Η συμβολή του Παύλου Γιαννακόπουλο σε κάθετι Παναθηναϊκό είναι ανυπολόγιστη και δικαίως τον κατατάσσει στους κορυφαίους παράγοντες όλων των εποχών στην ιστορία του «τριφυλλιού» και τον σπουδαιότερη εν ζωή. Άλλωστε, ως μία μικρή ένδειξη τιμής και αναγνώρισης το κλειστό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο περίφημος «Τάφος του Ινδού», φέρει το όνομά του.
Με την λατρεία του προς τον Παναθηναϊκό έκδηλη από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο Παύλος Γιαννακόπουλος εντυπωσιασμένος από το επίτευγμα του τελικού Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ αποφασίζει στις 10 Ιουνίου 1971 να λάβει την ιδιότητα του μέλους στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου, με την εξέλιξή του να είναι ταχύτατη μιας και άμεσα ανέλαβε ρόλο γενικού γραμματέα.
Tην σεζόν 1974-75 συμμετέχει στην διοίκηση του «Παναθηναϊκού Συναγερμού» υπό την σκέπη του Αντώνη Μαντζαβελάκη, για να ακολουθήσει στις 25 Μαΐου 1976 η ανάληψη πόστου γενικού αρχηγού και α' αντιπροέδρου. Η προσφορά υπηρεσιών του στα «πράσινα δρώμενα» συνεχίζεται ενώ για μία δεκαετία (1987-1997), ηγείται της «μάνας του λόχου», του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού, έχοντας συγχρόνως ξεκινήσει το δύσκολο έργο να χτίσει την αυτοκρατορία του μπασκετικού τμήματος και την ανάδειξή του σε έναν ευρωπαϊκό κολοσσό.
Μετά την αυτονόμησή του και την απόκτηση επαγγελματικού χαρακτήρα, αναλαμβάνει σε συνεργασία με τον Θανάση Γιαννακόπουλο την διοίκησή της και με... καταθέσεις εκατομμυρίων ευρώ έχει βάλει στην τροπαιοθήκη του συλλόγου 13 πρωταθλήματα, 9 κύπελλα, 6 Euroleague και 1 Διηπειρωτικό.
Αξιοσημείωτη, τέλος, είναι και η κοινωνική δράση του Παύλου Γιαννακόπουλου καθώς μεταξύ άλλων ξεχωρίζει η προσφορά αίματος στο Τζάνειο νοσοκομείο Πειραιά μετά την τραγωδία της Θύρας 7, την δωρεά χρημάτων στον άρρωστο οργανωτή του Ολυμπιακού Αττίλιο καθώς και την βοήθεια στην νοσηλεία του άτυχου παίκτη του Πανιωνίου, Μπόμπαν Γιάνκοβιτς.