Έπειτα από 18 παιχνίδια στην φετινή συναρπαστική Euroleague μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι και φέτος είναι λίγοι, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, οι παίκτες που τραβάνε το κουπί για το τριφύλλι στην συντριπτική πλειοψηφία των αγώνων. Καλάθης, Φριντέτ (με τις τρανταχτές αμυντικές του αδυναμίες), Παπαπέτρου και Τόμας είναι οι μόνοι σταθεροί παίκτες της ομάδας που καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά στις περισσότερες περιπτώσεις.

 

Επιμέλεια : Παύλος Βουράκης

 

Όσον αφορά τους υπόλοιπους παίκτες του ρόστερ, χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Σε αυτούς που αποκτήθηκαν συνειδητά για να προσφέρουν μερικές ανάσες χωρίς να προορίζονται για πρωταγωνιστικό ρόλο και σε αυτούς που η ομάδα στήριζε πολλά αλλά οι ίδιοι δεν φαίνονται ικανοί να ανταπεξέλθουν στις προσδοκίες.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν παίκτες όπως ο Μπέντιλ, ο Γουάιλι και ο Μπράουν ο οποίος αποτέλεσε παρελθόν πριν από λίγες μέρες. Ο Γουάιλι ξεκίνησε αρκετά δυναμικά την σεζόν ωστόσο στην πορεία με την έλευση του Ρικ Πιτίνο έριξε αισθητά την απόδοση του. Αναμφίβολα πρόκειται για μια περίπτωση που αν προσεχθεί μπορεί να προσφέρει στο μέλλον, σε αντίθεση με τον Μπέντιλ που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα πως δεν μπορεί να σταθεί σε αυτό το επίπεδο.

Ωστόσο η δεύτερη κατηγορία παικτών που αναφέρθηκε παραπάνω είναι αυτή που πονάει περισσότερο το τριφύλλι. Στην λίστα αυτή φιγουράρουν τα ονόματα των Ράις και Τζόνσον. Πρόκειται αναμφίβολλα για δύο παίκτες με τεράστιες παραστάσεις και εμπειρίες που η έλευση τους το καλοκαίρι σκόρπισε αισιοδοξία στους φιλάθλους της ομάδας. Δυστυχώς, μέχρι τώρα, η αστάθεια και η αδιαφορία τους είναι σίγουρα δύο στοιχεία που υπερκαλύπτουν ορισμένες στιγμές ποιότητας που μπορεί να προσφέρουν. Όπως δεδομένα μια τέτοια στιγμή ήταν η καθηλωτική εμφάνιση του Ράις στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, μια εμφάνιση που έδιωξε και τα σύννεφα πάνω από τον παίκτη ο οποίος μέχρι τότε κινδύνευε με αποδέσμευση (νυχτοπερπατήματα, κόντρα με Γιαννακόπουλο). Από εκείνον όμως τον αγώνα ο Ράις με εξαίρεση ελάχιστα σημεία, είναι το λιγότερο αρνητικός στα παιχνίδια της ομάδας στην Ευρώπη. Σχετικά με τον Τζόνσον ότι και να πει κανείς είναι λίγο. Πραγματικά τόσο οι άνθρωποι γύρω από την ομάδα όσο και οι φίλαθλοι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν ποιον παίκτη βλέπουν να περιφέρεται με την φανέλα με το όνομα Τζόνσον στην πλάτη. Πάντως σίγουρα δεν αντικρίζουν έναν παίκτη με 10ετή εμπειρία στο NBA, έναν παίκτη που δυνητικά θα μπορούσε να αποτελεί αμυντικό πολυεργαλείο και σίγουρους επιθετικούς πόντους. Αντιθέτως βλέπουν έναν παίκτη εντελώς αδιάφορο, χαμογελαστό όταν η ομάδα χάνει με 10 πόντους και γενικά εκτός τόπου και χρόνου.

Στην παραπάνω κατηγορία δεν θα μπορούσε να μην ανήκει και ο Νίκος Παππάς, ένας παίκτης που στο παρελθόν προσέφερε στην ομάδα, αγαπήθηκε όσο λίγοι αλλά την δεδομένη χρονική περίοδο η παρουσία του δεν μπορεί να προσφέρει το παραμικρό στον Παναθηναϊκό. Βέβαια έχει και το ελαφρυντικό του βαρύτατου τραυματισμού του,ωστόσο το τριφύλλι δεν είναι σε θέση να τον περιμένει αυτή την στιγμή πόσο μάλλον όταν επιβαρύνει την ομάδα με συμβόλαιο ύψους 800.000 ευρώ.

Τέλος ο Γιώργος Παπαγιάννης μπορεί να έχει ανεβάσει αισθητά την απόδοση του με τον Πιτίνο στον πάγκο ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν είναι ο παίκτης που μπορεί να αποτελέσει φόβητρο κάτω από την μπασκέτα του τριφυλλιού ούτε τώρα ούτε στο μέλλον. Όσο κι αν γίνεται προσπάθεια να αναδειχτεί στο next big thing του Ελληνικού μπάσκετ, αποδεδειγμένα δεν διαθέτει τα προσόντα και την όρεξη για ατομική βελτιώση που απαιτείται για κάτι τέτοιο.

Εν κατακλείδη δεν είναι δυνατόν η ομάδα να διακριθεί με 4-5 παίκτες να σηκώνουν μονίμως το φορτίο. Ο Ρικ Πιτίνο έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι μπορεί να καταφέρει πράγματα που μοιάζουν αδύνατα. Ας ελπίσουμε να πραγματοποιήσει ένα ακόμα μπασκετικό θαύμα...

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως κάποιο σχόλιο σας θίγει, παρακαλούμε επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί άμεσα.
Mat's picture

Mat

Διαφημιστείτε εδω