Το πάλαι ποτέ κραταιό και απόρθητο Αλεξάνδρειο είναι ένα γήπεδο με μεγάλη ιστορία για όλους του θιασώτες της πορτοκαλί μπάλας. Μπορεί να μετονομάστηκε, πολύ ορθώς σε, nick galis hall αλλά στη μνήμη όλων μας παραμένει ως το ιστορικό Αλεξάνδρειο. Μία έδρα που φιλοξενούσε τις δύο πιο δυνατές ομάδες της δεκαετίας του ΄80 τον Άρη και τον ΠΑΟΚ. Τα ντέρμπι της συμπρωτεύουσας την εποχή εκείνη έχουν γράψει τη δική τους ξεχωριστή ιστορία στο πάνθεον του Ελληνικού μπάσκετ. Αλλά και κάθε Πέμπτη την εποχή που Γκάλης και Γιαννάκης μεσουρανούσαν το Αλεξάνδρειο φιλοξένησε μερικές επικές Ευρωπαϊκές μονομαχίες με τις δυνάμεις της εποχής Μπαρτσελόνα, Γιουγκοπλάστικα, Παρτίζαν και Μακάμπι. Με χωρητικότητα περίπου 5.500 θεατές ήταν πολύ δύσκολο για κάθε αντίπαλο να προβάλει αντίσταση σε μία τόσο καυτή έδρα.
Τα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό αποτελούσαν και αυτά ένα ξεχωριστό γεγονός καθώς μιλάμε για τις δύο μεγαλύτερες δυνάμεις του Ελληνικού μπάσκετ. Ακόμα και την εποχή της παντοδυναμίας του Άρη οι πράσινοι έβαζαν πάντα δύσκολα στους αντιπάλους τους. Τα χρόνια περνούσαν ο Παναθηναϊκός έχτιζε σιγά σιγά την αυτοκρατορία του σε Ελλάδα και Ευρώπη και οι επισκέψεις στη Θεσσαλονίκη πολλές φορές μετατρέπονταν σε εφιάλτες για τους κίτρινους και τους οπαδούς τους. Με μερικά χαρακτηριστικά παιχνίδια των 2 ομάδων θα ασχοληθούμε σήμερα με την ευκαιρία της επίσκεψης του εξάστερου στη συμπρωτεύουσα για τον τρίτο ημιτελικό.
Τον Ιανουάριο το 2007 ο Παναθηναϊκός βρισκόταν στο δρόμο για το πρώτο triple crown της ιστορίας του. Από την αρχή της σεζόν το μάτι των πράσινων γυάλιζε και η επίσκεψη στο Αλεξάνδρειο ξύπνησε τους χειρότερους εφιάλτες στους κίτρινους οπαδούς. Με μία ολοκληρωτική εμφάνιση από τους παίκτες του Ζέλικο Ομπράντοβιτς το κοντέρ σταμάτησε στους +36 πόντους με το τελικό 60-96 να γκρεμίζει συθέμελα τα όποια όνειρα των κίτρινων για νίκη. Ο Σάνι Μπετσίροβιτς βρέθηκε σε τρομερή βραδιά και με 20 πόντους και 4/4 τρίποντα ήταν ο πρωτεργάτης της νίκης. Στο παιχνίδι αυτό είδαμε και μία από τις ελάχιστες καλές εμφανίσεις του Τόνι Ντελκ όπου και αυτός σταμάτησε στους 19 πόντους. Το τέλος του παιχνιδιού βρήκε τις δύο ομάδες να αποχωρούν εν μέσω θερμών χειροκροτημάτων από τους κίτρινους οπαδούς.
Λίγους μήνες νωρίτερα στον ημιτελικό του πρωταθλήματος έλαβε χώρα άλλη μία αιχμαλωσία του Άρη στο ίδιο γήπεδο. Συγκεκριμένα στις 18/5/2005 οι πράσινοι έκαναν άλλον έναν υγιεινό περίπατο και με 19 πόντους του Μπατίστ επικράτησαν με 71-93 διατάσσοντας για ακόμα μία φορά σιγή στο ενθουσιώδες κοινό των κίτρινων του βορρά.
Αρκετά χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα την περίοδο 2011-12 οι δύο ομάδες αναμετρήθηκαν στον προημιτελικό του πρωταθλήματος με την διαφορά ξανά να υπερβαίνει τους 20 πόντους. Ο Λόγκαν με 13 πόντους και ο Σάτο με 11 έγραψαν την ιστορία του συγκεκριμένου παιχνιδιού όπου η κόρνα της λήξης βρήκε τον Παναθηναϊκό θριαμβευτή με 65-88.
Ένα άλλο εντυπωσιακό και μοναδικό στοιχείο το συναντάμε στις τελευταίες τρεις περιόδους πριν από την φετινή, όπου όλα μα όλα τα παιχνίδια των δύο ομάδων ήταν βγαλμένα στη κυριολεξία από καρμπόν. Με τις ίδιες σχεδόν διαφορές αλλά και με παρόμοια σκορ. Η αρχή έγινε το 2012-2013 όπου πράσινοι επιβλήθηκαν με 56-71, στην πρώτη χρονιά του Πεδουλάκη στον πάγκο, με τον Διαμαντίδη να σταματάει στους 11 πόντους. Την επόμενη σεζόν το τελικό σκορ ήταν 59-75 και ο αρχηγός πετύχαινε 13 πόντους. Τέλος το 2014-2015 ο αγώνας έληξε με 56-72 με τον Διαμαντίδη να πετυχαίνει ξανά 11 πόντους. Είναι ηλίου φαεινότερων πλέον ότι το ντέρμπι που κάποτε γινόταν δεν υφίσταται τα τελευταία χρόνια καθώς ο Παναθηναϊκός έχει ξεφύγει πολύ. Από η σεζόν 2007-2008 όπου γνώρισε την τελευταία του ήττα, σε ένα αδιάφορο παιχνίδι, κερδίζει ανελλιπώς στην έδρα του αντιπάλου του μετρώντας 10 σερί νίκες. Όσο καυτή να είναι η συγκεκριμένη έδρα δεν μπορεί να υπερκεράσει το πλεόνασμα ποιότητας των δύο ομάδων.
Φέτος ο Πρίφτης έχει κάνει ομολογουμένως εξαιρετική δουλειά τηρουμένων των αναλογιών. Στη πρεμιέρα του πρωταθλήματος δυσκόλεψε πάρα πολύ τους πράσινους μέχρι να κάμψουν την αντίστασή του. Είναι σίγουρο πως αν δεν προσέξουν απόψε οι πράσινοι θα βρεθούν προ εκπλήξεως. Η ιστορία δεν παίζει μπάσκετ και το παράδειγμα του Άρη τα προηγούμενα είναι χαρακτηριστικό. Ο Άρης για πολλά χρόνια ήταν κυρίαρχος αλλά μετέπειτα έμειναν μόνο οι φανέλες και η καλή εξέδρα για να θυμίζουν τα περασμένα μεγαλεία. Το Αλεξάνδρειο σε κάθε αναμέτρηση με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό ήταν κατάμεστο και θορυβώδες. Πάντα όμως στο τέλος επικρατούσε μία εκκωφαντική σιωπή και σκυμμένα κεφάλια. Πολλές φορές όμως υπήρχαν και ιπποτικά χειροκροτήματα αναγνώρισης της ανωτερότητας των πράσινων, από ένα άκρως μπασκετικό κοινό όπως είναι οι Αρειανοί. Απόψε ας ελπίσουμε να επικρατήσει πάλι αυτή η γλυκιά σιωπή που θα έχει επιβληθεί από τους παίκτες του Πεδουλάκη σε μία αναμέτρηση crash test ενόψει τελικών. Μακάρι και ο αντίπαλος να είναι ανταγωνιστικός και να βάλει δύσκολα στους πράσινους που χρειάζονται όσο τίποτα άλλο τα δυνατά παιχνίδια για να αφομοιώσουν καλύτερα την αλλαγή προπονητή και να παρουσιαστούν πανέτοιμοι στα παιχνίδια με τον αιώνιο αντίπαλο.
