.2 Δύο λόγια για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Η πρόσληψη του Ζιλμπέρτο Σίλβα ήταν μία κίνηση από αυτές που διαχωρίζουν τις μεγάλες ομάδες από τις ομάδες της σειράς. Ας αξιολογήσει αυτός το ρόστερ και κυρίως τον προπονητή που χωρίς να έχει την παραμικρή περγαμηνή στη καριέρα του, πήρε εν λευκώ την ομάδα και για την επόμενη χρονιά. Δεν είναι κακό κάποιος πρόεδρος ομάδας να μην ξέρει από ποδόσφαιρο. Γι αυτό υπάρχουν οι φτασμένοι βετεράνοι παίκτες που έχουν φάει με το κουτάλι τα γήπεδα για να τον συμβουλεύουν. Γιάννη Αλαφούζο όταν κάποιος σου δείχνει το φεγγάρι μην κοιτάς το δάκτυλο. Σύσσωμοι οι οπαδοί βλέπουν την ανεπάρκεια του Στραματσόνι. Δεν θα πρέπει να έχει δεύτερη ευκαιρία αυτός ο προπονητής. Ποτέ μην αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα. Εξάλλου όπως έλεγε και ο Σαρλ Ντε Γκωλ ‘’τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους’’!
