Οσο διάστημα ο Αρης ταλαιπωρούσε στους ημιτελικούς τον Παναθηναϊκό, ο Αργύρης Πεδουλάκης μηχανευόταν τρόπους, ώστε να βασανίσει με τη σειρά του τον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Ο έμπειρος κόουτς σχεδίασε το τέλειο «ρουά ματ» και οι Πράσινοι, που χρειάστηκε να παρακολουθήσουν ταχύρρυθμα μαθήματα για να εμπεδώσουν μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία, εκτέλεσαν το πλάνο με χειρουργική ακρίβεια δίνοντας την πρώτη «μαχαιριά» στον Ολυμπιακό.
Ο Πεδουλάκης δημιούργησε τρομερό spacing. Οι αποστάσεις των παικτών του ήταν χαραγμένες με χειρουργικό νυστέρι και κτύπησε αλύπητα το στοιχείο, που θεωρητικά αποτελεί (αλλά πλήγωσε αρκετές φορές φέτος στην Ευρωλίγκα) το όπλο της ομάδας του Σφαιρόπουλου, το δυναμικό hedge out. Fake pick and roll, πρώτη περιστροφή της άμυνας, δεύτερο pick and roll από το πλάι (side), νέα μετακίνηση. Τρίτο και φαρμακερό pick and roll και αυτή τη φορά εκτέλεση. Αν δεν έβγαινε το σύστημα, δύο ακροβολισμένοι σουτέρ περίμεναν οπλισμένοι για να τιμωρήσουν την άμυνα, κυρίως ο Αντώνης Φώτσης (ένας εκ των κορυφαίων αθλητών μπάσκετ όλων των εποχών στην Ελλάδα) και ο Τζέιμς Φελντίν, που έχει ξαναβρεί τον εαυτό του - έργο Πεδουλάκη.
Δεν συρρίκνωσε απλώς, αλλά διαφοροποίησε εντελώς το rotation του Παναθηναϊκού. Πάρκαρε στον πάγκο τον Μίρο Ραντούλιτσα (9’49’’) και τον Ελιοτ Ουίλιαμς (9’35’’), οι οποίοι έκαναν πάρτι σε ρόλο και χρόνο συμμετοχής επί των ημερών του Σάσα Τζόρτζεβιτς και έδωσε τα κλειδιά στον Νικ Καλάθη αναβαθμίζοντας τους ρόλους των Φώτση - Φελντίν, καθώς και των Χαραλαμπόπουλου - Παππά, που επί Τζόρτζεβιτς ο πρώτος κόντεψε να πάθει κατάθλιψη (όσοι ξέρουν, αντιλαμβάνονται) και ο δεύτερος έκαιγε τους μυς τους στα γυμναστήρια! Δεν ήταν παράλογη η επιλογή του Σφαιρόπουλου να παίξει under τον Καλάθη δίνοντάς του απροκάλυπτα το τρίποντο, ωστόσο η ατυχής επιλογή να τον αναλάβει εξαρχής ο Βασίλης Σπανούλης δημιούργησε άνεση και ελευθερία στον εκρηκτικό γκαρντ, που δημιούργησε και εκτέλεσε μαεστρικά.
Στο αμυντικό κομμάτι, ο Πεδουλάκης έκανε αυτό που του αρέσει πολύ: Αλλαγές σε όλα τα σκριν, μόνο που για να τα καταφέρει, σκέφτηκε ότι δεν μπορούσε να το υλοποιήσει με σέντερ τον Ραντούλιτσα. Και ξεφούρνισε τη φαεινή ιδέα να ρίξει στην πρώτη πεντάδα τον Βινς Χάντερ, τον οποίο έκρυβε όλο αυτό τον καιρό. Ο Σφαιρόπουλος αυτό δεν το περίμενε και φυσικά, τη μεγαλύτερη ευθύνη στις αμυντικές περιστροφές των ψηλών είχαν ο Τζέιμς Γκιστ σε θέση 5 και ο Φώτσης στο 4. Εχω την αίσθηση και το ανέφερα στη ραδιοφωνική μετάδοση με τον Γιάννη Ντεντόπουλο στην ΕΡΑ Σπορ ότι ακόμη και αν έχανε ο Παναθηναϊκός στο Game1, ο Πεδουλάκης θα είχε κερδίσει τις εντυπώσεις. Κι αυτό γιατί δρούσε, ενώ ο επίσης έμπειρος συνάδελφός του αντιδρούσε.
Η ειρωνεία για τον Ολυμπιακό είναι ότι όλα όσα διαδραματίστηκαν στο ΣΕΦ, έγιναν υπό το βλέμμα του Τρεμέλ Ντάρντεν, ενός παίκτη, που πέρυσι είχε τριπλό ρόλο στον Πειραιά: είχε τον τρόπο να περιορίζει τον Δημήτρη Διαμαντίδη, ενώ διαθέτει περιφερειακό σουτ και ευχέρεια στο post up παιχνίδι, κάτι που έχει ανεπτυγμένο μόνο ο Πρίντεζης στον εφετινό Ολυμπιακό. Με μοναδικό κλασικό σουτέρ τον φοβερό Ματ Λοτζέσκι, οι Ερυθρόλευκοι δεν κατάφεραν να πλήξουν τον Παναθηναϊκό, ο οποίος εκτός άλλων παραμέτρων (απουσίες, τιμωρίες κλπ) είχε να αντιμετωπίσει πέρυσι τέσσερις παραπάνω σουτέρ (Σλούκας, Λαφαγιέτ, Ντάρντεν, Πέτγουεϊ), ενώ φέτος στερείται αξιοπιστίας στο συγκεκριμένο κομμάτι.
Οφείλω ειδική αναφορά στον Γιώργο Πρίντεζη, ένα παλικάρι από τα λίγα, που έχασε τα ξημερώματα της Πέμπτης τον πατέρα του λαβωμένο από τον καρκίνο και παρά τη δυσβάσταχτη οδύνη, ήταν… ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ! Βαθιά υπόκλιση σε ένα από τα διαμάντια του ελληνικού μπάσκετ και θερμά συλλυπητήρια στον ίδιο και στους δικούς του.
