http://www.trifillakia.gr/diafimisteite-sto-trifillakiagr

Η κατάκτηση του κυπέλλου, απέναντι στον φιλότιμο Φάρο Κερατσινίου, ήταν μία εκκρεμότητα που όλοι περίμεναν να εκπληρώσουν, μετά την πρόκριση επί του Ολυμπιακού στην πρώτη φάση του κυπέλλου. Περισσότερο σαν αγώνας προετοιμασίας για το επερχόμενο κρίσιμο παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα έμοιαζε παρά με τελικό κυπέλλου. Ας όψεται βέβαια το επίπεδο των Ελλήνων φιλάθλων και η δεδομένη ανικανότητα της πολιτείας που καθιστούν απαγορευτική κάθε σκέψη για διεξαγωγή και στη χώρα μας ενός final 8 όπως γίνεται σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Μία πραγματική γιορτή για το μπάσκετ με μεγάλα παιχνίδια και πολλές εκπλήξεις. Αλλά δυστυχώς η Ευρώπη απέχει εκατομμύρια χιλιόμετρα από την αθλητική και όχι μόνο Ελλάδα.

Ο αγώνας δεν χρίζει σχολιασμού και αναλύσεων. Όπως πολύ σωστά είχε πει σε μία τηλεοπτική του εμφάνιση ο Μανώλης Παπαμακάριος, ο Φάρος πανηγύρισε την κατάκτηση του κυπέλλου στον ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ. Ήταν τεράστια υπέρβαση η φετινή πορεία της ομάδας του Κερατσινίου που πραγματικά αξίζει το χειροκρότημα όλων μας. Η χαρά όσων συμμετείχαν στον τελικό ήταν έκδηλη στα πρόσωπά τους και δε θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι το χάρηκαν περισσότερο από πολλούς παίκτες του τριφυλλιού που έχουν φάει τους τελικούς και τους τίτλους με το κουτάλι.

Ο Παναθηναϊκός για 19η συνεχή χρονιά κατακτά τίτλο μετά από την αποφράδα δεύτερη σεζόν του Μάλκοβιτς το 1996-1997. Εκεί όπου αποκλείστηκαν από όλες τις διεκδικήσεις τίτλων με ήττες ντροπή από Ολυμπιακό στην Ευρώπη , Απόλλων Πατρών στο κύπελλο και ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα. Από την επόμενη σεζόν όμως δεν υπήρχε χρονιά χωρίς τίτλο. Το nothing δεν είναι γνωστή λέξη για τη διοίκηση και του οπαδούς του μεγαλύτερου συλλόγου που γνώρισε ο Ελληνικός αθλητισμός. Ο κάθε τίτλος έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Μεγαλώνει την τροπαιοθήκη του συλλόγου και τον κάνει ακόμα μεγαλύτερο. Οι πράσινοι μετρούν 58 τίτλους. 6 Ευρωπαϊκά, 34 πρωταθλήματα, 17 κύπελλα και 1 διηπειρωτικό. Μόνο που τα διαβάζεις σε πιάνει δέος και ζαλάδα.

Κάθε ένας τίτλος είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος. Η διαφορά είναι στο τρόπο που κατακτήθηκαν και πόσο σημαντικός ήταν καθένας από αυτούς. Υπήρχαν ανεπανάληπτοι θρίαμβοι όπως στη Μπολώνια το 2002 και στο ΣΕΦ το 1999 που πανηγυρίστηκαν περισσότερο από κάθε άλλον. Υπήρχαν παλικαρίσιοι τίτλοι όπως στο Βερολίνο το 2009, με διαιτητικά όργια εναντίον μας, και στο τελικό του πρωταθλήματος το 2011, χωρίς τον Διαμαντίδη, με τα 6/6 τρίποντα του Φώτση. Υπήρχε κατάκτηση ευρωλίγκας με Βουγιούκα, Καιμάκόγλου και Σάτο όταν κανείς δεν μας υπολόγιζε σαν υποψήφιους διεκδικητές, ούτε καν για φάιναλ 4. Υπήρχαν 2 triple crown, 3 ‘’σκούπες’’ σε τελικούς πρωταθλήματος και αξέχαστοι τελικού κυπέλλου όπως το 2009 που, με 3 σερί τρίποντα του μεγάλου μας αρχηγού, ρίξαμε στο καναβάτσο τον αιώνιο αντίπαλο πάνω που είχε αρχίσει να πιστεύει ότι μπορεί να μας κερδίσει. Υπήρχαν και μερικοί τίτλοι που ήταν σαν μία συνηθισμένη ημέρα στη δουλειά. Έτσι ακριβώς ήταν οι δύο τελευταίοι τελικοί κυπέλλου με ομάδες σαφώς ασθενέστερες που μόνο και μόνο η παρουσία τους στον τελικό αποτελούσε μέγιστη τιμή για αυτές. Ίσως τα μεγαλύτερα οφέλη, από τον συγκεκριμένο τελικό, να είναι για τους μικρούς μας παίκτες που από τα 18 τους αρχίζουν να γαλουχούνται με τη στόφα του πρωταθλητή κατακτώντας τίτλους. Είναι η ευλογία που έχουν όσοι αγωνίζονται σε αυτόν το τεράστιο σύλλογο.

Η ουσία είναι πως ακόμα μία χρονιά στέφεται με επιτυχία για το τμήμα του μπάσκετ. Η κατάκτηση του κυπέλλου, πέραν όλων των άλλων που αναλύσαμε και πιο πάνω, αποτελεί και ηθική υποχρέωση της ομάδας προς τον μεγάλο της αρχηγό τον Δημήτρη Διαμαντίδη που αποχωρεί στο τέλος της χρονιάς. Δε θα μπορούσε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση χωρίς να σηκώσει έστω και μία κούπα ακόμα. Η εικόνα της ομάδας και η δυναμική που έχει αποκτήσει μας κάνει σχεδόν σίγουρους ότι δεν θα είναι η τελευταία του. Τα όνειρα για ακόμα καλύτερη συνέχεια έχουν βάση και λογική με αυτά που βλέπουμε πάνω στο παρκέ. Σε αντίθεση με τη περσινή σεζόν που μόλις κατακτήθηκε το κύπελλο απέναντι στον Απόλλωνα Πάτρας όλοι λέγαμε πάλι καλά που πήραμε και κάτι. Τότε δεν ελπίζαμε σε κάτι παραπάνω γιατί φαινότανε ξεκάθαρα ότι δεν υπήρχε δυναμική στην ομάδα. Φέτος τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά όμως.

Το πρώτο τρόπαιο της σεζόν πήρε τη θέση του δίπλα στα υπόλοιπα στην αίθουσα του θρόνου του αυτοκράτορα του Ελληνικού μπάσκετ. Ο Διαμαντίδης έκανε αυτό που διδάχθηκε πολύ καλά από τον προκάτοχό του Αλβέρτη και σήκωσε στον ουρανό του ΟΑΚΑ άλλο ένα κύπελλο. Είμαστε σίγουροι όμως ότι αυτό δεν του φτάνει. Όσοι ζουν από κοντά τον εξάστερο ξέρουν ότι τώρα ξεκινάει η σεζόν. Τα ωραία και σοβαρά είναι μπροστά μας και προς τα εκεί κοιτούν όλοι. Αυτό που πραγματικά αξίζει στον αρχηγό μας είναι να αποχαιρετήσει με μία συμμετοχή σε φάιναλ 4. Εκεί που πραγματικά ανήκει. Δηλαδή στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο Τζόρτζεβιτς άνοιξε λογαριασμό στα κύπελλα και οι Αμερικανοί κάθε μέρα που περνάει καταλαβαίνουν ότι μπορεί και μακριά από το ΝΒΑ να υπάρχει μία ομάδα μύθος αντάξια για τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους. Δεν τελειώσαμε χθες! Το έργο συνεχίζεται….

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως κάποιο σχόλιο σας θίγει, παρακαλούμε επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί άμεσα.
Mat's picture

Mat

www.betcatalog.net