O αγώνας με τη Λοκομοτιβ Κουμπάν ήταν ένα φροντιστήριο για όλους στην ομάδα. Ο τρόπος που ξεκίνησε το παιχνίδι και το πώς ολοκληρώθηκε θα πρέπει να αποτελέσει τον μπούσουλα που θα τηρήσουν πιστά οι πράσινοι από εδώ και στο εξής. Στα πρώτα 3 δεκάλεπτα υπήρξε η πλήρης αιχμαλωσία της ομάδας απέναντι στους Ρώσους που έμοιαζαν πιο διαβασμένοι και πιο έτοιμοι για το παιχνίδι. Ο Τζόρτζεβιτς έμοιαζε χαμένος στον πάγκο και με τις πολλές αλλαγές που έκανε πιο πολύ μπέρδευε παρά βοηθούσε την ομάδα. Το μπάσκετ που έπαιζε ο Παναθηναϊκός σε αυτό το διάστημα ήταν άναρχο και θύμιζε περισσότερο ανοικτό γήπεδο παρά αγώνα ευρωλίγκας. Αν δεν υπήρχε ο Γκιστ σε αυτό το σημείο να δίνει με απανωτά καρφώματα το φιλί της ζωής στους πράσινους το πουλάκι θα είχε πετάξει από πολύ νωρίς.
Η Λοκομοτίβ έδειχνε πιο ομάδα και κέρδιζε όλες τις μάχες κάτω από τα καλάθια. Ο Ραντούλιτσα για ακόμα μία φορά εκτέθηκε από τους ευέλικτους ημίψηλους του Μπαρτζώκα. Στο τελευταίο δεκάλεπτο χρειάστηκε η συμβολή του άγουρου Χάντερ για να κλείσουν οι τρύπες στην άμυνα και να έρθουν και έξτρα λύσεις στη επίθεση με 5 υπερπολίτιμους πόντους. Ο ακρογωνιαίος λίθος όμως για την επική ανατροπή είχε ονοματεπώνυμο και λεγόταν Δημήτρης Διαμαντίδης. Ο αρχηγός στη πρώτη φάση του αγώνα δέχτηκε μία μεγαλοπρεπή τάπα από τον Σίνγκλετον στη προσπάθεια για κάρφωμα. Ίσως ήταν και η φάση που έκρινε την αναμέτρηση. Όσοι γνωρίζουν τον Μήτσο ξέρουν καλά ότι πειράχθηκε ο εγωισμός του σε αυτό το σημείο. Το γήπεδο τον αποθέωσε και τη συνέχεια την είδαμε όλοι μας! Ο 3D πήρε την ομάδα από το χέρι και με 15 πόντους, 5 ριμπάουντ και 6 ασίστ έγραψε άλλη μία χρυσή σελίδα στη βίβλο της καριέρας του. Έκανε τα πάντα στο γήπεδο και δίδαξε σε όλους τους συμπαίκτες του τι εστί ηγέτης και τι θα πρέπει να κάνουν του χρόνου που αυτός θα βλέπει τα παιχνίδια με πολιτικά από την εξέδρα.
Από κοντά και ο συγκινητικός Καλάθης που έβγαλε τα πνευμόνια του Ντιλέινι και πέτυχε ένα τρίποντο μαχαιριά στη Λοκομοτίβ και ισοφάρισε σε 74-74 στο πιο κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού. Γκιστ και Ουίλιαμς είχαν αμφότεροι από 16 πόντους και συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανατροπή, ειδικά ο δεύτερος που προερχόταν και από τραυματισμό. Χέινς και Φώτσης για ακόμα ένα παιχνίδι ήταν μία απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα, ενώ ο Φελντέιν περνά και αυτός ένα ντεφορμάρισμα τον τελευταίο καιρό. Τουλάχιστον κυνηγά όλες τις φάσεις στην άμυνα και αυτό το είδαμε και χθες. Ο Χάντερ ήταν αλάνθαστος. Έκανε μόνο τα απαραίτητα και τα έκανε πολύ καλά. Ίσως να έπρεπε να πάρει περισσότερο χρόνο στο τέλος μαζί με τον Γκιστ, αλλά ο Σάλε προτίμησε την εμπειρία του Ραντούλιτσα και το ταλέντο του στην επίθεση που τελικά δεν το είδαμε μέχρι το τέλος του αγώνα.
Υπάρχει και κάτι άλλο που βοήθησε την τελική έκβαση του παιχνιδιού. Ο καταπληκτικός μας κόσμος που όμοιό του δεν συναντάς πουθενά στην Ευρώπη. Συνεχής φωνή και τραγούδι μέχρι το τελευταίο λεπτό και αμέτρητη πίστη στην ομάδα. Αυτό να γίνει και μάθημα σε μερικούς (λίγους είναι η αλήθεια) που μουρμούριζαν σε μερικές κακές στιγμές του Καλάθη στο πρώτο ημίχρονο. Όλοι μας ξέρουμε κατά βάθος ότι στο τέλος κάτι θα γίνει και θα κερδίσουμε. Κάποτε αυτό το συναίσθημα πήγαζε από την παρουσία του τεράστιου Ζοτς στη άκρη του πάγκου. Τώρα είναι η παρουσία του μέγιστου Διαμαντίδη αυτή που μας γεμίζει με σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Είναι και το τελευταίο κομμάτι αυτός μαζί με τον Φώτση που μας συνδέει με την αυτοκρατορία του παρελθόντος.
Τελειώνοντας να αναφερθούμε στην τελευταία φάση όπου έγινε πολύ συζήτηση για το βιαστικό σουτ του αρχηγού μας ενώ υπολείπονταν 14 ολόκληρα δευτερόλεπτα. Η απόφαση ήταν σωστή και εξηγώ τον λόγο. Το πλάνο προέβλεπε να προλάβουν οι παίκτες να κάνουν τρίποντο και αν αυτό ήταν εύστοχο να παίξουν μία καλή τελευταία άμυνα. Οι Ρώσοι έχοντας το goal average σε περίπτωση νίκης του Παναθηναϊκού με +9 θα έκαναν σίγουρα φάουλ ώστε να αποτρέψουν στο τρίποντο. Οπότε στη χειρότερη θα πήγαιναν στο -9 και θα είχαν και τη μπάλα στα χέρια τους. Πριν το παιχνίδι η διαφορά πόντων ήταν +86 για την Κουμπάν και +26 για τον Παναθηναϊκό. Άρα δεν υπήρχε περίπτωση να καλυφθεί στα εναπομείναντα παιχνίδια όπου εμείς έχουμε και δύο επισκέψεις στην Τουρκία. Ήταν ένα καλό πλάνο λοιπόν που απλά δεν κατάληξε σε καλάθι από το τρίποντο του Διαμαντίδη.
Κρατάμε την τεράστια νίκη και προχωράμε. Η εμφάνιση δεν ήταν τόσο καλή όσο σε προηγούμενα παιχνίδια αλλά το γεγονός ότι κερδίζουμε έχοντας σε κακή μέρα αρκετούς παίκτες μας κάνει να χτίζουμε χαρακτήρα. Ο φετινός Παναθηναϊκός έχει πολύ δρόμο ακόμα στη διοργάνωση. Το χθεσινό παιχνίδι προσφέρεται για κρίσεις και διορθώσεις και από τους παίκτες και από τον προπονητή. Η συνέχεια πρέπει να είναι καλύτερη και όσο περνάει ο καιρός τόσο τα λάθη δεν συγχωρούνται.
Υ.Γ. Δημήτρη Διαμαντίδη συνέχισε να το απολαμβάνεις!
