http://www.trifillakia.gr/diafimisteite-sto-trifillakiagr

Τα τελευταία χρόνια οι αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με την Φενέρ αποκτούν ιδιαίτερο χρώμα και γίνονται σε έντονα συγκινησιακό κλίμα, λόγω ενός ανθρώπου που κάθεται στον απέναντι πάγκο. Ο λατρεμένος μας Ζέλικο Ομπράντοβιτς επιστρέφει για τρίτη φορά στο ΟΑΚΑ για να αποθεωθεί ξανά και για να μας κάνει να ξαναθυμηθούμε όλες αυτές τις στιγμές που ζήσαμε μαζί 13 ολόκληρα χρόνια. Πώς να ξεχαστούν όλα αυτά τα χρόνια? Είναι ο άνθρωπος που άλλαξε τη σύγχρονη ιστορία του συλλόγου και τον έκανε την πιο επιτυχημένη ομάδα της τελευταίας 20ετίας. Όσες τιμές όμως αξίζουν στον μεγάλο Ζοτς άλλες τόσες αξίζουν και στον Παύλο Γιαννακόπουλο που τον έφερε στην Ελλάδα και όλα αυτά τα χρόνια του παρείχε τα πάντα για να φτάσει στην κορυφή.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1999 όταν ο Γιαννακόπουλος πήρε τη μεγαλύτερη και πιο σημαντική του απόφαση. Ο Παναθηναϊκός προερχόταν από 2 σερί πρωταθλήματα με το δεύτερο μάλιστα να είναι επί του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ. Ο Σούμποτιτς μετά από μία πολύ ταραχώδη χρονιά κατέκτησε ένα από τα πιο μάγκικα πρωταθλήματα και ήταν αυτός που σήμανε την επιστροφή στους τίτλους από την προηγούμενη κιόλας χρονιά. Κανείς δεν θα έλεγε τίποτα στη διοίκηση αν τον κρατούσε και για τρίτο χρόνο. Ο Γιαννακόπουλος όμως ήθελε να κάνει το επόμενο βήμα. Ήθελε να κατακτήσει ξανά τη κορυφή της Ευρώπης και αποφάσισε να αλλάξει τον προπονητή. Η αρχική προσπάθεια έγινε για τον αιώνιο εχθρό και αντίπαλο, που τότε όμως ήταν από τα δυνατά ονόματα στην προπονητική, τον Γιάννη Ιωαννίδη. Οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν τέτοιες που ούτε ο ίδιος ο Παύλος δεν τις περίμενε. Ο Ιωαννίδης είδε ότι είναι ανεπιθύμητος και έτσι το απευκταίο deal δεν έγινε ποτέ. Ευτυχώς που ο σύλλογος δεν μολύνθηκε από έναν άνθρωπο που έγινε συνώνυμο της γραφικότητας και που δεν ταίριαζε με τίποτα στα ιδανικά του πράσινου αυτοκράτορα. Η θέση του ήταν για το λιμάνι όπου ανθούν τέτοιες νοοτροπίες και που ακόμα και σήμερα λατρεύεται σαν θεός.

Η επόμενη πόρτα που χτύπησε ο Γιαννακόπουλος ήταν του Ομπράντοβιτς που ήδη είχε 3 ευρωλίγκες στο παλμαρέ του και φάνταζε ιδανική λύση για μία ομάδα που είχε όραμα την κορυφή της Ευρώπης. Ο Ζέλικο δέχθηκε και την συνέχεια την ξέρουμε όλοι μας. Η διοίκηση έδωσε τα κλειδιά της ομάδας στον Σέρβο και κάθε χρόνο του έκανε όλα τα χατίρια στις μεταγραφές. Δεν ανακατευόταν ποτέ στα πόδια του και αυτός ήταν ο απόλυτος άρχοντας. Η επιτυχία ήρθε από την πρώτη κιόλας χρονιά με την κατάκτηση της ευρωλίγκας και συνέχισε για πολλά χρόνια με επιτυχίες εντός και εκτός συνόρων. Δεν υπήρχε χρονιά που οι πράσινοι έμειναν με άδεια χέρια από εκείνο το καλοκαίρι και έπειτα.

Ο Ομπράντοβιτς δούλεψε πολύ σκληρά. Δεν του χαρίστηκε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια. Εισήγαγε νέες τεχνοτροπίες και άλλαξε ολόκληρο το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ήταν αυτός που καθιέρωσε πρώτος ένα underside center, με την μετάλλαξη του Μπατίστ από ένα άσημο τριάρι με μέτριο σουτ σε κορυφαίο σέντερ της Ευρώπης. Εκείνη την εποχή το να είχες σέντερ με ύψος 2,03 αποτελούσε μάλλον ανέκδοτο και όμως το κατάφερε με τον big mike να γράφει τη δική του χρυσή ιστορία στον σύλλογο. Είναι αυτός που δίδαξε πως παίζεται το pic& roll με Διαμαντίδη και Μπατίστ να παραδίδουν μαθήματα σε κάθε παιχνίδι. Μετέτρεψε το μπάσκετ σε μία παρτίδα σκάκι για δυνατούς παίκτες. Κανένας παίκτης με χαμηλή αντίληψη δε θα μπορούσε να σταθεί σε μία ομάδα του Ομπράντοβιτς. Ήθελε οι παίκτες του να διαβάζουν το παιχνίδι και να εκμεταλλεύονται τη παραμικρή αδυναμία του αντιπάλου. Ήθελε να είναι οι ίδιοι προπονητές μέσα στο παρκέ, γι αυτό και λάτρευε τον Διαμαντίδη που ήταν ένα κομπιουτεράκι. Ποτέ δεν του άρεσε το άναρχο μπάσκετ και γι αυτό το λόγο δεν έπαιρνε σχεδόν ποτέ παίκτες από το ΝΒΑ, αλλά προτιμούσε Αμερικανούς με ευρωπαϊκή εμπειρία. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ντελκ με πάνω από 10 χρόνια καριέρα στο κορυφαίο πρωτάθλημα του πλανήτη παρακολουθούσε, πότε από τον πάγκο και πότε από την εξέδρα, τα παιχνίδια της ομάδας. Ο Ζοτς εμπιστευόταν πιο πολύ τους Μπετσίροβιτς και Βούγιανιτς και τελικά δικαιώθηκε στο φάιναλ φορ της Αθήνας.

Είναι αμέτρητα τα παιχνίδια που είχε κάνει ματ στους αντίπαλους προπονητές χωρίς καν να το καταλάβουν. Ο Μεσίνα τον τελικό του 2002 στη Μπολώνια ακόμα θα τον βλέπει στον ύπνο του. Εκεί ο Ζοτς είχε δώσει εντολή στον Ντέγιαν να κατεβάζει την μπάλα σαν πλέι μέικερ και στη εξέλιξη της επίθεσης γινόταν τεσσάρι και έπαιζε με πλάτη τον κοντύτερο αντίπαλό του. Μέχρι να το πάρει χαμπάρι ο Μεσίνα η διαφορά των 15 πόντων υπέρ της Κίντερ είχε κάνει φτερά. Στο ίδιο ματς ο Λάζαρος Παπαδόπουλος έκανε πλάκα στα αστέρια των Ιταλών και μας άφηνε όλους σύξυλους. Τι είχε προηγηθεί? Απλά λίγες ώρες πριν στο ξενοδοχείο ο Ομπράντοβιτς του τσίγκλησε τον εγωισμό λέγοντάς του ότι κανένας δεν σε ξέρει και κανείς δεν ήρθε να δει εσένα! Εκείνη η βραδιά ήταν η κορυφαία παράσταση στη καριέρα του Ζοτς που ακόμα και τώρα συζητιέται παντού. Είχε την ικανότητα ο Σέρβος να μεταμορφώνει σε ήρωες παίκτες που δεν ήταν τα πρώτα βιολιά της ομάδας και που κανένας αντίπαλος δεν τους υπολόγιζε. Αργότερα με τον μανδύα του ήρωα ντύθηκε ο Παπανικολάου όταν στον 5ο τελικό του πρωταθλήματος 2007 απέναντι στον Ολυμπιακό του Γκέρσον ήρθε από το πουθενά και πέτυχε 12 πόντους συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξέλιξη του παιχνιδιού.

Το 2011 στα παιχνίδια των προημιτελικών με την πολύ δυνατή Μπαρτσελόνα καθιέρωσε την σύνθετη άμυνα, με έναν παίκτη μαν του μαν και τους υπόλοιπους 4 σε διάταξη ζώνης. Τότε ο Καλάθης κυνηγούσε σε όλο το γήπεδο τον Ναβάρο και οι υπόλοιποι ήταν σε ζώνη, με εντολή να πάρει τα ελεύθερα σουτ ο Ρούμπιο που δεν είναι και ο καλύτερος σουτέρ. Κατάφερε να κρύψει την ολοφάνερη αδυναμία τους Σάρας στη άμυνα με διάφορα τρικ και με παίκτες που έπαιζαν άμυνα για δύο. Πάντα του άρεσαν οι καλοί αμυντικοί αλλά δε θα μπορούσε να χαραμίσει το απίστευτο επιθετικό ταλέντο του Γιασικεβίτσιους στο βωμό της άμυνας. Κατάφερε να μεταμορφώσει φύσει επιθετικούς παίκτες σε πολύτιμα αμυντικά εργαλεία όπως ο Νίκολας και ο Χατζηβρέττας. Καθιέρωσε τα χαμηλά σχήματα με 3 κοντούς το 2009, ενώ το 2011 πήρε την ευρωλίγκα με 2 πλέι μέικερ στη πεντάδα. Τον Καλάθη να κατεβάζει την μπάλα και τον Διαμαντίδη να αναλαμβάνει την οργάνωση των επιθέσεων

Όσο για το παραμύθι ότι ήθελε πάντα έτοιμους παίκτες και δεν τους έβγαζε ο ίδιος και αυτό καταρρίπτεται. Ο Διαμαντίδης όταν ήρθε στην ομάδα ήταν ένα ακατέργαστο διαμάντι με κακό σουτ. Ποιος αμφιβάλει για τον λόγο που έγινε ο κορυφαίος στην Ευρώπη… Φώτσης και Τσαρτσαρής με κάποιον άλλον προπονητή θα είχαν αυτή την καριέρα άραγε? Ο Μπατίστ, ο Λάκοβιτς και ο Περπέρογλου ήταν φτασμένοι παίκτες όταν ήρθαν σε εμάς? Μπετσίροβιτς και Βούγιανιτς με διαλυμένα πόδια θα κατακτούσαν ποτέ τους Ευρωλίγκα? Το ίδιο ισχύει και για τους 34άρηδες Μίντλετον και Τομάσεβιτς που ήταν γυρολόγοι της Ευρώπης.

Το πιο σημαντικό από όλα όμως ήταν ότι έφτιαξε μία ομάδα με αρχές και αξίες. Όποιος πατούσε το παρκέ του ΟΑΚΑ ένιωθε το μεγαλείο του Παναθηναϊκού. Ο ίδιος ο προπονητής εμφύσησε αυτό το πνεύμα στους παίκτες του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το 2011 σε ένα παιχνίδι με το Περιστέρι που τους είπε ότι πρέπει να καταλάβουν που βρίσκονται και ότι για πολλούς από αυτούς δε θα υπάρχει άλλη ευκαιρία να πάνε σε φάιναλ φορ. Όπως και έγινε για τους περισσότερους παίκτες εκείνης της ομάδας. Έπρεπε να νιώθεις περήφανος που φοράς τη πράσινη φανέλα και να ευχαριστείς τον θεό που σε αξίωσε να το ζεις αυτό. Πρώτος το έκανε ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς αυτό, που αγάπησε τον Παναθηναϊκό και αγαπήθηκε όσο λίγοι από τον κόσμο. Τέλος είναι η σιγουριά που ένιωθες βλέποντάς τον στον πάγκο της ομάδας. Είναι αυτή η αίσθηση ότι στο τέλος κάτι θα γίνει και θα κερδίσουμε, όσο στραβά και να πήγαινε ένα παιχνίδι. Αυτή η αίσθηση ήταν που προσέδωσε σε έναν προπονητή το αλάθητο και όλοι λέγαμε το αμίμητο ‘’in zots we trust’’ έχοντας τυφλή εμπιστοσύνη στις ικανότητές του. Πώς να μην έχουμε άλλωστε όταν έχουμε κερδίσει παιχνίδια με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.

Το θερμό χειροκρότημα και το γνωστό σύνθημα με το όνομά του είναι ο μικρότερος φόρος τιμής που μπορούμε να του απονείμουμε. Η εικόνα του σε αντίπαλο πάγκο πάντα θα μας πονά, αλλά οι θύμησες όλων των στιγμών που ζήσαμε μαζί θα σχηματίζει ένα κρυφό χαμόγελο στα χείλη. Μην ξεχνάμε ότι στον αθλητισμό όπως και στη ζωή ‘’είμαστε ότι ζούμε’’. Για όλα αυτά που ζήσαμε παρέα…. Ζέλικο σε ευχαριστούμε!

Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως κάποιο σχόλιο σας θίγει, παρακαλούμε επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί άμεσα.
Mat's picture

Mat

www.betcatalog.net