Τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες ενός ασυνήθιστου, για την οργάνωση και τα δεδομένα του Παναθηναϊκού, γεγονότος. Τρεις αθλητές του τμήματος παραμονές ενός κρίσιμου αγώνα ξενυχτούσαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες σε κλαμπ της Θεσσαλονίκης. Μιλάμε για ασυνήθιστο γεγονός γιατί όλα αυτά τα χρόνια η ΚΑΕ αποτελούσε πρότυπο λειτουργίας και οργάνωσης. Η παρουσία των αδερφών Γιαννακόπουλου και κυρίως η εμβληματική φιγούρα του αξεπέραστου Ζέλικο Ομπράντοβιτς δεν άφηναν πολλά περιθώρια για παρερμηνείες και παρεκτροπές.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του Ζοτς ήταν ότι γούσταρε και ο ίδιος τον Παναθηναϊκό. Καθημερινά τον εξύψωνε και τον αποθέωνε εκτιμώντας και τους ανθρώπους που τον πλήρωναν, αλλά και την ιστορία του συλλόγου. Ένιωθε ευλογημένος που υπηρετούσε έναν τόσο μεγάλο σύλλογο και μόνο χαμένος δεν βγήκε από αυτή του τη συμπεριφορά. Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι όταν ήρθε στους πράσινους είχε 3 ευρωλίγκες στο παλμαρέ του και όταν αποχώρησε είχε 8! Αυτή του τη νοοτροπία την μεταλαμπάδευσε και σε όποιον παίκτη περνούσε το κατώφλι του ΟΑΚΑ. Τον έκανε να νιώθει υπερήφανος και υπόχρεος που του δόθηκε η ευκαιρία να φορέσει τη συγκεκριμένη φανέλα. Και οι αθλητές που είχε υπό την καθοδήγησή του ο Ομπράντοβιτς δεν ήταν τυχαίοι αλλά καταξιωμένοι και τεράστιες προσωπικότητες. Μποντίρογκα, Ρέμπρατσα, Κουτλουάι, Γιασικεβίτσιους, Πέκοβιτς και Μπατίστ στάζουν μέλι για τον εξάστερο όπου βρεθούν και όπου σταθούν. Νιώθουν ότι υπηρέτησαν μία τεράστια ομάδα, αγαπήθηκαν από τον κόσμο, πρόσφεραν πολλά και έγιναν καλύτεροι αθλητές. Αυτή η μαγική συνταγή διήρκεσε 12 ολόκληρα χρόνια όπου διοίκηση, προπονητές, παίκτες και κόσμος όντας μία γροθιά σάρωσαν τα πάντα στο διάβα τους.
Όπως σε κάθε οικογένεια υπήρχαν και στον Παναθηναϊκό επεισόδια και προστριβές όλα αυτά τα χρόνια. Το πιο σοβαρό από όλα έγινε την πρώτη χρονιά του Ζοτς σε ένα παιχνίδι με τη Δάφνη όπου ο προπονητής είχε πολύ έντονο διάλογο με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη. Την επομένη του επεισοδίου στις εφημερίδες γράφηκαν πολλά και τραγικά. Την ίδια ώρα που γράφονταν αυτά στη προπόνηση των πρασίνων ο Ομπράντοβιτς και ο Φράγκι τα είχαν ήδη βρει! Όταν μπήκε ο Αλβέρτης για ζέσταμα ο Ζοτς τον ρώτησε αν είναι όλα καλά. Η απάντηση που πήρε ήταν καλά και εκεί τελείωσαν όλα. Ο Αλβέρτης τα επόμενα χρόνια ως αρχηγός της ομάδας ήταν θεματοφύλακας της πειθαρχίας και της τάξης στα πράσινα αποδυτήρια. Σαν να πήρε το χρίσμα από εκείνον τον τσακωμό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν όταν μετά από μία σημαντική νίκη ο Γιάκα Λάκοβιτς βγήκε με γυαλιά ηλίου, κοντά στα μεσάνυκτα, για να κάνει δηλώσεις! Τότε ακούστηκε από το βάθος ένα ποιμενικό σφύριγμα, συνοδευόμενο από ένα αυστηρό βλέμμα….Ναι καλά καταλάβατε, ήταν ο Αλβέρτης που επανέφερε στη τάξη τον πιτσιρικά τότε Λάκοβιτς. Ο Σλοβένος πιο σοβαρός από ποτέ έκανε τις δηλώσεις και μπήκε στο πούλμαν. Έτσι λειτουργούσε ο Παναθηναϊκός τότε με αρχές, κανόνες και με την απαραίτητη ιεραρχία. Όχι μικροί μεγάλοι στο ίδιο καφενείο!
Υπήρχαν και άλλες προστριβές του Ζοτς με παίκτες της ομάδας. Οι σχέσεις του με τον Ρέμπρατσα λεγόταν ότι δεν ήταν και οι καλύτερες, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον παίκτη να βγει mvp στο φάιναλ 4 της Πυλαίας. Γενικά υπήρχε μία μοναδική χημεία στην ομάδα και πολλές φορές οι ήττες και τέτοιου είδους επεισόδια οδηγούσαν σε απίστευτη συσπείρωση με τους τίτλους να έρχονται ο ένας μετά τον άλλον.
Η αύρα του τεράστιου Ομπράντοβιτς παρέμεινε στο ΟΑΚΑ και για τα επόμενα χρόνια μετά την αποχώρησή του το καλοκαίρι του 2012. Τα τελευταία 2 χρόνια όμως παρατηρήθηκαν κρούσματα που δεν είχαν προηγούμενο στην ΚΑΕ. Αρχικά πέρσι ο Γκιστ πιάστηκε θετικός σε χρήση ινδικής κάνναβης. Ο Γιαννακόπουλος εισακούοντας και την επιθυμία του κόσμου τον κράτησε στην ομάδα. Να θυμίσουμε ότι ο συγκεκριμένος παίκτης έλειψε από όλη σχεδόν τη προετοιμασία λόγω ενός προσωπικού προβλήματος που τον κράτησε στην Αμερική όλο το καλοκαίρι. Η ΚΑΕ του έδωσε όσο χρόνο χρειάστηκε και το ευχαριστώ του ήταν να αφήσει την ομάδα γυμνή στους περσινούς τελικούς. Η ποιότητά του σαν παίκτης όμως και η προσωπική συμπάθεια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου τον κράτησαν στην ομάδα δίνοντάς του δεύτερη ευκαιρία. Επί Ομπράντοβιτς αυτό δε θα συνέβαινε ποτέ. Αν έκανε σωστά ή λάθος ο πρόεδρος αυτό χωρά πολύ συζήτηση, αλλά όπως και να έχει έγινε το χατίρι των οπαδών που σε όλα τα σάιτ και τα μπλογκ ζητούσαν επίμονα την παραμονή του στη ομάδα. Φέτος ο ίδιος παίκτης πέφτει ξανά σε σοβαρότατο παράπτωμα. Το μέλλον του στην ομάδα είναι αβέβαιο και πλέον και οι ίδιοι οι οπαδοί είναι μοιρασμένοι στα δύο καθώς νιώθουν αφενός προδομένοι αλλά αφετέρου παραμονεύει και ο Ολυμπιακός στη γωνία.
Εκτός όμως από τον Γκιστ υπήρχαν και άλλοι δύο ξενύχτηδες που πιάστηκαν στα πράσα. Φελντέιν και Χέινς είπαν να πάρουν και αυτοί γεύση από τις ομορφιές της συμπρωτεύουσας. Μιλάμε για παίκτες που βρίσκονται μόλις στον πρώτο τους χρόνο στην ομάδα και δε δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση να κάνουν κάτι τέτοιο. Ο Φελντέιν αποκτήθηκε από την παγκοσμίως άγνωστη Μπαγιαμόν του Πουέρτο Ρίκο και μπορεί να ξεκίνησε καλά τη χρονιά, αλλά μετά την αύξηση στις αποδοχές του μάλλον επιδόθηκε στο άθλημα του άλματος επί καλάμου! Αντί λοιπόν κάθε πρωί να τσιμπιέται για να δει αν βλέπει όνειρο ή πραγματικά φορά την φανέλα με το τριφύλλι, προτίμησε μετά από ήττα να βγει για clubbing. Ο θυμόσοφος λαός μας λέει πως όσο πιο ψηλά φτάσεις τόσο πιο δυνατός θα είναι ο κρότος όταν πέσεις. Αυτό θα το καταλάβει σε λίγο καιρό ο συμπαθής Τζειμς. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τον Χέινς που εδώ και τρεις μήνες παλεύει να βρει θέση στην ομάδα και το μόνο που θυμόμαστε από αυτόν είναι μερικές αναλαμπές. Αντί να σκύψει το κεφάλι και να δουλέψει όσο πιο πολύ μπορεί για να κατοχυρώσει θέση στην ομάδα της επόμενης περιόδου προτίμησε τα σφηνάκια. Η αποχώρηση του Διαμαντίδη θα έπρεπε να δώσει έξτρα κίνητρο σε παίκτες που αγωνίζονται στην ίδια θέση με αυτόν για να την καπαρώσουν αλλά φευ…Τα τρένα όμως περνούν μία φορά και ως γνωστών δεν διαθέτουν και όπισθεν!
Ο πρόεδρος της ΚΑΕ έχει πολύ δουλειά για ακόμα ένα καλοκαίρι. Πολύ περισσότερο φέτος που θα υπάρχει και το δυσαναπλήρωτο κενό του Διαμαντίδη. Θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά και να βρει τον τρόπο να ξαναδημιουργήσει το μοντέλο του Ζοτς που μεγαλούργησε τα προηγούμενα χρόνια. Να βρει τον κατάλληλο προπονητή και να του δώσει εξουσίες. Να του δώσει εν ολίγοις τα κλειδιά της ομάδας και αυτός να έχει την υψηλή εποπτεία. Δεν είναι εύκολο καθόλου καθώς δεν υπάρχουν και πολλοί διαθέσιμοι προπονητές. Αν αποφασίσει την παραμονή του Αργύρη ας τον αφήσει να χτίσει την ομάδα σύμφωνα με την αγωνιστική φιλοσοφία που ο ίδιος πρεσβεύει. Αν πάει σε αλλαγή ας κάνει το ίδιο και με τον νέο προπονητή όποιος και αν είναι αυτός. Στο τέλος της σεζόν μπορεί να υπάρχουν και πολύ καλά ονόματα διαθέσιμα λόγω αποχωρήσεων. Δεν χρειάζεται βιασύνη σε αυτό το θέμα.
Εκτός από όλα τα παραπάνω ο πρόεδρος έχει και τον αγαπημένο του Τζέιμς Γκιστ να σκεφτεί και να αποφασίσει για το μέλλον του στην ομάδα. Στο λιμάνι παραμονεύουν και ένας τέτοιος παίκτης μαζί με τον Πρίντεζη θα ήταν δώρο θεού για αυτούς. Ίσως μία γενναία μείωση για παραμονή του στην ομάδα να ήταν το ιδανικό σενάριο με ρήτρες για διακοπή συμβολαίου σε ανάλογα περιστατικά. Αν αγαπά την ομάδα ο Αμερικανός και σέβεται ανθρώπους και αξίες θα παραμείνει, διαφορετικά τα λεφτά που παίρνει τώρα θα επενδυθούν στον αντικαταστάτη του. Μη ξεχνάμε και το παράδειγμα του Λέτο ο οποίος παίζει σχεδόν τσάμπα στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό για να αποδείξει ότι αξίζει την εμπιστοσύνη της διοίκησης και του κόσμου.
Ο εξάστερος έχει όνομα βαρύ σαν ιστορία και δεν παρακαλάει κανέναν. Για κάθε Φελντέιν και Χέινς που δεν εκτιμούν το θείο δώρο που τους έτυχε, υπάρχουν δεκάδες παίκτες ακόμα καλύτεροι όπως ο Τζάνινγκ που το καλοκαίρι σχεδόν παρακαλούσε να έρθει στην ομάδα. Αυτό έγινε με πολύ πιο τεράστιους παίκτες στο παρελθόν καθώς μετά τον Μποντιρόγκα υπήρξε Διαμαντίδης, μετά τον Ρέμπρατσα ο Μπατιστ και μετά τον Τομάσεβιτς ο Πέκοβιτς. Ο Παναθηναικός είναι πάνω από ονόματα και πάντα θα βρίσκει τον δρόμο του. Ο μόνος γρίφος που μένει άλυτος μέχρι στιγμής είναι ο εξής: Μετά τον Ζοτς ποιος??
